موسیقی زیبا، فاخر و آرامش‌بخش

دوتار نوازی استاد محسن میرزازاده بسیار زیبا، از عمقِ اندوهِ جان @easternnicemusic

موسیقی تلفیقی ایرانی-اسپانیایی بسیار زیبا، آرامش‌بخش، رویایی از شنیدن ۶۳ دقیقه موسیقی بی‌کلام تلفیقی ایرانی و اسپانیایی لذت ببرید؛ ترکیبی از ملودی‌های اصیل دستگاه‌های موسیقی ایرانی، ریتم‌های پرانرژی فلامنکو اندلسی، تزیینات ظریف قانون و ضرب‌های عمیق دف. در این اثر صدای عود سولو و نی دوردست در کنار گیتار نایلونی، کاخن سبک و سازهای کوبه‌ای دستی فضایی گرم و پویا ایجاد می‌کند. ترکیبی آرامش‌بخش از صدای دلنشین سنتور و گیتار اسپانیایی که فضایی گرم و الهام‌بخش ایجاد می‌کند. این ویدیو با کیفیت 4K و حال‌وهوای طلایی بعدازظهر سواحل خلیج فارس و جزایر اسپانیا، انتخابی عالی برای برای کار، مطالعه، رانندگی، تمرکز و فعالیت روزانه بسیار مناسب است. @Modern_Learning_for_GenZ https://youtu.be/UH3bfZ6Rb9E?is=DOV4DNTLEEOUBgKz

اشعار مولانا جلال‌الدین رومی با صدای: هوش مصنوعی زیبا، عارفانه @easternnicemusic

داستان نگارش قطعه چکاد به قلم: زنده‌یاد پرویز مشکاتیان یادش بخیر هر سال که می‌گذرد، می‌گوییم دریغ از پارسال. زمانی اول خرداد هر سال با یاران همدل و هم‌زبان و نیز علاقه‌مند به طبیعت و زیبایی‌های بیحد و حصر سرزمین‌مان به دامنه دماوند می‌رفتیم و یک هفته چادر می‌زدیم مادر سرسپید، بالای سرمان بود و رودخانه لار، همچون زمزمه تاریخ پرخروش وطن‌مان جاری بود در دل دشت لار و شقایق‌ها آن قدر باشکوه و زیبا که چون شب کلاه به سرمان می‌گذاشتیم. دیگر سالهاست که با خاطرات آن روزها خرداد را در خیال می‌گیریم و گاه به یاد بام آسمان این سرزمین مژه‌ها به گونه می‌دود بی آن که بخواهی یا نخواهی. باری سال ۱۳۶۱ بود و آلبوم بیداد در شرف ضبط. اقامت افکندیم به دامنه دماوند و چادرها گرداگرد زده شد و آتش به اصطلاح سرخ پوستی در مرکز دایره برپا شب تا صبح این سیاه بخت فرزند با مادر سرسپید درد دل آغازید و پگاه آن دم که یاران به کوه زدند برای قارچ و نیز به رودخانه برای ماهی، این سیاه بخت فرزند کاغذی برداشت و بر پیشانی آن نگاشت: «چکاد». مادر سرسپید کلاه بر سر نهاده بود، در زیبایی‌اش هیچ نگویی بهتر و سنگین‌تر. دستان به روی کاغذ می‌آمد که، پسرِ مش‌احمدِ توچالی که برای انجام کارها در چادر مانده بود، آمد و پرسید: «چه می‌نویسی؟ و این چگونه خطی است؟». گفتم: «خاطرات سفر را به خط میخی مینویسم.» گفت: برایم بخوان. از او اصرار و از این سوی انکار، که دیدم نمی‌شود به کار ادامه داد. گفتمش به پلور برود برای خرید چند چیز که به کارمان نیز نمی‌آمد. کار تمام شد و نزدیکی‌های غروب پسرِ مش‌احمدِ توچالی به چادر بازگشت و یاران هم به صرافت دریافته بودند که به دنبال نخود سیاه رفته است. بوسیدمش و دلیلم را برایش گفتم. و بدین گونه بود که قطعه "چکاد" آفریده شد، در دامنه کوهی که چکادش سر بر ابرها ساییده و همیشه کلاه سپید بر سر دارد. بر دامنه "دماوند". به قلم: پرویز مشکاتیان بر گرفته از کتاب سرگذشت موسیقی ایرانی نوشته: عزت اله الوندی @easternnicemusic

قطعه: چکاد اثر: زنده‌یاد پرویز مشکاتیان بسیار زیبا، ماندگار یادش بخیر هر سال که می‌گذرد، می‌گوییم دریغ از پارسال. زمانی اول خرداد هر سال با یاران همدل و هم‌زبان و نیز علاقه‌مند به طبیعت و زیبایی‌های بیحد و حصر سرزمین‌مان به دامنه دماوند می‌رفتیم و یک هفته چادر می‌زدیم مادر سرسپید، بالای سرمان بود و رودخانه لار، همچون زمزمه تاریخ پرخروش وطن‌مان جاری بود در دل دشت لار و شقایق‌ها آن قدر باشکوه و زیبا که چون شب کلاه به سرمان می‌گذاشتیم. دیگر سالهاست که با خاطرات آن روزها خرداد را در خیال می‌گیریم و گاه به یاد بام آسمان این سرزمین مژه‌ها به گونه می‌دود بی آن که بخواهی یا نخواهی. باری سال ۱۳۶۱ بود و آلبوم بیداد در شرف ضبط. اقامت افکندیم به دامنه دماوند و چادرها گرداگرد زده شد و آتش به اصطلاح سرخ پوستی در مرکز دایره برپا شب تا صبح این سیاه بخت فرزند با مادر سرسپید درد دل آغازید و پگاه آن دم که یاران به کوه زدند برای قارچ و نیز به رودخانه برای ماهی، این سیاه بخت فرزند کاغذی برداشت و بر پیشانی آن نگاشت: «چکاد». مادر سرسپید کلاه بر سر نهاده بود، در زیبایی‌اش هیچ نگویی بهتر و سنگین‌تر. دستان به روی کاغذ می‌آمد که، پسرِ مش‌احمدِ توچالی که برای انجام کارها در چادر مانده بود، آمد و پرسید: «چه می‌نویسی؟ و این چگونه خطی است؟». گفتم: «خاطرات سفر را به خط میخی مینویسم.» گفت: برایم بخوان. از او اصرار و از این سوی انکار، که دیدم نمی‌شود به کار ادامه داد. گفتمش به پلور برود برای خرید چند چیز که به کارمان نیز نمی‌آمد. کار تمام شد و نزدیکی‌های غروب پسرِ مش‌احمدِ توچالی به چادر بازگشت و یاران هم به صرافت دریافته بودند که به دنبال نخود سیاه رفته است. بوسیدمش و دلیلم را برایش گفتم. و بدین گونه بود که قطعه "چکاد" آفریده شد، در دامنه کوهی که چکادش سر بر ابرها ساییده و همیشه کلاه سپید بر سر دارد. بر دامنه "دماوند". به قلم: پرویز مشکاتیان بر گرفته از کتاب سرگذشت موسیقی ایرانی نوشته: عزت اله الوندی @easternnicemusic