کــــآفه دریــــا🌊

دلخواه بود؛ مثل آسمان آبی بعد از بارانی طولانی.

بدترین نوع یک ارتباط تموم شده و از دست رفته ارتباطیه که درباره تموم شدنش هیچ حرفی زده نشده، هیچ دیالوگی، هیچ خداحافظی‌ای، هیچ سنگ واکندنی، هیچی، انگار که هیچوقت نبودی، هیچکس نبودی، هیچ چیز نبودی، فقط ترک شدی یا مجبور شدی ترک کنی.

در امتداد خیابان‌های خیس، چیزهایی از کنار آدم عبور می‌کنند که نامشان خاطره نیست؛ تکه‌هایی از زندگی‌اند که دیگر هیچ راهی به آن‌ها نداریم.

کلمه‌ی عجیبی در زبان عربی وجود دارد تحت عنوان: «النحیط» به معنایِ گریه‌ای که ظاهر نمی‌شود اما در سینه جریان دارد...

‏یه جایی از زندگی میفهمی ‏که قرار نیست همه تو رو بفهمن، ‏ببینن، یا درک کنن و همون‌جا، ‏کمی غمگین‌تر و کمی آزادتر می‌شوی.

رابین نوروود در کتاب «زنان شیفته» می‌گوید: زنان اغلب آینه‌ای از رفتاری هستند که با آن‌ها می‌شود؛ وقتی عشق و احترام دریافت کنند، با محبت و اعتماد پاسخ می‌دهند.

به من بگو، آیا واقعاً دوستم داشتی یا تنها مرا مرهمی برای زخم‌هایت می‌دانستی؟ رنج این ندانستن، شوق زندگی را از من گرفته.

پرسید چگونه آرامش را پیدا کردی؟ گفتم: جایی دور از آدم‌ها به تنهایی پناه بردم... در سکوت، خودم را محکم‌تر از هر کسی در آغوش گرفتم...