شاید در جهانی دگر.

از نظرم دردناک‌ترین بخش کارشناسی روانشناسی اینه که تو کاملا ریشه‌ی مشکلاتت رو پیدا کردی و میشناسی ولی نمی‌تونی راهی برای درمان پیدا کنی.

امروز دوست دارم فقط سرم رو بذارم رو شونه‌ی کسی و سکوت کنم.

عزیز منی شما:))))

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ کاش میشد توی دنیای واقعی ببینمت

نمیدونم چطوری بگم ولی انگاری یه چیزی سر جاش نیست. انگار اون کتابی که خیلی دوستش داشتم رو از کتابخونه‌ام برداشتن و حالا باید بهش عادت کنم. انگار اون قاب قدیمی روی دیوار اتاقمو از جا کندن و حالا هی چشمم به جای خالیش میوفته و غمم میگیره. انگار که یه تیکه از پازلم گم شده و الان همه‌ی تلاشام نصفه و نیمه باقی مونده. انگار که اون تیکه از قلبم که بهم احساس زنده بودن میداد رو کشتن و باید بابتش سوگواری کنم...

از هیچ فرصتی برای سرزنش خودم نمی‌گذرم. بمیرم برای روانم!

از هیچ فرصتی برای سرزنش خودم نمی‌گذرم. بمیرم برای روانم!

و در پایان، تو مرا به هر شکلی که دوستت داشتم، شکستی. -کسی نوشته بود

خلاصه که اوضاع طوریه که سیگار قبلی خاموش نشده که هیچ، پاکت سیگار قبلی رو تموم‌ نکرده بعدی رو باز می‌کنم‌.

من هنوز همونم. گل رُزی جلوی تفنگا...

میتونیم باهم سکوت کنیم

بهت یاد بدم؟

اونقدر که نمیدونم حرف زدن چه شکلیه :)))

حتی کرامتی هم خسته‌ست. ما که‌ دیگه هیچ

به کجای این‌ جهان و هفت آسمون بر می‌خورد اگر واقعا هستی و نیستی من تاثیری در زندگی خودم و اطرافیانم داشت؟

شور زندگی در من مرده.

شور زندگی در من برده.

وای خدای من.

:))))))