سرمه‌ناک

دل اگر ارزد به داغی، مفت سودای وفا یوسف ما منفعل می‌گردد از نفروختن #بیدل

کجاست آیینه تا بگیرد عیارِ حیرت در این تماشا؟

اگر به گلشن ز ناز گردد قدِ بلندِ تو جلوه‌فرما ز پیکرِ سرو، موجِ خجلت شود نمایان چو می ز مینا ز چشمِ مست تو گر بیابد قبولِ کیفیتِ نگاهی تپد ز مستی به روی آیینه نقشِ جوهر چو موجِ صهبا نخواند طفلِ جنون‌مزاجم خطی ز پست و بلندِ هستی شوم فلاطونِ مُلکِ دانش اگر شناسم سر از کفِ پا ز صفحه‌ی رازِ این دبستان، ز نسخه‌ی رنگِ این گلستان نگشت نقشی دگر نمایان، مگر غباری به بالِ عنقا به هیچ صورت ز دورِ گردون نصیبِ ما نیست سربلندی ز بعدِ مردن مگر نسیمی غبارِ ما را بَرَد به بالا نه شامِ ما را سحرنویدی، نه صبحِ ما را گُلِ سفیدی چو حاصلِ ماست ناامیدی، غبارِ دنیا به فرقِ عقبا رمیدی از دیده بی‌تأمل، گذشتی آخر به صد تغافل اگر ندیدی تپیدنِ دل شنیدنی داشت ناله‌ی ما به اولین جلوه‌ات ز دل‌ها رمید صبر و گداخت طاقت کجاست آیینه تا بگیرد عیارِ حیرت در این تماشا؟ به دورِ پیمانه‌ی نگاهت اگر زند لافِ مِی‌فروشی نفس به رنگِ کمند پیچد ز موجِ می در گلوی مینا به بویِ ریحانِ مُشک‌بارت به خویش پیچیده‌ام چو سنبل ز هر رگِ برگِ گُل ندارم چو طایرِ رنگ، رشته بر پا به هر کجا ناز سر برآرد، نیاز هم پایِ کم ندارد تو و خرامی و صد تغافل‌، من و نگاهی و صد تمنا ز غنچه‌ی او دمید بیدل بهارِ خطِ نظرفریبی به معجزِ حسن گشت آخر رگِ زمرد ز لعل پیدا (#بیدل_دهلوی. غزلیاتِ #بیدل. تصحیح و تحقیقِ #سیدمهدی_طباطبایی و #علیرضا_قزوه. تهران: شهرستانِ ادب. ۱۴۰۰. چاپِ ۱. جلدِ ۱. صفحه‌ی ۱۴۴-۱۴۵.) خوشه‌ای نگین

کعبه و دیر مگو، گِرد تو گشتیم بس است آسیا نیست سر شوق که هرجا گردد #بیدل

طبعِ فسرده شِکوه‌ی همت کجا بَرَد؟ در خانه آتشی که توان زد به خانه، نیست #بیدل

سایه تا خاک پُرتفاوت نیست از بقا تا فنا همین‌ قَدَر است #بیدل

به غفلت آن‌قدَر دوریم از دوست که وصلش تا رسد این‌جا، پیام است #بیدل

غنیمت شمارید پیغام‌ هم فراموشی است آخر این یادها #بیدل

آفتْ اندوختنی می‌خواهد برقِ ما نیست مگر خرمنِ ما #بیدل

قاصد آورد پیام دلدار بازگردید ز خود رفتن ما #بیدل

زیر گردون ناامیدِ امن تا کی زیستن؟ #بیدل

سخت دل‌کوب است مضمون‌یابیِ تدبیرِ رزق گندمی بسیار بر هم خورد تا نان کرد طرح (#بیدل_دهلوی. غزلیاتِ #بیدل. تصحیح و تحقیقِ #سیدمهدی_طباطبایی و #علیرضا_قزوه. تهران: شهرستانِ ادب. ۱۴۰۰. چاپِ ۱. جلدِ ١. صفحه‌ی ۶١٧.) خوشه‌ای نگین

دل جنون می‌خواهد و آداب می‌باید مرا #بیدل

متاع بوسه‌ی ما وقف آستان غم است #طالب‌_آملی

سعی ما خون شود اما به چکیدن نرسد #بیدل

ما را کسی ندید که حیران او نشد #بیدل

هستی دم تیغی است که خون همه‌کس ریخت #بیدل

گسستن از دو عالم کسوتم را تار و پود آمد #بیدل

با وفای تو ز بی‌مهری افلاک چه باک؟ #غالب_دهلوی

افسردگی دل را از آهْ گشایش کو؟ #بیدل