شاید در جهانی دگر.

مثل اون عکسی که قایمکی نگهش داشتم و هنوز گاهی نگاهش میکنم، مثل آهنگی که هیچوقت پاکش نمیکنم اما ردش میکنم، مثل اون پیرهن مردونه‌‌ی کهنه‌ای که دیگه نمیپوشم ولی دورش نمیندازم؛ حقیقتاً هنوزم دلم پیشته.

بچه‌ها(به سلیقه‌ی من)

فرق دوتا ورژن

برام اهنگ بفرستید. اختصاصی. لینک ناشناس هم در بایو.

انقدر حرف نزدم و انقدر کسی نشنیده که اگر فشارم بدی کلمه‌ها و جمله‌ها رگباری به بیرون پاشیده میشن. شاید هم نشن. چمیدونم.

دلم می‌خواد بشینم و گریه کنم برای اینکه هیچوقت هیچ‌چیز برای من و مال من نبود. نه تو و نه حتی خودم.

اسمت رو میارم و همه‌چیز از ذهنم می‌پره. تا بوده همین بوده و هیچوقتم که تو نبودی...

مستم و سرمو تکیه دادم به شیشه‌ی ماشین و چه تعداد دفعاتی که می‌خواستم این سر و بدن تو مستیاش رو بدن تو لم بده. گردنت رو نفس بکشه و بدونم که توام منو می‌خوای بکشی تو وجودت، چون بالاخره همه‌چیز بهتره که متقابل و در تعادل باشه. حتی عشق‌‌‌...

من در جدال بین منطق و احساساتم:

من در جدال بین منطق و احساس:

دلم می‌خواد بشینم و گریه کنم برای اینکه هیچوقت هیچ‌چیز برای من و مال من نبود. نه تو و نه حتی خودم.

اسمت رو میارم و همه‌چیز از ذهنم می‌پره. تا بوده همین بوده و هیچوقتم که تو نبودی...

مستم و سرمو تکیه دادم به شیشه‌ی ماشین و چه تعداد دفعاتی که می‌خواستم این سر و بدن تو مستیاش رو بدن تو لم بده. گردنت رو نفس بکشه و بدونم که توام منو می‌خوای بکشی تو وجودت، چون بالاخره همه‌چیز بهتره که متقابل و در تعادل باشه. حتی عشق‌‌‌...

باید بزنم تو دهن خودمو احساساتم ولی اونوقت دیگه من نیستم. یکی دیگه‌ست. یه منطقِ مطلق که سرکوب شده. یکی که خفه شده. یکی که نمی‌پرسته و دیگه برای هیچ‌چیز و هیچکس نمی‌نویسه.

من در جدال بین منطق و احساس:

دردم رو از روحم بکش بیرون، بدون اینکه من درخواست کنم.

نمیدونم چرا هیچکس هیچوقت هیچ‌جا منتظر من نبود.

تو دلم مونده بود یکبار زخمی که خودت زدی رو شفا ببخشی. حداقل یکی از این زخم‌هارو.