MohsenChavoshi FC

Chavoshism 9 LeeRoy BeatZ

Track List ▫️ Panah ▫️ Havam Dobare Pase ▫️ Jomee ▫️ Parooye Bi Ghayegh

Exclusively on Musicila Sponsored by Dr Jahandideh ☑️ @mohsenchavoshifc

جهان من بدون تو... ☑️ @mohsenchavoshifc

بلند میشم از تنم.. #مریض_تخت_آخری ☑️ @mohsenchavoshifc

تاریخ که خوانده باشید می‌دانید که همیشه «علی‌خواهی» با زخم خوردن همراه بوده است. "سعید دولت‌خانی" @mohsenchavoshifc

تحمل ندیدنت… "hamed talkhabi" ☑️ @mohsenchavoshifc

نشد که از دلم جدا کنم تورو "sina.asgaran" ☑️ @mohsenchavoshifc

عاشقانه‌ای معمایی با صدای رازآلود چاوشی «مریض تخت آخری» از همان نخستین مصرع‌ها نشان می‌دهد با شعری روبه‌رو هستیم که به جای بیان مستقیم دلتنگی و عشق، جهانی از نمادها، موقعیت‌ها و تصاویر روایی می‌سازد. ساختار معمایی ترانه ترانه با یکی از متفاوت‌ترین شروع‌ها آغاز می‌شود:«یه گلّه روشمردمو،یه گرگ توی ذهنمه/چه وقت خوابه پاشوکه، یه بره واقعاً کمه» در فرهنگ عامه، شمردن بره‌ها راهی برای فرار از بی‌خوابی است، اما کاظم بهمنی این تصویر را به بستری برای خلق اضطراب تبدیل می‌کند. گرگی که وارد ذهن شده، نمادی از هجوم افکار،ترس‌ها و نگرانی‌هایی است که اجازه آرامش نمی‌دهند. نکته مهم اینجاست که شاعر از همان ابتدا مخاطب را وسط یک اتفاق رها می‌کند و شنونده ابتدا با یک موقعیت داستانی مواجه می‌شود و بعد به تدریج وارد جهان احساسی راوی می‌شود. همین تعلیق روایی و شروع معماگونه یکی از مهم‌ترین نقاط قوت اثر است. لوکیشن‌های سینمایی یکی دیگر از ویژگی‌های قابل توجه اثر، تغییر مداوم فضا و مکان در طول روایت است. شاعر ابتدا دریک فضای ذهنی و شبانه حرکت می‌کند، سپس وارد مسیر انتظار می‌شود و بعد ناگهان مخاطب را به یک بیمارستان می‌برد. این جابه‌جایی سریع لوکیشن‌ها یادآور تکنیک برش در سینماست. درواقع شنونده تنها با مجموعه‌ای از احساسات روبه‌رو نیست، بلکه مدام از صحنه‌ای به صحنه دیگر منتقل می‌شود. همین ویژگی باعث شده ترانه بیش از آن که به یک متن صرفاً احساسی شباهت داشته باشد، به یک روایت تصویری نزدیک شود؛روایتی که مخاطب به جای این که کلمات را بشنود می‌تواند آن را در ذهن خود ببیند. تصویری از فروپاشی درونی «بلند میشم ازتنم صدامو باد می‌بره/دو روزه گریه می‌کنم یه لحظه هم نمی‌گذره» تصویر«بلند شدن ازتن» نوعی بیگانگی با خویشتن را تداعی می‌کند. از سوی دیگر،عبارت «صدامو باد می‌بره» تصویری شاعرانه از ناتوانی در بیان درد و فرسودگی روحی ارائه می‌دهد. همین شیوه بیان غیرمستقیم باعث می‌شود مخاطب احساس را نه فقط بشنود، بلکه آن را تجربه کند. جغرافیای واقعی یا وضعیتی روحی؟ یکی از مهم‌ترین نقاط عطف ترانه در جایی رخ می‌دهد که شاعر فضای بیمارستان را وارد روایت می‌کند: «سفیدپوش بخش غم، یه شب که ناز می‌خری/برس به داد مسری مریض تخت آخری» بیمارستان در اینجا صرفاً یک مکان فیزیکی نیست؛ بلکه استعاره‌ای از وضعیت روحی راوی است. او در بخشی بستری شده که نامش «بخش غم» است و خود را«مریض تخت آخری» معرفی می‌کند؛ بیماری که در دورترین نقطه اتاق، در اوج تنهایی و فراموش‌شدگی قرار گرفته است. همچنین استفاده از واژه «مسری» یکی از هوشمندانه‌ترین انتخاب‌های شاعر است. غم در این ترانه به یک بیماری واگیردار تبدیل می‌شود؛ رنجی که می‌تواند به دیگران نیز منتقل شود. به همین دلیل درخواست راوی از«سفیدپوش»تنها یک خواهش عاشقانه نیست، بلکه نوعی فریاد برای نجات همه است. او می‌گوید مرا نجات بده تا این غم به همه مردم سرایت نکند. معشوقی که نامرئی است  نکته جالب دیگر این است که برخلاف بسیاری از ترانه‌های عاشقانه، معشوق در این اثر تقریباً نامرئی باقی می‌ماند. ما هیچ توصیف مستقیمی از او نمی‌شنویم و حتی حضور مشخصی از او نمی‌بینیم. معشوق بیشتر یک نیروی نجات‌بخش است تا یک شخصیت. درواقع معشوق بیشتر از آنکه یک فرد باشد، نماد چیزی است که راوی را به زندگی باز می‌گرداند. عشقی که با وصال تعریف نمی‌شود بسیاری از آثار عاشقانه، رسیدن به معشوق را اوج خوشبختی می‌دانند، اما در اینجا حتی رسیدن نیز ضرورتی ندارد. برای راوی، صرف تصور حرکت به سمت معشوق کافی است تا احساس خوشبختی کند. این نگاه، عشق را از سطح یک خواسته ساده فراتر می‌برد و آن را به تجربه‌ای درونی و ذهنی تبدیل می‌کند. پایان تکان‌دهنده از آغاز اثر تا پایان، مرگ(روحی و جسمی) در این ترانه حضوری پنهان اما دائمی دارد اما در نقطه مقابل، عشق نیز مدام در حال مقاومت است. در پایان، معشوق چنان قدرتی پیدا می‌کند که حتی نام او می‌تواند مرده‌ای را به زندگی بازگرداند و هسته اصلی ترانه را آشکار می‌کند. نویسنده: محمد بهبودی نیا ☑️ @mohsenchavoshifc

آزادسازی ۱۱۰ زندانی مالی غیرعمد و اهدای ۱۱۰ بسته ارزاق به خانواده زندانیان سپاس از شما همراهان که با مهر و همدلی‌تان، مسیر آزادی را برای زندانیان هموار کردید. @haidersociety

Marize Takhte Akhari Youtube | SoundCloud | Spotify

جهان من بدون تو یه رنج بی‌نهایته… ☑️ @mohsenchavoshifc

زربانگ همراه با فرشتگان سندرم داون❤️ #علی ☑️ @mohsenchavoshifc

دستای نبی به اقتدارت گرمه #یامولا ☑️ @mohsenchavoshifc

یا مولا دلم تنگ اومده… ☑️ @mohsenchavoshifc

#پست_جدید محسن چاوشی ماه علی بود #عدل_موثق ☑️ @mohsenchavoshifc

جهان من بدون تو… #مریض_تخت_آخری ☑️ @mohsenchavoshifc

تصویر محسن چاوشی در دیوارنگاره میدان ولیعصر نصب شد ☑️ @mohsenchavoshifc

دوروزه گریه می‌کنم یه لحظه هم نمی‌گذره… #مریض_تخت_آخری ☑️ @mohsenchavoshifc

نگاهی جامع به اثر جدید محسن چاوشی #مریض_تخت_آخری او در این اثر، یک بازی آوازی چند پرده‌ای را اجرا می‌کند که لحن او را به سه‌فاز کاملاً متفاوت و دراماتیک تقسیم می‌کند. در فاز اول و بخش‌های آغازین قطعه، ما با چاوشی خسته، خش‌دار و بهت‌زده‌ای روبه‌رو هستیم که صدایش را تاحدامکان پایین آورده است. او با تکان‌دادن ظریف لحنش، نجوا‌های بیماری کم‌رمق را بازسازی می‌کند که گویی اکسیژن کم آورده و توان بلندکردن صدایش را ندارد. کلمات در گلوی او سفت می‌شوند و به‌سختی بیرون می‌آیند؛ این دقیقاً همان مدل خوانندگی منحصربه‌فرد چاوشی است که رنج را نه با جیغ و فریاد، بلکه با سکوت‌ها و سایه‌های صوتی به مخاطب تزریق می‌کند. او مثل یک دانای کل مجروح، از تنش بلند می‌شود و صدایش را دست باد می‌دهد؛ اما ناگهان در فاز دوم، یعنی با رسیدن به ترجیع‌بند سرنوشت‌ساز «سفیدپوش بخش غم»، چاوشی حماسی و طوفانی متولد می‌شود. ادامه مطلب ☑️ @mohsenchavoshifc