نوکیشانه: الهام‌بخش رشد و یادگیری

🎒 پداگوتور نوکیشانه | سفر یادگیری مدیران نوآور همراهان گرامی کانال نوکیشانه؛ در ادامه سلسله پداگوتورهای آموزشی و با همراهی مؤسسه الفبای مهرپویا برگزار می‌کنیم: سفر تخصصی و بازدید میدانی از دبستان سرمد لواسان + شرکت در نشست تخصصی/بوت‌کمپ حرکت: پنج‌شنبه شب از یزد بازگشت: غروب جمعه از تهران ظرفیت اختصاصی: تنها ۱۰ نفر کسب اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام: پیام به شماره ۰۹۱۳۳۵۷۸۲۵۷ (رضوی) 🔍 درباره دوازدهمین نشست باشگاه مدیران نوآور: «پشت صحنه تیم حرفه‌ای مدرسه؛ کالبدشکافی سیستم منابع انسانی» (چرا معلمان خوب می‌روند و چگونه سیستمی کارآمد برای جذب، نگهداشت و ارتقای آنان بسازیم؟) ارائه‌دهنده: جناب آقای علیرضا افشارآزاد (مدیر منابع انسانی مجتمع مدارس سرمد) زمان: جمعه ۱ آبان محورها: انتقال تجربه‌های زیسته مدیریتی، تحلیل فرآیند جذب تا نگهداشت سرمایه انسانی، و مدل‌های ماندگاری معلمان برنامه‌های جانبی: بازدید از فضای مدرسه سرمد لواسان + نمایشگاه محصولات نوآوری و فناوری آموزشی

معرفی این کتاب در مراسم رونمایی از ان را در اینجا ببینید.

: 📚 معرفی کتاب: «تربیت رئیس‌جمهور آینده» (Teaching a Future President) ✍️ نویسنده: زکری هرمن | 🏢 ناشر: انتشارات تیک یزد (با همکاری کانون تفکر توسعه سرمایه انسانی) آیا آموزش امروزی ما توان تربیت رهبران فردا را دارد؟ منظور از «رئیس‌جمهور آینده»، صرفاً یک کرسی سیاسی نیست؛ سخن از نسلی است که باید در جهان پیش‌رو، شجاعت تصمیم‌گیری، تفکر نقاد و مهارت هدایت بحران‌ها را داشته باشد. این کتاب، سفری به کلاس‌های درس فرداست. هرمن نشان می‌دهد چگونه می‌توان با گذر از آموزش‌های معمول و منفعل فعلی: 🔹 حل مسائل پیچیده و واقعی را تمرین کرد، 🔹 کار تیمی اصیل و هم‌افزا را شکل داد، 🔹 و از «شکست»، سکوی پرتابی برای یادگیری عمیق ساخت. مخاطبان اصلی این کتاب معلمان، والدین و مدیران هستند؛ کسانی که باور دارند مدرسه، کارگاه ساختن آینده است و کودکان ما بیش از انباشت محفوظات، به «مهارت‌های نرم» و شایستگی‌های زندگی در دنیای پیچیده نیاز دارند. 📲 نسخه الکترونیکی کتاب را از طاقچه بردارید: 🔗 https://taaghche.com/book/147541 #معرفی_کتاب #مهارت‌های_نرم #تربیت_رهبران_فردا #نوکیشانه https://eitaa.com/nokishane http://t.me/nokishane

«تربیت رئیس جمهور آینده» را از طاقچه دریافت کنید https://taaghche.com/book/147541

‏عکس از مرتضی مجدفر

‏عکس از مرتضی مجدفر

با افتخار میزبان شما هستیم در این جشن تولد

📮بسته شما رسید! چگونه یک شروع متفاوت، تجربه شیرینی را در اولین روز مدرسه برای بچه‌ها خلق می‌کند. دبستان دوره دوم ابتدایی جوادالائمه یزد نوکیشانه https://eitaa.com/nokishane http://t.me/nokishane

شبِ ترانه و داستان نویسنده و راوی احسان عبدی‌پور موسیقی: امید سعیدی (آهنگساز و خواننده)، بهروز شریفیان، سهند اسدی و آوا مغیثی شبی برای شنیدن داستان و موسیقی و تجربه روایتی متفاوت. 📅 ۳۰ مهر ۱۴۰۵ 🕘 ساعت ۲۱:۰۰ 📍 تالار مرکزی یزد 🎟️ خرید بلیت از سایت GISHE10.ir نوکیشانه https://eitaa.com/nokishane http://t.me/nokishane

🎬 نکاتی مهم و قابل توجه؛ فناوری و افت رشد شناختی نسل جدید دکتر جرد کوینی هورواث می‌گوید نسل زد نخستین نسلی در تاریخ مدرن است که عملکردش در سنجه‌های شناختی از والدینش ضعیف‌تر شده است. پژوهش‌ها نشان می‌دهند فراگیر شدن فناوری دیجیتال در مدارس با افت یادگیری و توانایی شناختی دانش‌آموزان ارتباط مستقیم دارد. #فناوری_آموزشی #رشد_شناختی #نسل_زد #مدارس #یادگیری نوکیشانه https://eitaa.com/nokishane http://t.me/nokishane

کنجکاوی #متمم #اینجا_چراغی_روشن_است #نوکیشانه نوکیشانه https://eitaa.com/nokishane http://t.me/nokishane

🎬 ببینید: ۲۰۰ مسجدمدرسه فقط در تهران :دلیل؟ در آموزش و پرورش بچه‌ها بی‌دین بار می‌آیند! گفتاری از مرتضی نظری کافه‌خبر، خبرآنلاین #آموزش_خوب_حق_همه_بچه‌های_ایرانه 🌏 تربیت و توسعه | بازآفرینی مدرسه @iranHumanDevelopment2 نوکیشانه https://eitaa.com/nokishane http://t.me/nokishane

🎬 فیلمی عمیق و قابل تأمل بچه‌های ما واقعاً دارند نقش زندگیِ خودشان را بازی می‌کنند یا صرفاً بازیگرِ سناریویی هستند که ما و جامعه برایشان نوشته‌ایم؟ نوکیشانه https://eitaa.com/nokishane http://t.me/nokishane

پسرک پرسید: «اردک‌ها روی آب چجوری این‌قدر هماهنگ و بی‌نقص‌ان؟» اسب گفت: «زیرِ آب یه عالمه پا زدن و تلاش‌های درهم و برهم در جریانه.» 📚 پسرک، موش کور، روباه و اسب ✍ چارلی مکسی نوکیشانه https://eitaa.com/nokishane http://t.me/nokishane

امروز سیزدهم مهر است... شاید از روزها پیش، این روز در گوشه‌ای از دل کسی منتظر مانده بود؛ روزی برای یاد کردن از زنانی که سال‌ها در مدرسه، فقط معلم نبودند؛ دختران بزرگ یک خانواده‌ی بزرگ بودند. گاهی یک شاخه گل، یک لبخند شیرین یا جمله‌ای دلنشین می‌تواند یادآور تمام آن کمبودهایی باشد که روزگار در حق معلم‌ها روا داشته است؛ کمبودهایی که شاید هیچ‌گاه با واژه‌ها جبران نشوند. در آن مدرسه، دانش‌آموزان دخترک‌های کوچکی بودند با کیف و مقنعه و چشم‌هایی پر از رویا؛ اما معلم‌ها قصه‌ی دیگری داشتند. آن‌ها دختران بزرگ‌تر خانه‌ای بودند که مدیرش، بیش از آنکه به ساعت و حضور و غیاب و برنامه فکر کند، دلش با حال آدم‌ها بود. حس مادری در آن مدرسه آرام‌آرام شکل گرفته بود؛ بی‌آنکه کسی بخواهد آن را نقش بازی کند. حال خانه و خانواده‌ی معلم‌ها مهم بود، شادی‌هایشان دیده می‌شد و غصه‌هایشان بی‌صدا در دل می‌نشست. بچه‌هایشان هم برای آن مدرسه غریبه نبودند؛ انگار نوه‌های یک خانواده‌ی بزرگ بودند. از حال تک‌تکشان خبرهایی بود و حتی اتفاق‌های کوچک زندگی‌شان می‌توانست موضوعی برای فکر کردن و دل‌نگران شدن باشد. هیچ‌کدام نمایش نبود. مادرانه دوست داشتن، آنجا بخشی از زندگی شده بود. چه حس عجیبی است وقتی آدم دوست بدارد و در عوض، دوست داشته شود؛ وقتی بداند بودنش برای عده‌ای دلگرمی است و وقتی در میان شلوغی یک مدرسه، آدم‌هایی باشند که برای دیدن یکدیگر دلتنگ شوند. سال‌ها گذشت و آن حیاط، آن کلاس‌ها و آن راهروها آرام‌آرام از هیاهوی همیشگی خالی شدند؛ اما خاطره‌ی آدم‌هایی که روزی در آنجا زندگی می‌کردند، خالی نشد. هنوز می‌شود در خیال، دخترک‌هایی را دید که با کیف‌هایشان از حیاط می‌گذرند و معلم‌هایی را که با خستگی، اما با لبخند وارد کلاس می‌شوند. هنوز می‌شود آن روزهایی را به یاد آورد که هر کس کاری داشت، پیش از هر جا، سری به اتاق مدیریت می‌زد؛ و آنجا همیشه جایی برای شنیدن بود، جایی برای دل سپردن و جایی برای بخشیدن تمام مهرهای جمع‌شده در دل. چه روزگاری بود... و چه تجربه‌ی زیسته‌ی زیبایی. شاید تفاوت بزرگی میان «در مدرسه کار کردن» و «در مدرسه زندگی کردن» وجود داشته باشد. کسی که سال‌ها در مدرسه زندگی کرده باشد، وقتی از آن دور می‌شود، فقط یک شغل را از دست نداده است؛ بخشی از زندگی‌اش را پشت سر گذاشته است. برای همین است که گاهی دور شدن از مدرسه، از هر خداحافظی دیگری سخت‌تر می‌شود. سیزدهم مهر، روز جهانی معلم، فقط یک مناسبت در تقویم نیست؛ یادآور تمام زنانی است که سال‌ها بخشی از جوانی، انرژی، صبوری و عشق خود را پای نسل‌های کوچک‌تر گذاشتند؛ زنانی که شاید دنیا همیشه آن‌گونه که شایسته بود قدرشان را ندانست، اما رد پای محبتشان در زندگی هزاران کودک باقی ماند. و شاید زیباترین پاداش یک معلم همین باشد؛ اینکه سال‌ها بعد، جایی در قلب کسی، هنوز صدای زنگ مدرسه شنیده شود و با شنیدن نام مدرسه، دلتنگ روزهایی شود که در آنجا فقط کار نمی‌کرد... زندگی می‌کرد. واما امروز صمیمانه ترین تبریک تقدیم قلب مهربان معلمهای عزیزم دختران دوستداشتنی و فداکارم دلتنگ دیدن روی ماهشون هستم. ✍️ پوران خانی یزد

شعار امسال یونسکو برای روز جهانی معلم؛ همراه آموزگاران: ۶۰سال پشتیبانی، حمایت ازجایگاه حرفه‌ای و هم‌آفرینی آینده #روز_جهانی_معلم نوکیشانه https://eitaa.com/nokishane http://t.me/nokishane