Sunlit Symphony

هرکسی به اندازه توان خودش قهرمانه.

به رقصیدن در این آستانهٔ اجبار، ادامه میدیم.

تو حداقل لبخند بزن تو صورتم حالا که انقد زندگی اخمو شده.

در این جهان به این بزرگی چقدر سعی کردم همه آن چیزهایی که در امتدادشون قرار میگیرم رو از صافی وجودم رد کنم، تا درونم زلال و شفاف باقی بمونه.

وای.

برگردیم به چند سال پیش، به تارتینی. هر وقت عصبی و ناراحتم بهش گوش میدم.

نامه‌ها، عطرها و موسیقی؛ معادنِ بی‌بدیلِ خاطره.

بزرگ‌تر از احساساتت باش. این را من از تو نمی‌خواهم، زندگی می‌خواهد. وگرنه احساساتت مثل سیل تو را از جا می‌کند و می‌بَرد.

من شیفتۀ دورژاکم :) دومین موومانش خیلی زیباست؛ بیاید با هم بهش گوش بدیم و لذّت ببریم. اگر تا به‌ انتها شنیدید، از حس و حالشم بگید.