𝐞𝐯𝐞𝐫𝐰𝐫𝐢𝐭𝐞… ⚯

گر بدانی شوق دیدارت چه با دل می‌کند... — صائب تبریزی ❤️‍🔥 𝐞𝐯𝐞𝐫𝐛𝐨𝐨𝐤… ⚯

آیا عکس‌ها را دیده‌اید؟ پنجشنبه ۲۶ مرداد ۱۳۹۱ تابه‌حال شده شیئی که خیلی دوستش دارید از دست‌تان بیفتد و بشکند؟ دیده‌اید چه‌قدر دل‌تان می‌سوزد؟ ‌تابه‌حال کیف پول‌تان را گم کرده‌اید؟ دیده‌اید چه‌قدر ناراحت می‌شوید؟ تابه‌حال گوشه‌ای از سقف خانه‌تان به خاطر باران ریخته؟ تابه‌حال دوست و فامیلی را از دست داده‌اید؟ دیده‌اید چه‌طور دنیا برای‌تان تیره‌وتار می‌شود؟ دیده‌اید چه‌طور بُهت‌زده می‌شوید و چه‌طور قلب‌تان پاره‌پاره می‌شود و می‌خواهد از جا کنده شود؟ حالا فکر کنید به یک باره همه‌ی دوستان و آشنایان و اموال و زندگی و خانه و شهرتان را از دست بدهید. سه روز پیش زلزله آمد و امروز در تاکسی هیچ‌کس درباره‌ی هیچ‌چیز حرف نزد. #تاکسی_سواری / #سروش_صحت 🌈 𝐞𝐯𝐞𝐫𝐛𝐨𝐨𝐤… ⚯

بی‌حوصله پنجشنبه ۲۹ تیر ۱۳۹۱ جلو نشسته بودم. تاکسی مسافر دیگری نداشت. هوا گرم بود و ترافیک سنگین. راننده حرف نمی‌زد و فقط روبه‌رو را نگاه می‌کرد. به راننده گفتم می‌شه کولر ماشین‌تون رو روشن کنید؟ راننده گفت گاز نداره. دوباره سکوت شد. به راننده گفتم ضبط هم ندارید؟ راننده گفت نه. می‌خواستم سر صحبت را باز کنم. گفتم یه چیزی ازتون بپرسم؟ راننده گفت نه. گفتم شما چه قدر تلخید! راننده نگاهم کرد. مردی بود حدوداً شصت‌ساله با صورتی آفتاب‌سوخته و دستانی آفتاب‌سوخته‌تر که پیشانی بلندش عرق‌کرده بود. چشم‌هایش مشکی بود و زیر چشم‌هایش پف کرده بود. دماغش شکسته بود و چانه‌اش چال بزرگی داشت. راننده گفت چی‌میگی، بچه؟ گفتم هیچی... ببخشید. و دیگر حرفی نزدم. فقط زیر چشمی نگاهش کردم و فکر کردم لابد با زنش دعوایش شده. شاید هم اصلاً زن نداشت، شاید هیچ‌کس را نداشت، شاید هم مردی بود حدوداً شصت‌ساله، آفتاب‌سوخته و عرق‌کرده با چشم‌های مشکی و پف‌کرده و دماغی شکسته و چانه‌ای چال‌دار که آن روز بدون هیچ دلیلی بی‌حوصله بود... بدون هیچ دلیلی. 😡 𝐞𝐯𝐞𝐫𝐛𝐨𝐨𝐤… ⚯