مصدع اوقات

بنده هرروز حین خارج شدن از دانشکده:

بدن من کردان ویروس‌هاست. برای تمامی تعطیلات و برنامه کردن‌هاشون من اولین گزینه روی میزم. فرقی هم نداره چه فصل، زمان یا ویروسی باشه. از اون کرونای خوارکسده که تمامی موج‌هاش یک دور روی من خوابید بگیر تا ویروس‌های فصلی و هفته به هفته و مسابقه محله. اول باید از فیلتر من رد بشن بعد کم کم مطلع بشم که آره گویا بقیه هم دارن می‌گیرن. الان که فکر می‌کنم می‌گم کاش نرخ تعیین کرده بودم براشون حداقل. باور کنید که اگر من از این خوارکسده‌ها اجاره شبانه گرفته بودم الان امکانات داخلم در حد هتل اسپیناس بود.

شبهایی که با گریه میخوابم و هزار بار، بی‌وقفه، از خودم میپرسم یعنی درست میشه؟ میدونم که نمیشه. میدونم که از اول هم درست نبود، درست نبودم. ولی انسان بیچاره همیشه دنبال یه بهونه‌ست که وقتی فردا بیدار شد یه دلیلی برای این بیدار شدنش داشته باشه. ای موجود بیچاره. ای اصغر مخلوقات.

واقعا زندگی کسشریه‌. یعنی به خودت میگی نه این قسمتش دیگه کسشر نیست بعد میبینی اتفاقا این قسمتش از همه‌جاش کسشرتره.

هر موقع قراره اتفاق جالبی تو آسمون بیفته آسمون اینجا ابریه. ماشالله.

درمان تضمینی گلودرد در تابستان فقط و فقط گیوتین.

هر مادرقحبه‌ای که بگه تابستون خیلی کوتاه بود پولداره.

کاش نصف خوشمزه بودنت شخصیت داشتی.

سلام دوستان عصر بخیر کیرم تو سردار آزمون

جرمی آلن وایت نسخه خوشمزه اون پسره تو انیمیشن راتاتویی‌ئه.

من اطمینان دارم حتی اگه پلانکتون رقیب آقای خرچنگ که رستورانش هیچ مشتری‌ای نداشت هم این مملکت رو اداره میکرد حداقل گاهی شانسی، چندتا از تصمیماتش درست در میومدن. جدی جدی داریم تو برره زندگی میکنیم.

اینکه این همه استاد خوب رو اخراج کردن و دارن زیر نظر شورای عالی انقلاب فرهنگی از خودشون «استاد» استخدام میکنن عجیب عصبیم میکنه. ضربه‌ی نهایی مادرجنده‌های بیسواد به نهادهای علمی کشور. دیگه واقعا هیچی نمونده. واقعا نمیتونم.

روحیه تهرانی عالیه و ژنش باید در جهان تکثیر بشه برای واقعی. وسط ترافیک سنگین قلیان چاق می‌کنه و با آهنگ ساسی می‌رقصه انگار نه انگار که مثل خر تو گل گیر کرده و داره دهنش گاییده می‌شه. بنده شک ندارم که حتی اگر بمب اتم هم بزنن آخرین تهرانی باقی مانده سوسک کباب می‌کنه و با شلوارک روی زباله‌های هسته‌ای می‌رقصه.

می‌دونی چی از گیر کردن در آزادراه بسته با ماشین‌های خاموش ترسناک‌تره؟ گیر کردن در آزادراه بسته با ماشین‌های خاموش در اتوبوسی پر از زن زوله‌های کسمغز غرغرو.

اگر امشب از این ترمینال زنده خارج بشم و روزی به منزل برسم حداقل تا ۶ ماه نمی‌خوام کلمه "مهران" رو بشنوم. بسه خوارکسده‌های ترمینالی، بسه. تمومش کنید. اگر هر ۳ ثانیه فریاد نزنید مهران هم این مسلمانان کسمغز کیری ماشین‌هاتون رو براتون پر می‌کنن. دست از سر مغز بیچاره من بر دارید مادرقحبه‌ها. VAAAAAAAAAAAAY.

کاش ساکن صحرای ربع الخالی بودم اما شمالی نبودم. بابا مادرقحبه‌ها من دارم از خستگی م-ی-م-ی-ر-م می‌خوام چهار ساعت دیگه خونمون باشم یعنی چی که ترافیک سنگین جاده چالوس؟🤡😭🤡🤡😭🤡😭🤡😭🤡

من خوشبختی رو پیدا کردم. اون لحظاتی که تازه از یه خواب بعد از ظهر بیدار شدم و یادم نمیاد چی‌‌ام و کی‌ام و برای لحظاتی مغزم پاک پاکه، اون لحظات واقعا خوشبختم