Parisa mahdavi

نوروز پیروز

دیگر هیچ از دست دادن و نداشتن و به دست نیاوردنی غمگینم نمی‌کند. دیگر هیچ‌چیز غمگینم نمی‌کند؛ چیزی برای غمگین شدن باقی نمانده است. من آخرِ تمام دردهای جهان را دیده‌ام. می‌دانم جایی در عمق این زندگی، درجاتی به مراتب عمیق‌تر از غمگین شدن وجود دارد؛ رنجی که آدم را نمی‌گریاند، بلکه می‌سوزاند، می‌شکند، می‌پاشاند و در سکوتی سنگین مبهوت و لال می‌کند. من می‌دانم وقتی به آن نقطه می‌رسی، گریه دیگر کاری از پیش نمی‌برد. اشک‌ها هم خسته می‌شوند. فریادها هم بی‌صدا می‌شوند. آدم فقط می‌نشیند و نگاه می‌کند؛ به ویرانه‌ای که زمانی دلش بوده است. آن‌جا جایی است که دیگر درد را توضیح نمی‌دهی، چون کسی نمی‌تواند بفهمد. آنجا جایی است که کلمات کم می‌آورند، و سکوت بلندتر از هر فریادی حرف می‌زند. من می‌دانم وقتی به درجات بالاتری از درد می‌رسی، دل دیگر آرامش نمی‌خواهد؛ دل انتقام می‌خواهد. نه لزوماً انتقام از آدم‌ها… بلکه انتقام از تمام چیزهایی که تو را تا مرز فروپاشی کشاندند. از تمام لحظه‌هایی که تو را شکستند، اما هیچ‌کس ندید. آدم در آن نقطه دیگر ضعیف نیست؛ فقط دیگر شبیه قبل نیست. چیزی در درونش خاموش می‌شود. و چیزی دیگر، سرد و خاموش و خطرناک، جای آن را می‌گیرد. آن‌وقت می‌فهمی بعضی آدم‌ها دیگر غمگین نیستند؛ آن‌ها فقط از جایی به بعد… دیگر چیزی درونشان نمی‌میرد، چون همه‌چیز پیش از آن مرده است. و عجیب است… بعد از آن همه سوختن و فروپاشیدن، آدم هنوز راه می‌رود، نفس می‌کشد، لبخند هم می‌زند. اما در جایی عمیق درونش می‌داند که دیگر هیچ‌چیز، هیچ‌چیز در این جهان نمی‌تواند او را مثل قبل بشکند

سلام اگر فکر میکنی صدای خوبی داری و برای گویندگی مناسبه وقتشه دوره ی دوبله گویندگی شرکت کنی و بعدش مستقیم بری سر ضبط😍 فقط قبلش یه تست صدا میدی که هم ما و هم خودت مطمئن بشیم مه به درد این کار میخوری 😍