Oxymoron

accepting new readers who yap: @aidamustdie

برای وقتایی که دلم واست و تعداد پینه‌های دستت تنگ می‌شه و می‌خوام دوباره زخم‌هاتو حفظ کنم

تا دارین داریوش می‌فرستید، یه سوال هم دارم. از این دسته اپ استورای ایرانی مثل سیب اپ و اینا کدومشون خوبه و خریدید راضی بودید؟ در کل راهنمایی و کومک. مرسی❤️

تلخون؟ سیریسلی؟

اهنگایی که عصبانیتون‌ می‌کنن و قلبتون رو می‌شکنن و گریه‌تون رو در میارن واسم بفرستید: https://t.me/BiChatBot?start=sc-4fe99c0bbc

I hope you do realize that when i say i like older men, it’s not in a daddy issues way, but in the sense that i have zero patience for the insecure posturing of boys my own age. I like men who are already a little world-weary, men who have lived enough to be unimpressed by most things. But i hate it when that disinterest felt forced. I despise the kind of man who performs detachment, who acts as if nothing could touch him.

“I drink to our ruined house To the evil of my life To our loneliness together And I drink to you— To the lying lips that have betrayed us, To the dead-cold eyes, To the fact that the world is brutal and coarse To the fact that God did not save us.”

“I used to make long speeches to you after you left. I used to talk to you all the time, even though I was alone. I walked around for months talking to you. Now I don't know what to say. It was easier when I just imagined you. I even imagined you talking back to me. We'd have long conversations, the two of us. It was almost like you were there. I could hear you, I could see you, smell you. I could hear your voice. Sometimes your voice would wake me up. It would wake me up in the middle of the night, just like you were in the room with me. Then... it slowly faded. I couldn't picture you anymore. I tried to talk out loud to you like I used to, but there was nothing there. I couldn't hear you. Then... I just gave it up. Everything stopped. You just... disappeared. And now I'm working here. I hear your voice all the time. Every man has your voice.”

thank you china for the global harmony❤️

این یه نامه به دایی بزرگمه که‌ تو حافظه خودم بمونه؛ تنها خانواده‌ای هستی که اگه می‌تونستم از بچگی بازم انتخابش می‌کردم، شکلم دادی، توی بدترین دوران زندگیم واسم کاریکاتور خودمو نقاشی می‌کشیدی و می‌ذاشتی با لپتاپت بازی کنم و تا سقف تو هوا پرتم می‌کردی و بهت اطمینان داشتم که وقتی فرود‌ بیام می‌گیریم، پس می‌خندیدم و قهقهه می‌زدم. توی ترسناک‌ترین روزهات دیدمت و لحظه‌ای حتی به ذهنم خطور نکرد که قضاوتت کنم، چون همیشه‌ واسم فراتر از این آدمها بودی. هنوزم یادمه شبی که دوست‌دخترت اوردز کرد و توی بیمارستان بستری بود با هم رفتیم ستارخان و بهترین هات‌داگ تاریخ رو خوردیم و تا صبح بیدار موندیم. هنوزم اون یه صفحه دعایی که هشت سالگی برات نوشتم رو توی ماشینت نگه داشتی. هنوزم از انگشت‌شمار مردهایی هستی که پیششون با تمام وجود احساس امنیت دارم، تکه‌ای از وجودمی هر نقطه دور و پرتی از کره زمین که برم. هیچوقت اینا رو توی صورتت نمی‌تونم بگم ولی مهم نیست، چون مطمئنم خودت می‌دونی.

Accepting that life is an endless cycle of clearing space for new people new things and new places.

Can i pet that dawg?