شاید در جهانی دگر.
前往频道在 Telegram
شاید یه جهان دیگه واسه اینکه این جهان زندگی نکردیم وجود داشته باشه. https://t.me/the404bot?start=22d6ba3a87
显示更多1 259
订阅者
+124 小时
-37 天
+430 天
帖子存档
1 259
نگین راه های پیچوندن خانواده رو بگووو
31 10月 2022, 16:07
31 10月 2022, ~17:15
1 259
Repost from Disco Shark
هرچقدر که میتونید درباره ی کسانی که در خطر اعدامن یا براشون پرونده سازی شده بنویسید، سهیل خوشدل، آرمیتا عباسی، عباس دریس، نیلوفر حامدی، الهه محمدی، و خیلی اسمای دیگه که یادم نیست و باید یادمون بمونه
31 10月 2022, 14:06
31 10月 2022, ~17:15
1 259
من الان تغییر کردم و بر خلاف این متن پر از امید، هدف و البته ترسیام که همیشه همراه منه.
شاید فردا دوباره پوچ و کدر باشم اما الان نه. حداقل الان به فردایی امید دارم که شاید تغییری مثبت در انتظارم باشه. حداقلش تا زمانی که این امید هست راه میرم. راه میرم تا ببینم چی میشه. خسته هم که شدم میشینم ولی نمیذارم این خستگی غالب باشه. چون از این خستگی خستهام شده. میخوام باز هم راه رفتن و ساکن نبودن رو تجربه کنم هرچقدرم که نرسم. نهایتا نمیرسی دیگه نه؟
حداقلش فردا به خودم نمیگم که راه نرفتی. حداقلش حسرت نمیخورم که چرا نکردم و چرا نرفتم. نه؟
30 10月 2022, 15:45
1 259
لیلیِ عزیزم،
روزهای خوب نیامدهاند و احساس میکنم نخواهند آمد. انتظار قاتلی برای روانم شده و این شبها هم که سپری نمیشوند و راستش احساس میکنم نخواهند شد. حتی زمانی که خورشید هم آن بالا با پرتوهای نازیبایش دهانمان را سرویس میکند، من خشونت شب را حس میکنم.
عزیزِ کوچکِ من، میترسم که چیزی عوض نشود و من هم عوض نشوم. شبها که لم میدهم و سیگاری آتش میزنم این اضطراب دقیقا همانند آتش سیگار از انگشتان پاهایم شروع به افروختن میکند تا زمانی که مغزم را خاکستر کند. هر لحظه که تصور میکنم اوضاع قرار است همینطور بماند خواب از چشمانم رخت میبندد و گریه پناهم میشود. میترسم. دقیقا مثل سگی که میخواهد از اتوبان رد شود. اوضاع روز به روز سختتر میشود و من دیگر تاب ندارم که منتظر روزهای روشن بمانم. دلخوشیای نیست و سراسر اندوه و ناتوانیست. میترسم از خودم ناامید شوم، میترسم همانی نشوم که با خود عهد کرده بودم. این ترس دارد مرا نابود میکند و من هم نه توان جنگیدن دارم نه جنگ را بلدم. تمام شدنم را آرزو دارم. من آدم ادامه دادن نیستم و نخواهم بود.
-نوشته در پنجشنبه/ بیست و هفت مرداد، صفر یک. ساعت چهار.
30 10月 2022, 15:38
1 259
لیلیِ عزیزم،
روزهای خوب نیامدهاند و احساس میکنم نخواهند آمد. انتظار قاتلی برای روانم شده و این شبها هم که سپری نمیشوند و راستش احساس میکنم نخواهند شد. حتی زمانی که خورشید هم آن بالا با پرتوهای نازیبایش دهانمان را سرویس میکند، من خشونت شب را حس میکنم.
عزیزِ کوچکِ من، میترسم که چیزی عوض نشود و من هم عوض نشوم. شبها که لم میدهم و سیگاری آتش میزنم این اضطراب دقیقا همانند آتش سیگار از انگشتان پاهایم شروع به افروختن میکند تا زمانی که مغزم را خاکستر کند. هر لحظه که تصور میکنم اوضاع قرار است همینطور بماند خواب از چشمانم رخت میبندد و گریه پناهم میشود. میترسم. دقیقا مثل سگی که میخواهد از اتوبان رد شود. اوضاع روز به روز سختتر میشود و من دیگر تاب ندارم که منتظر روزهای روشن بمانم. دلخوشیای نیست و سراسر اندوه و ناتوانیست. میترسم از خودم ناامید شوم، میترسم همانی نشوم که با خود عهد کرده بودم. این ترس دارد مرا نابود میکند و من هم نه توان جنگیدن دارم نه جنگ را بلدم. تمام شدنم را آرزو دارم. من آدم ادامه دادن نیستم و نخواهم بود.
-نوشته در پنجشنبه/ بیست و هفت مرداد، صفر یک. ساعت چهار.
عکس در سوم بهمن، دوصفر.
30 10月 2022, 15:38
30 10月 2022, ~15:38
1 259
داش اگر کنایه بود کیرم تو اعماق تفکرت
اگر نبود بوس به لبات
30 10月 2022, 14:49
31 10月 2022, ~02:14
1 259
Repost from اتـ؋ـاق در یـک رویـا...
آدما بهم نفس تنگی میدن.
27 10月 2022, 18:55
31 10月 2022, ~17:15
1 259
آبادانیا هم دیشب بلند شدن:)) ایشالا که هرشب شه
27 10月 2022, 03:51
27 10月 2022, ~05:14
1 259
سلام نگین، چون متروپل دوباره ریخت، شنیدم آبادان هم میخواستن برن اعتراضات. خبری شد اونجا دیروز؟
27 10月 2022, 03:51
27 10月 2022, ~05:14
