🇮🇷صدای هاشمی🇮🇷

بسم الله الرحمن الرحیم گاهی آدم دلش نمی‌آید چیزی بنویسد؛ چون احساس می‌کند نوشتن یعنی پذیرفتن حقیقت، و بعضی حقیقت‌ها آن‌قدر سنگین هستند که دل هنوز زیر بارشان نمی‌رود. امروز هرچه قلم را در دست گرفتم، واژه‌ها از من گریختند. با خودم گفتم مگر می‌شود از داغ کسی نوشت که سال‌ها نامش با صبر، ایستادگی و امید در ذهن و دل بسیاری گره خورده بود؟ آقا… باور رفتنت برایم آسان نیست. هنوز هم ناخودآگاه احساس می‌کنم صدایت از جایی به گوش خواهد رسید و حضورت، مثل همیشه، آرامشی به دل‌ها خواهد بخشید. اما دنیا قانون خودش را دارد؛ هیچ‌کس ماندنی نیست و همه روزی به دیدار پروردگار بازمی‌گردند. خوشا به حال آنان که نامشان با خدمت، صبر و استقامت و شهادت و دفاع از وطن در یاد مردم باقی می‌ماند. دلم گرفته است؛ نه فقط برای یک فقدان، بلکه برای حس سنگینیِ نبودن کسی که سال‌ها بخشی از خاطرات و روزگار یک ملت بود. از خداوند مهربان می‌خواهم اگر کوتاهی و قصوری از ما سر زده است، بر ما ببخشاید و آنچه خیر و رحمت است، نصیب آن عزیز سفرکرده گرداند. خداحافظ، آقا… بعضی رفتن‌ها پایان یک زندگی نیست؛ آغاز دلتنگی مردمی است که تا سال‌ها جای خالی آن حضور را احساس خواهند کرد. سید محمود علوی