دانشجویان وجوانان آگاه ایران

احضار و سرکوب، پاسخ مطالبات دانشجویان نیست! احضار ۴۰ دانشجو؛ دانشگاه خواجه‌نصیر را به میدان سرکوب تبدیل نکنید! در آستانه آغاز سال تحصیلی، موج تازه‌ای از فشار بر دانشجویان دانشگاه خواجه‌نصیر آغاز شده و ۴۰ دانشجو به کمیته انضباطی احضار شده‌اند. با احتساب ۲۲ پرونده پیشین، شمار پرونده‌های انضباطی دانشجویان به بیش از ۶۰ مورد می‌رسد؛ پرونده‌هایی که رسیدگی به آن‌ها به ترم جدید موکول شده است. دانشگاه جای تعلیم، اندیشه و آزادی بیان است، نه احضار، تهدید و ایجاد فضای ترس.

حسین سیمایی وزیر علوم : کشتار دیماه ۱۴۰۴ برخورد مهربانانه بود!! درجریان دیماه ۱۴۰۴اجماعی بود بین قوا برای برخورد منعطف و مهربانانه!!! عجیب جنایتکاری هستی ۵۰هزار جوانان مردم ایران را به قتل رساندی! روز انتقام فرا رسیده دور نیست. #مرگ_بر_ستمگر_چه_شاه_باشه_چه_رهبر

یک خودرو، یک خانواده، و آرزوهایی که در رگبار گلوله‌ها به خون نشست! 🌟🕊روز جمعه ۱۹ دی ۱۴۰۴، خیابان‌های گوهردشت کرج شاهد پرواز سرخ خانواده‌ای بود که گناهشان، اشتیاق به فردا بود. زهرا بنی‌عامریان (مادر و بازنشسته تأمین اجتماعی)، بیژن مصطفوی (پدر و معلم بازنشسته) و دانیال مصطفوی (پسر ۱۹ ساله و دانشجوی کامپیوتر)، با شلیک مستقیم جان سپردند تا نامشان در دفتر افتخار یک ملت ثبت شود. پیکرهای پاکشان را غریبانه به خاک سپردند و گمان کردند که صدایشان را خاموش کرده‌اند؛ اما هر قطره از خون این پدر، مادر و فرزند، بذر امیدی است که در دل خاک سرد گوهردشت کاشته شد.

افزایش بیش از دو برابری هزینه خوابگاه‌های دخترانه خودگردان در استان گلستان دانشجویان استان گلستان در آستانه سال تحصیلی جدید با نبود حداقل ظرفیت در خوابگاه‌های دولتی روبه‌رو هستند. موضوعی که هر سال شمار زیادی از دانشجویان را سرگردان می‌کند. طی یک‌سال شهریه از حدود ۹ میلیون تومان، بدون هیچ‌گونه بهبود کیفیت، به ۱۸ تا ۲۰ میلیون تومان رسیده است. این افزایش بیش از دو برابری هیچ تناسبی با تورم افسارگسیخته و توان مالی دانشجو ندارد. این در حالی است که ترم گذشته به دلیل مجازی بودن کلاس‌ها، دانشجویان عملاً استفاده‌ای از خوابگاه نداشتند، اما هزینه به صورت کامل دریافت شد و هیچ تخفیف یا بازپرداختی نیز از سوی دانشگاه در کار نبود. در همین خوابگاه‌های دخترانه خودگردان با این هزینه‌های گزاف ظرفیت اتاق‌ها به طور نامتناسب افزایش یافته و بعضاً تعداد تخت‌ها تا چندین برابر استاندارد، در یک اتاق کوچک چیده شده است. همچنین نظافت و بهداشت به حداقل ممکن رسیده و محیطی آزاردهنده برای دانشجویان فراهم کرده است. در چنین شرایطی برخی از دانشجویان به دلیل افزایش هزینه وضعیت خوابگاه قصد انصراف از دانشگاه را دارند.

محرومیت از تحصیل دو عضو شورای صنفی دانشگاه ملی؛ گزارش مداخله حراست بنا بر گزارش شورای صنفی دانشگاه ملی، دو تن از اعضای این شورا با رأی شورای بدوی انضباطی به یک تا دو ترم محرومیت از تحصیل محکوم شده‌اند؛ احکامی که هنوز به‌صورت کتبی به آنان ابلاغ نشده است. شورای صنفی همچنین از مداخله حضرتی، رئیس حراست دانشگاه، در روند رسیدگی به پرونده‌های انضباطی خبر داده و اعلام کرده است که رأی اولیه چهار پرونده برائت بوده، اما پس از مداخله حراست، دو دانشجو با حکم محرومیت از تحصیل مواجه شده و برای دو نفر دیگر اتهامات جدیدی مطرح شده است.

مداخله حراست در روند دادرسی خارج از صلاحیت قانونی این نهاد است و شورای صفنی دانشجویان دانشگاه ملی خواستار پاسخ‌گویی مسئولان دانشگاه شده است.

تعدادی از استوری‌های کیانا عظیمیان، ادمین و مؤسس منظومه‌ی امنیتیِ «۱۵۰۰تصویر» که به همکاری آن با وزارت اطلاعات صراحتاً اعتراف می‌کند! دیر یا زود داستان‌های مشابه پشت پرده از کانال‌ها و پیج‌های مشابه (نظیر لجن‌نامه‌ی امنیتی امیرکبیر) هم افشا خواهد شد. هیچ حقیقتی پنهان نمی‌مونه. #ائتلاف_دانشجویان_تهران

حراست دانشگاه تهران صلاحیت احضار دانشجویان را ندارد. بنا بر گزارش‌های رسیده حراست دانشگاه تهران طی تماس‌هایی با شماری از دانشجویان کمیته‌ای، از آنان خواسته است در دبیرخانه شورای انضباطی واقع حاضر شوند. در تماس‌های صورت‌گرفته به دانشجویان گفته شده است که «شریفی»، رئیس حراست دانشگاه تهران، خواهان گفت‌وگو با آنان است و دانشجویان باید در زمان و مکان تعیین‌شده حضور پیدا کنند! لازم به یادآوری ست: حراست مرجع احضار انضباطی دانشجویان نیست و صرف تماس حراست را نباید با احضاریه رسمی شورای انضباطی یکسان دانست. بر همین اساس، دانشجویان خواستار آن شده‌اند که هرگونه فراخوان مرتبط با پرونده‌های انضباطی از مسیر قانونی و مرجع دارای صلاحیت انجام شود و حدود اختیارات حراست دانشگاه نیز به‌صورت شفاف رعایت شود. دانشجویان نباید صرف یک تماس تلفنی از سوی حراست را الزاما به معنای احضار رسمی تلقی کنند.

#افشاگری اطلاع رسانی کنید خبرنامه امیرکبیر جاده صاف‌کن وزارت اطلاعات ایران برای سرکوب دانشجویان است بنا بر داده هایی که در اختیار ما قرار گرفته، این رسانه پیش‌تر در دایرکت امیرحسین بداقی، چنین تهدیدهایی را نوشته بود و از تعقیب او و «انتقام» در محیط دانشگاه سخن گفته است در حالیکه این کانال رونمایی در خارج کشور دارد. نسبت‌دادن یک دانشجوی بازداشت‌شده به یک سازمان سیاسی، آن هم در شرایطی که چنین انتسابی ممکن است در یک پرونده امنیتی پیامدهایی داشته باشد، اقدامی است که هر رسانه‌ای باید درباره مستندات آن پاسخ‌گو و مسئول باشد. مطلب مورد بحث مدت کوتاهی پس از انتشار حذف شده است. تاکید میکنیم که این رسانه نام امیرکبیر را یدک میکشد و هیچ ارتباطی با دانشجویان امیرکبیر ندارد کما اینکه دانشجویان امیرکبیر، خبرنامه را افشا کرده و آن را نفی کرده اند و جالب توجه است که خبرنامه آنها را تهدید کرده است. دکمه این خبرنامه در اتاق های فکر وزارت اطلاعات است. عمده کار خبرنامه درج دستگیری ها و کشتارهاست و سرکوب دانشجویان است به طوری که گویی کارشان ارعاب دانشجویست!! این خبرنامه انعکاس دهنده جنبش دانشجویی ایران و مبارزات دانشجویان علیه جمهوری اسلامی نبوده و نیست! تاکید میکنیم خبرنامه امیرکبیر کارت سوخته وزارت اطلاعات ایران است. از دادن و درج خبرهای خود به این خبرنامه خودداری و آن‌ را بایکوت کنید. برای درج اخبار خود به کانال‌های معتبر دانشجویی مراجعه کنید. https://t.me/Daneshjo_s/70867

بیانیه جمعی از دانشجویان دانشگاه تبریز محکومیت دستگیری و بلاتکلیفی امیرحسین بداقی دانشجوی دانشگاه به نام آزادی به تازگی خبر دستگیری دوست و هم‌دانشگاهی‌مان، امیرحسین بداقی، شوک بزرگی را بر ما وارد کرد! امیرحسین، سابقاً در رشته‌ی مهندسی هوا و فضای دانشگاه پلی‌تکنیک تهران، و به تازگی در رشته مهندسی برق دانشگاه تبریز مشغول به تحصیل بود. همه‌ی ما از روحیه قوی و پرانگیزه او خبر داشتیم؛ می‌دانستیم که او از بدو ورود به دانشگاه، تمام هم ‌و غمش خواسته های مردم ایران است و همواره در بحث های گروهی با صراحت کلام و زبان گویای خود حق مطلب را ادا میکرد. می‌دانستیم که امیرحسین، علی‌رغم بی‌گناهی و بدون این که اتهامش مشخص باشد، در وضعیت بلاتکلیف تحت بازداشت در زندان مرکزی ارومیه قرار دارد؛ اما خبرنامه امیرکبیر در یک هم‌سویی وقیحانه با وزارت اطلاعات برای پرونده‌سازی علیه این دانشجوی بی‌گناه، خبری را مبنی بر اجرای قریب‌الوقوع حکم اعدام و ارتباط او با سازمان مجاهدین منتشر و بلافاصله حذف کرد، که بسیار مشکوک است!! سوال ما این است که منبع اطلاعاتی خبرنامه‌ی امیرکبیر کجاست؟! چراکه تا لحظه‌ی نوشتن این بیانیه، هیچ‌یک از رسانه‌ها و صفحات رسمی یا غیررسمیِ مربوط به مجاهدین، خبر یا مطلبی منطبق به ادعای خبرنامه منتشر نکرده‌اند! بنابراین برایمان سوال است که خبرنامه دقیقا از چه مجرایی به چنین ادعایی دست یافته است؟! موضوع زمانی حساس‌تر می‌شود که خبرنامه از احتمال صدور حکم اعدام نیز سخن می‌گوید؛ آن‌هم پیش از انتشار هرگونه خبر رسمی، و متعاقباً پست مربوطه را پاک می‌کند! آیا اطلاعات پرونده و تصمیم احتمالی دستگاه سرکوب رژیم، پیشاپیش از مجاری امنیتی در اختیار گردانندگان خبرنامه قرار گرفته است؟! و آیا پست مربوطه، در اثر خطای سهوی، زودتر از موعد مقرر منتشر شد و به همین دلیل با شتاب آن را پاک کردند؟! به هرحال هرچه هست مشکوک است. در نهایت، ما دانشجویان دانشگاه تبریز، ضمن محکومیت قاطعانه‌ی حکم ضدانسانی اعدام و هر نوع سرکوب و زندانی کردن دانشجویان و زندانیان سیاسی، خواستار آزادی بی‌قید و شرط امیرحسین بداقی و لغو هرگونه محدودیت تحصیلی برای او هستیم.

سرکوب دانشگاه به جای پاسخ به دانشجو؛ اخراج دانشجویان شریف؛ شش دانشجوی دانشگاه صنعتی شریف به دلیل مشارکت در اعتراضات اسفندماه سال گذشته با حکم اخراج روبه‌رو شده‌اند؛ حکمی که بار دیگر نشان می‌دهد پاسخ حاکمیت به اعتراض و مطالبه‌گری دانشجویان، نه شنیدن صدای آنها، بلکه سرکوب و به اصطلاح برخورد انضباطی است. معاون امور دانشجویی دانشگاه اعلام کرده است که ۲۳۶ دانشجو به شورای انضباطی معرفی شده‌اند و برای ۱۱۵ نفر پرونده تشکیل شده است؛ در نهایت نیز برای ۶ دانشجو حکم اخراج صادر شده است. دانشگاه باید محل اندیشه، پرسش و اعتراض باشد، نه جایی که دانشجو به‌خاطر بیان اعتراض، آینده تحصیلی‌اش را از دست بدهد. اخراج دانشجو، صدای اعتراض را خاموش نمی‌کند؛ فقط عمق شکاف میان دانشگاه و حاکمیت را بیشتر می‌کند. دانشجویان حق دارند بپرسند، اعتراض کنند و آینده‌ای متفاوت بخواهند. شریف را با اخراج دانشجویان نمی‌توان خاموش کرد.

کمیته انضباطی دانشگاه شیراز حدود ۲۰ دانشجوی این دانشگاه را احضار و برای آنان پرونده انضباطی تشکیل داده است. بنا بر گزارش دانشجویان، از جمله اتهامات مطرح‌شده علیه این دانشجویان «توهین به مقدسات»، «توهین به رهبر جمهوری اسلامی» و «رهبری تجمع» عنوان شده است.

محمد ابراهیمی به ۲۰ سال حبس محکوم شد. محمد ابراهیمی، فارغ‌التحصیل مقطع کارشناسی رشته نقاشی دانشگاه علم‌وفرهنگ که از ۷ بهمن ماه در بازداشت به سر می‌برد، به ۲۰ سال حبس محکوم شده است. او ابتدا به زندان اوین و سپس به زندان تهران بزرگ منتقل شد. تاکنون اطلاعی از اتهامات وی در دست نیست.

نگرانی از وضعیت دانشجوی زندانی امیرحسین بداقی از دانشگاه تا زندان؛ امیرحسین بداقی، متولد ۱۳۸۳، دانشجوی سابق مهندسی هوا و فضا دانشگاه پلی‌تکنیک تهران (ورودی ۱۴۰۳) و دانشجوی فعلی مهندسی برق دانشگاه تبریز، از ۱۷ فروردین امسال، در زندان مرکزی ارومیه، در بازداشت به سر می‌برد. صدای دانشجویان در بند باشیم

دانشگاه؛ ترسی که جمهوری اسلامی از آن رها نشد. موج احضار، تعلیق، اخراج و بلاتکلیف نگه‌داشتن دانشجویان را نمی‌توان صرفا مجموعه‌ای از پرونده‌های انضباطی دانست. پشت این سیاست یک مسئله قدیمی‌تر قرار دارد: ترس جمهوری اسلامی از دانشگاه به‌عنوان نهادی که می‌تواند پیش از بخش‌های دیگر جامعه به صدا درآید و جلودار اعتراض شود. این ترس تازه نیست. ریشه‌های آن را می‌توان تا نخستین سال‌های پس از انقلاب دنبال کرد؛ زمانی که پروژه «انقلاب فرهنگی/ یا کودتای فرهنگی» با تعطیلی دانشگاه‌ها، تصفیه دانشجویان و اساتید و تلاش برای بازسازی دانشگاه مطابق نظم سیاسی جدید پیش رفت. مسئله از همان ابتدا فقط محتوای کتاب‌های درسی نبود؛ مسئله، دانشگاهی بود که حکومت نمی‌توانست استقلال سیاسی و فکری آن را تحمل کند. چهار دهه گذشته و ابزارها تغییر کرده‌اند، اما منطق آشناست: آن روز تعطیلی و تصفیه؛ امروز کمیته انضباطی، تعلیق، اخراج، احضار و امنیتی‌کردن حتی ارتباط علمی دانشجو با جهان. اما آیا این همه فشار واقعا دانشجو را خاموش کرده است؟ اگر دانشگاه خاموش شده بود، چرا هنوز این همه دستگاه برای کنترلش لازم است؟ اگر دانشجو دیگر اهمیتی نداشت، چرا یک تجمع، یک شعار یا حتی فعالیت مجازی او می‌تواند به پرونده و محرومیت از تحصیل منتهی شود؟ تعلیق فقط مجازات یک نفر نیست؛ تلاشی است برای ترساندن صدها نفری که حکم نگرفته‌اند. بلاتکلیفی نیز بخشی از همین سازوکار است: دانشجو نداند فردا سر کلاس خواهد بود یا نه، تا به جای پرسیدن، نگران آینده خودش باشد. اما یک تناقض باقی می‌ماند: می‌توان دانشجو را از کلاس بیرون کرد، اما نمی‌توان پرسشی را که در ذهن او شکل گرفته با حکم انضباطی اخراج کرد. از «کودتای فرهنگی ۵۸» تا امروز، جمهوری اسلامی بارها کوشیده دانشگاهی مطیع‌تر بسازد. با این حال پس از بیش از چهار دهه، هنوز دانشگاه را مسئله‌ای امنیتی می‌بیند. شاید همین استمرار، مهم‌ترین پاسخ باشد. دانشگاهی که واقعا خاموش شده باشد، این همه مراقبت نمی‌خواهد. دانشجویی که واقعا «ول کرده باشد»، این همه احضار نمی‌خواهد. https://t.me/Daneshjo_s/70857

سرقت اموال دانشجویان در خوابگاه نصرت؛ حراست چرا پاسخگو نیست؟ در خوابگاه نصرت دانشگاه تهران، پلاک ۷، وسایل شخصی دانشجویان و بخشی از تجهیزات خوابگاه به سرقت رفته است. این حادثه در شرایطی رخ داده که نظارت و حفاظت کافی در خوابگاه وجود نداشته است. چرا حراست و مسئولان دانشگاه درباره امنیت خوابگاه و سرقت اموال دانشجویان پاسخگو نیستند؟ دانشجویان خواستار رسیدگی فوری و تأمین امنیت خوابگاه هستند.

بیانیه جمعی از دانشجویان دانشگاه تبریز به نام خدا و خلق در این بوم و بر، سرزمین شیران همیشه بیدار، کشور دلیران و قهرمانان که هر وجبش، هر جهت و هر سمتش، سراسر جسارت و ایستادگی است، هر خبر اعدام، هر جوان سربه‌دار شده، دلمان را می‌لرزاند! آنقدری کشور، وضعیت نابه‌سامان و اسفناکی دارد که هیچ مجال شادی و خوشحالی نیست! حال آنکه، بر آن‌همه غم و اندوه، آن‌همه بیدادگری و ظلم و خفقان، سرکوب و جنایات و سانسور حکومت، اعدام را نیز بیفزا! آری، مگر قلب ایران زمین، این دیار کهن باقدمت، چقدر ظرفیت و اندازه ناراحتی دارد؟! به راستی مگر می‌شود تاریخ یک کشور، این‌همه سراسر درد و ستم باشد؟! الان که رژیم آخوندی، حاکمیت و پایگاه پلیدی در کل دنیا، جوانان شجاع و وطن‌پرستمان را در دی ماه سال گذشته با خاک وطن آمیخته کرد، روی به اعدام و اعدام و اعدام گذاشته است! آری، با هر اجرای حکم اعدام و سربه‌دار شدن هر جوان ایرانی، قلبمان، روحمان و تمام جانمان تکه‌تکه می‌شود. دلی که مملو از اندوه و ظلمت است، با شنیدن به دار کشیده شدن هم‌وطن، شکسته‌تر و شکسته‌تر می‌شود. آیا به راستی حق جوان رعنا و رشید این بود که طناب دار بر گردنش حلقه زده باشد؟ یا اینکه بر قله‌های سرافرازی و سربلندی تکیه کرده باشد؟ علی ایهاالحال، حکومت ننگین جمهوری اسلامی، با سوء‌استفاده از مجازات اعدام آن را به ترفندی برای تثبیت قدرت خود و حذف مخالفانش بدل کرده است. اینی که هر صدایی خفه می‌شود و اجازه گفتار داده نمی‌شود، جای بسی تاسف و شرمساری دارد! حال آنکه این رژیم، که هیچ جایگاهی نزد مردم خود ندارد، از میان برداشتن مخالفانش توسط اعدام بسیار و بسیار مایه ندامت بشر است! ما دانشجویان دانشگاه بزرگ تبریز، ضمن اعلام محکومیت مجازات اعدام، ولو به هر شکل و فرمی، کمال هم‌فکری و هم‌یاری خود را با بیانیه ائتلاف فعالان و رسانه‌های دانشجویی دانشگاه‌های الزهرا، بهشتی، تهران، خواجه نصیر، شیراز، علامه طباطبائی و علم و صنعت اعلام می‌داریم. باشد که این راه پرفروغ، ادامه‌دار و روشن‌تر از همیشه برقرار باشد.