سید محـمد هادی طلـوعی

اهمیت ندادن به حرف ملتی که نه از ناراحت شدنت غصه میخورن و نه واسه موفق شدنت خوشحال میشن، اولین قدمِ راهِ خوشبختی و آرامشه!

‏من یه بُعد «شکننده و اشکی» دارم، یه بُعد «تو سگ کی باشی خاطر من و مکدر کنی». ‏حد وسط هم ندارم.

اتفاقا با من سرد باشید با من تعارف کنید با من محترمانه حرف بزنید اینکه حدتون رو جلوم بدونید خوشحالم میکنه...

تو زندگیم به یه جایی رسیدم که نه فرصت جبران میدم نه توجیهی رو قبول میکنم از آدما! فقط به راحتی میذارمشون کنار... جوری که انگار از اول هم نبودن

ما خیلی خوبم ولی تا زمانی که گوه خوری اضافه نکنی :)

نمیبخشم تا یاد بگیرید هیچوقت اشتباه نکنید

به اطلاع برسونم، جای بعضیاتون خالی که نیست هیچ، سر جاتون دعوا هم شده 🤣

شاید حقیقت چیزی نیست که هستم؛ اون چیزی که می تونستم باشم اما نیستم، مثل یه راز که باید کشف شه، شاید حقیقت چیزی که در مورد خودم فکر می کنم نیست بلکه اون چیزیه که حتی نمی‌تونم فکرش رو هم بکنم.

▪️فردی درترافیک جلوی ما بپیچید «احمق» ▫️ما که جلوی دیگران می پیچیم «زرنگ» ▪️کسی جواب تلفن ما را ندهد «بی معرفت» ▫️ما که جواب ندهیم «گرفتار» ▪️فرد بلندتر از ما «دراز» ▫️کوتاهتر از ما «کوتوله» ▪️همسری که زیاد محبت بخواهد «وابسته» ▫️ما بیشتر بخواهیم «بی احساس» ▪️همکار جزئی نگر «ایرادگیر و وسواسی» ▫️ما جزنگرتر باشیم «شلخته و بی نظم» ▪️ فردی لیوان آب ما را چپه کرد «کور» ▫️ پای ما به لیوان دیگری خورد «شعور» ندارند لیوان را سر راه من قرار داده است و ... دنیای قضاوت ها یعنی تحلیل رفتار و گفتار دیگران بر اساس نیازها و ارزش های خودمان!

یه وقتایی دو قدمی هدفت هستی ولی دیگه نمی‌خوای تلاش کنی، نه اینکه نتونی یا اینکه توانشو نداشته باشی. نه! یه وقتایی دیگه ارزشش رو نداره...

جنگیدن زیباتر از پیروزیه! به سمت مقصد رفتن از رسیدن به اون با ارزش‌تره. وقتی بـرنده می‌شی یا به مقصد می‌رسی یک خلا رو در خودت احساس می‌کنی، واسه پر کردن همین خلا باید دوبـاره راه بیفتی و مقصد تازه‌ای پیدا کنی.

با دست راست خود به دیگران سلام میکنم اما همیشه یک سنگ در دست چپم آماده دارم.

«وا. ورزش کردن که چیزی نیست.» «حالا یه رتبه آوردیا.» «هیکل خوب مگه افتخار داره؟» «یه آیلتسه دیگه. همه میگیرن.» «ایتالیا رو‌ که منم میتونم برم.» آدمای عقده ای کلا دنبال کوچیک جلوه دادن کارهای بقیه‌اند؛درحالیکه خودشون هیچی نشدن و نمیشن.

كاش دنيا طوری بود كه هيچكس به كسی نياز نداشت؛اونوقت آدما مطمئن ميشدن كسی كه سراغشون رو ميگيره، دوسشون داره نه كارشون.