کانال تخصصی اقتصاد

دکتر مرتضی افقه در گفت و گو با روزنامه اینترنتی «فراز»، در پاسخ به این سوال که آیا این اقدام صندوق توسعه ملی، منجر به افزایش تورم نخواهد شد؟ گفت: «الزاما هر پرداختی منجر به تورم نمی‌شود. هر سرمایه گذاری در وهله اول می‌تواند تورم ایجاد کند، اما وقتی کالای مربوطه وارد بازار شود اثرات ضدتورمی دارد که به صورت تئوری کلی است.» وی ادامه داد: «با توجه به شرایط اقتصادی که داریم، هر سرمایه گذاری که در بخش مسکن صورت بگیرد یکی از شروط آن وجود پول و سرمایه است. شروط دیگر آن مصالح، نیروی کار و ... است و اگر این‌ها نباشد پول به تنهایی کاری نمی‌کند. مانند مسکن مهر، پول در شهر‌های دور و بدون مطالعه سرازیر شد که نه تنها تبدیل به خانه نشدند بلکه تورم آن نیز گریبان مردم شد.» این استاد دانشگاه افزود: «آقای غضنفری چند وقت پیش گفته بودند کفگیر به تک دیگ رسیده و چیزی نداریم، اما الان شاهد چیز دیگری هستیم که جای تعجب دارد! وظیفه اصلی صندوق سوپاپ اطمینان بودن برای نوسانات قیمت نفت است. به این شکل که قیمت نفت که بالاتر از رقم بودجه باشد به صندوق واریز شود و اگر کمتر است از آن بردارند. برای اینکه راکد نمانند مبالغ و وجوه را به بخش خصوصی وام بدهند که خیلی استقبال نشد و دولت چند ماه یک بار مثل الان با اجازه از رهبری و مجلس از آن برداشت می‌کردند. در حال حاضر هم احتمالا اجازه اش را از رهبری گرفته اند که صرف مصرف کنند. خیلی امیدوار نیستم که این برداشت از صندوق بتواند به بحث مسکن کمک چندانی کند.». افقه تصریح کرد:« صندوق توسعه تبدیل به قلکی شده تا هر وقت دولت می‌خواهد بودجه اش را تنظیم کند یا بودجه کم آورده سراغ این صندوق می‌رود. اما چون مجوز می‌خواهد انقدر مساله را سیاسی جلوه میدهد و به رهبری، مجلس می‌گوید که اگر مستمری بازنشستگان را ندهیم تبعات سیاسی به همراه خواهد داشت که از این طریق می تواند مجوز را بگیرد.» این کارشناس اضافه کرد:« متاسفانه صندوق توسعه برای دولت تبدیل به قلک شده است. قانونی در بودجه داریم که ۳۰ تا ۳۵ درصد از پول نفت را در این قلک بریزند، اما دولت کمبود درآمد دارد و دوباره به همان صندوقی که از همان ابتدا پولش را برداشته اند، مراجعه می‌کند. تنها کمی کار‌های اداری ان زیاد شده و با آن اهدافی که این صندوق درست شده بود فاصله دارد و تبدیل به قلکی شده که هر وقت دولت کم آورد سراغ آن برود که تبعات تورمی هم دارد.»

🔸یک کارشناس: شواف با اعداد دلچسب‌تر از واقعیات اقتصادی است/ ایران در حال شبیه شدن به بنگلادش بیست سال قبل است دکتر پیمان مولوی، کارشناس ارشد اقتصادی، در گفت‌وگو با #خبرآنلاین: ▫️تا به حال دیدید دانمارکی‌ها مدام بگویند ما رتبه اول جهان هستیم؟ وقتی رفاه دارند، نیازی به بازی با اعداد و شواف نمی‌بینند. ▫️به جای اینکه درباره رتبه صحبت کنید بهتر است درباره قدرت خرید و قدرت پول حرف بزنید والا شعبده‌بازی با اعداد سال‌هاست صورت می‌گیرد و دردی از ما دوا نکرده است. ▫️من می‌خواهم کشور چهلم باشم اما درآمد سرانه من بالا باشد. آنچه برای من مهم است رتبه آزادی اقتصادی ماست. متاسفانه رتبه آزادی اقتصادی ایران 160 از 165 است. می دانید این به چه معناست؟ یعنی ما در این حوزه کنار لبنان و زیمباوه و یمن و سودان و آرژانتین ایستاده‌ایم. او با اشاره به مهمترین بحران اقتصاد ایران گفت: ▫️دلیل این وضعیت گلخانه ‎ای بودن اقتصاد ایران است. متاسفانه ما در حال شبیه شدن به بنگلادش بیست سال پیش هستیم یعنی آدم‌ها صبح تا شب کار کنند و فقط روزمره بگذارنند. با این حقوق و دستمزدهایی که در ایران وجود دارد، چشم‌اندازها برای خرید مسکن استاندارد و خودرو و ... بسیار تیره و تار است. ادم‌ها فقط بتوانند خورد و خوراک خودشان را مدیریت کنند، چیزی نمی‌ماند./متن کامل

چرا نمی توانیم خصوصی سازی کنیم؟ 👤 دکتر علی سرزعیم ✍️ در عمل خصوصی‌سازی رخ نداده و آنچه رخ داده، بیشتر واگذاری شرکت‌های دولتی به بخش‌های دولتی و عمومی یا شبه‌دولتی بوده است. ✍️ وجه بدتر مساله اما، «ایجاد مانع» برای شرکت‌هایی است که از اساس به شکل خصوصی واقعی تاسیس شده‌اند. ✍️ آیا نظام حکمرانی اقتصادی ما توان و مهارت کار کردن با بخش خصوصی با اندازه متوسط یا بزرگ را دارد؟ ✍️ چندسالی است که پیوسته شنیده می‌شود که اگر برخی شرکت‌ها در ایران خیلی بزرگ شده‌اند، می‌توانند به امنیت ملی کشور آسیب بزنند. ✍️ برخوردهای اخیر با پلتفرم ها را در نظر بگیریم. دستگیری مدیرعامل یک شرکت به جرم بروز یک خطا توسط شرکتی که با میلیون‌ها نفر مراوده دارد، نباید اولین گام دستگاه قضایی باشد. مدیران عامل چنین شرکت‌هایی کارآفرینان هستند. ✍️ اگر حاکمیت می‌خواهد اقتصاد مردمی داشته باشد، باید الزامات همکاری با بخش خصوصی واقعی را فرابگیرد. ✍️ ما باید از کشورهای پیشرفته -هر چند دشمن باشند- درس بگیریم که چگونه شرکت‌های خصوصی خود را قدر می‌نهند و مدیران آنها را بر صدر می‌نشانند و در عین حال با آنها رابطه و تعامل دارند. ✍️ در گذشته بسیاری از کارآفرینان برای پیشبرد کارهایشان ترجیح می‌دادند درصدی از سهام خود را به افراد متنفذ در دربار یا ارتش واگذار کنند. ✍️ اگر امروزه نیز کارآفرینان به این جمع‌بندی برسند که اگر بخشی از سهام خود را به برخی نهادها یا شرکت‌های خصولتی واگذار کنند حاشیه امنی خواهند داشت، آن‌گاه نمی‌توان از وجود یک فضای کسب‌وکار مناسب برای رشد بخش خصوصی دم زد./متن کامل

📹 پنج دلیل بی‌جانی دلار/ منظور و جبرائیلی سوژه‌های جدید بازار ▫️بازار ارز و سکه روز تقریبا آرام و رنجی را سپری کردند. بازار ارز بعد از ریزش در ابتدای هفته گذشته از کف اول یعنی 53 هزار و 700 تومان برگشت خورد و در حال استراحت و اصلاح است. ▫️به عقیده معامله‌گران بازار ارز و سکه به پنج دلیل فعلا جان صعود پرقدرت ندارد. دلیل اول اخباری است که رسانه‌های نزدیک به دولت درمورد ارز و منابع کافی ارز در دسترس بانک مرکزی منتشر می‌کنند. دلیل دوم نبود نقدینگی به خاطر سود سپرده 30 درصدی و واردات خودرو است. دلیل سوم را معامله‌گران به تسویه قیمت دلار در آخر سال مرتبط می‌دانند. گروهی از معامله‌گران تصور می‌کنند تسویه آخر سال دلار باید پایین بسته شود. دلیل چهارم و پنجم تزریق بازارساز و انتخابات مجلس بود./اکو ایران

🔻دکتر ستاریان، استاد دانشگاه تهران: از بزرگترین سرمایه‌داران تا فقیرترین افراد خاورمیانه در تهران زندگی می‌کنند 🔸ویژگی خطرناک تهران، حاشیه نشینی است برخی مناطق شهرداری خودشان هم خبر ندارند که در حوزه تحت مدیریت شان چقدر جمعیت و با چه کیفیتی زندگی می کنند! ▫️بیت الله ستاریان گفت: ما شاهد حاشیه نشینی سالیانه حدود ۴/۵ الی پنج درصدی هستیم یعنی در هر بیست سال یک شهر در حاشیه شهر اضافه می شود. ▪️این وضعیت به سیاست اقتصادی کل کلان کشور برمی‌گردد که چرا در این حد نابرابری شکل گرفته است. ▫️در تهران هیچ طرحی برای حاشیه‌نشینی وجود ندارد. ▪️خطرناکی درخصوص بافت فرسوده دارد و مرتب به آن اضافه می شود به طوری که به اندازه فرسودگی سالانه آن نمی توانیم مسکن تولید کنیم. ▪️۴۰ حوزه مانند دمل های چرکینی ایجاد کرده‌اید که همه مسائل آن به شهر اصلی منتقل می.شود. شهر پرند چقدر از سرریز جمعیت تهران را توانسته جذب کند؟ در حالیکه این مهاجرت معکوس خیلی بد است. ▫️مثلا کسی اگر در سعادت‌آباد بزرگ شده، مجبور است در خیابان جمهوری مسکن تامین کند و همین‌طور به سمت خارج شهر هدایت می‌شود. ▫️این نوع رفتار درخصوص مسکن اصلا درست نیست و ناشی از یک نوع سرخوردگی است. این نوع مهاجرت در حال بلعیدن تهران است.| جماران

🔺 نمودار کاهش فقر شدید در چین 🔻 آغاز تا پایان 🔹مائو رهبر حزب کمونیست چین به افزایش جمعیت چین معتقد بود و در دوران او جمعیت چین از ۵۵۰میلیون به ۹۰۰میلیون نفر افزایش یافت. 🔹برنامه «جهش بزرگ رو به جلو» مائو در نهایت به مرگ ۴۵میلیون نفر در سال‌های۶۱–۱۹۵۸ انجامید که بیشتر آن‌ها از گرسنگی جان باختند. یک تا دو میلیون زمین‌دار به عنوان ضدانقلاب اعدام شدند. 🔹در سال۱۹۶۶ مائو انقلاب فرهنگی را به قصد مبارزه با ضدانقلاب اعلام کرد، دانشگاه‌ها تعطیل، احزاب تصفیه و حدود 20میلیون چینی مخالف کشته شدند. 🔹انقلاب فرهنگی با مرگ مائو در سال۱۹۷۶ به پایان رسید، سپس گروهی از رهبران حزب کمونیست دستگیرشده و گناه تندروی‌ها در انقلاب فرهنگی به گردن آن‌ها انداخته شد. 🔹مرگ مائو و آغاز رهبری دنگ در حزب از سال۱۹۷۸ با سیاست اصلاحات و درهای باز باعث تحول عظیم و تغییر مسیر این کشور شد. 🔹اصلاحات جدید به‌تدریج چین را از اقتصاد دستوری و ایدئولوژی‌های مائوئیست خارج کرد. 🔹فرصت‌ سرمایه‌گذاری‌ خارجی ایجاد و چین به اقتصاد جهانی متصل شد. 🔹یک میلیارد نفر از فقر شدید نجات یافتند و چین یکی از سریع‌ترین رشدهای اقتصادی جهان را داشت.

بکسوات خودروسازی 👤 دکتر علی فرحبخش ✍️ نزدیک سه دهه پس از انقلاب، بالاخره تصمیم‌سازان کشور متقاعد شدند که اندک اندک و با تعرفه‌های سنگین، راه دستیابی به خودروهای خارجی را بگشایند. ✍️ جایی که امید آن می‌رفت با کاهش تدریجی تعرفه‌ها، امکان یک رقابت عادلانه فراهم شود. اما با شروع به کار شورای رقابت از ابتدای دهه۹۰، عملا تیشه بر ریشه رقابت در بازار زده شد. ✍️ در بازارهای انحصاری عملا سطح عرضه، میزان قیمت را تعیین می‌کند و مشخص نیست چگونه این سازمان فقط به تعیین قیمت می‌پردازد و هیچ‌گونه برآوردی از سطح تولید ندارد. ✍️ در شرایط فعلی صنعت خودرو به مجموعه بنگاه‌هایی مبدل شده‌اند که به جای هدف حداکثرسازی سود، هدف حداکثرسازی زیان را نشانه گرفته‌اند... ✍️ با ترسیم معادلات فوق آیا بخش خصوصی واقعی حاضر است در صنعت خودرو مشارکت کند و با آوردن سرمایه به سختی به‌کف‌آورده، خود را در زیان خودروسازان سهیم کند؟ متاسفانه در توالی سیاستگذاری اقتصادی هیچ‌گاه به تقدم آزادسازی به‌خصوصی‌سازی توجه نشده است. ✍️ در شرایط فعلی که سهام دو شرکت بزرگ ایران‌خودرو و سایپا که نزدیک ۹۰درصد سهم بازار خودرو را به خود اختصاص داده‌اند، در بازار سهام مبادله می‌شوند و جزو سهام نقدشونده بورس هستند؛ اما در عمل اعضای هیات‌مدیره و مدیرعامل شرکت پس از آمدن هر وزیر جدید به تمامی تغییر می‌کنند، آیا همچنان می‌توان گفت که این صنایع به بخش خصوصی واگذار شده‌اند؟ ✍️ مگر هدف خصوصی‌سازی در صنعت خودرو نباید اقتصادی شدن و تصمیم‌سازی برای تولید و عرضه توسط عاملان اقتصادی باشد؟ اگر اهداف دیگری مد نظر سیاستگذاران است، بهتر است آن را برای افکار عمومی تشریح کنند./متن کامل

❄️ بسیاری از خانوارهای طبقه متوسط به طبقات پایین‌تر سقوط می‌کنند دکتر حسین راغفر، استاد اقتصاد دانشگاه الزهرا: ♈️در چنین شرایطی که جامعه در حال دادن مالیات، پیش از دریافت دستمزدها بوده و از تهیه هر مایحتاجی برای دولت، درآمد مالیاتی ایجاد می‌کند، شاهد است که بودجه نهادی نظیر صدا و سیما-آن هم با این خروجی که بر کسی پوشیده نیست-به یکباره تا ۲۴ هزار میلیاردتومان افزایش پیدا می‌کند. این مسئله، قطعا بر افکار عمومی جامعه، آثار بسیار منفی خواهد داشت.  ♈️خط فقر از شهری به شهری و از استانی به استانی دیگر، تغییر می‌کند. اما قطعا برای یک خانواده چهار نفره تهرانی مستاجر، خط فقر به بیش از ۳۵ میلیون تومان رسیده است. متاسفانه به دلیل ناتوانی خانواده‌های طبقه متوسط، نارضایتی‌های گسترده به وجود آمده و آن‌ها در تامین نیازهای اساسی خود دچار مشکلات جدی هستند. امری که باید آن را یکی از دلایل اصلی مهاجرت‌های گسترده و دیگر مسائل اینچنینی دانست.

✍️ دکتر حسن سبحانی، 🖊 عدالت محصول توسعه‌یافتگی است. ❓تعریف شما از توسعه چیست؟ ارزیابی شما از وضعیت توسعه ایران چیست؟ موانع اصلی و مهم در مسیر توسعه ایران کدامند؟ آیا راهکاری برای توسعه ایران سراغ دارید؟ 🔹 من به افزایش درآمد سرانه در طی زمان و تغییرات در زندگی اجتماعی و سیاسی مردم توسعه می‌گویم. بدیهی است که این تغییرات در عرصه‌های جهان‌بینی، نگاه به طبیعت، نگاه به انسان و نگاه به زندگی، خودش را نشان می‌دهد. 🔹 از نظر من توسعه قابلیت سیاست‌گذاری در قالب برنامه‌های پنج‌ساله یا هفت‌ساله را ندارد. می‌‌توان برای رشد اقتصادی برنامه‌ریزی کرد، ولی برای تغییراتی که به تفکر و آداب‌ورسوم اقوام و ملل و مذاهب یک جامعه برمی‌گردد، لزوماً نمی‌شود برنامه‌ریزی کرد. 🔹 وقتی موتور محرکه یعنی رشد اقتصادی، فراهم شود، تغییرات را خود مردم در زندگی‌شان به وجود می‌آورند. چگونه می‌شود در جامعه‌ای که تجربه بسیار کمی از رشد اقتصادی دارد، ظرف پنج سال در خصوص همه عرصه‌های زندگی اجتماعی و اقتصادی برنامه‌ریزی توسعه کرد؟ 🔹 تحت عنوان توسعه، مجموعه‌ای از هدف‌های بسیار ارزشمند را تدوین می‌کنیم به‌نحوی‌که طی یک برنامه پنج‌ساله، ما بیش از هزار حکم که در هر یک هدف خوبی دنبال می‌شود را تدوین می‌کنیم. 🔹 اما کسی که برای رسیدن به این اهداف (حتی عمرانی) هیچ نیروی انسانی و هیچ اعتبار و منبع قابل‌اعتنایی تأمین و تعریف نمی‌کند، معنایش این است که نمی‌داند برنامه چیست. 🔹 اما اینکه در مسیر توسعه چه چالش‌ها و آسیب‌ها و موانعی وجود دارد: به نظرم یکی فقدان تلقی درست از توسعه‌یافتگی است؛ دیگری کمبود امکانات و منابع فیزیکی است، یعنی بدون درنظرگرفتن اینکه درآمدها و نیروی انسانی چقدر است، برنامه‌ریزی می‌شود. 🔹 یکی هم جستجوی اهداف بسیار بلندمدت است؛ دیگری به‌وجودآوردن سیاست‌ها و طراحی‌های خارج از برنامه در زمان اجرای آن، و در نهایت نبود رویکرد آینده‌نگری است که بتواند اهداف جامعه را در مسیر توسعه‌یافتگی جایابی کند. 🔹 اهداف کشور باید با یک رویکرد آینده‌نگرانه در مسیر توسعه جایابی شود. مثلاً ما به دنبال این هستیم که جامعه ایران یک جامعه پیشرفته‌ای باشد که دین هم داشته باشد و فرهنگ دینی‌اش هم در جریان توسعه‌یافتگی ارتقا پیدا کند. 🔹 ولی به این سؤال پاسخ ندادیم که دین در طیف توسعه کجای کار باید جانمایی شود؟ فرض ما این است که در عدم توسعه‌یافتگی و عدم رشد، دین‌ورزی اجتماعی امکان دارد و جامعه می‌تواند فقیر و گرفتار باشد، ولی دین‌ورز هم باشد. 🔹 ولی فرضیه‌ای که من مطرح می‌کنم این است که دین‌ورزی در جامعه عقب‌افتاده و فقیر امکان‌پذیر نیست. برای اینکه دین‌ورزی اجتماعی حاصل شود جامعه باید عدالت را تجربه کند و من عدالت را محصول توسعه‌یافتگی می‌دانم. 🔹 در رابطه با دین و توسعه این را نیز بگویم که جامعه ایران یک جامعه دینی است، یعنی جامعه‌ای است که با دین قهر نخواهد کرد؛ بنابراین هر تفکری که به فکر این باشد که برای سرعت در توسعه‌یافتگی، دین را کنار بگذاریم و در یک فضای غیردینی اجتماعی و اقتصادی زودتر به هدف می‌رسیم، یک تلقی غلط است. 🔹 حتی فهم‌های دینی (فهم از یک مقوله دینی، نه خود دین) که ممکن است به لحاظ نهادی در مواقعی به‌صورت مانع توسعه عمل کند، نیز در گذر زمان مشمول تغییرات خواهند شد و خودشان را نجات می‌دهند. ولی ما باید امکان یا زمینه‌های تغییر را فراهم کنیم. 🔹 البته بعضی از نهادها را باید قانون‌گذاری و سیاست‌گذاری کرد. مشکلی که دراین‌رابطه وجود دارد این است که سیاست‌گذاران و قانون‌گذاران و مجریان هم، خودشان به لحاظ بهره‌مندی ذهنی و فکری به اندازه جامعه، توسعه‌نیافته هستند. 🔹 مواردی که به‌عنوان راهکار می‌توانم اشاره کنم؛ یکی این است که باید در یک برنامه پنج‌ساله، جامعه را مجاب کرد که کار جدید، پروژه جدید و برنامه جدید ایجاد نکند و بگذارد همین‌هایی که هست را جمع‌وجور کنیم، تا نتایج آن دیده شود. 🔹 همچنین روابطمان را با کشورها حسنه‌تر کنیم که به رشد اقتصادی کمک شود و یا حداقل مانع خارجی از سر راه آن برداشته شود. کم‌شدن اولویت‌ها و جمع‌وجور کردن منابع نیز مهم است. 🔹 اما مورد دیگر قانون اساسی است. ما قانون اساسی را تعطیل کردیم. قانون اساسی یک مجموعه یکپارچه است؛ نمی‌شود اقتصادش را جدا دید، یک بندهایی را دید و یک بندهایی را ندید. باید به قانون اساسی برگردیم. 🔹 سرمایه اجتماعی از طریق اجرای قانون و کاهش تعارض منافع ترمیم شود. این‌ موارد کمک می‌کند تا جامعه آرام شود و منابع به سمتی برود که بازدهی‌اش به‌تدریج آشکار شود و مسیری پیدا کنیم.

ایران ،قطر ،فوتبال و توسعه سهراب رستمی کیا روز گذشته مسابقه فوتبالی برگزار شد که شکست در آن تلخی بسیاری به کام ایرانیانی آورد که بیش از همیشه محتاج دلایلی برای خوشحالی جمعی با حس غرور ملی بودند...و نیز برای آخرین فرصتی که یکی از نسل های طلائی ورزش برای شکست طلسم قهرمانی داشتند.. اما چند نکته نقادانه درمورد این بازی از دید توسعه : ۱_نگاهی به نحوه اختصاص سهمیه بسیار اندک به تماشاگران ایرانی برخلاف رویه رایج در دنیا که در جوامع شمال رایج است ،فشار برای تعیین داور عرب زبان ، استفاده از بلندگوهای متعدددرتماشاگرانی در فواصل نزدیک زمین ،فحاشی تماشاگران به بازیکنان ایران و علاقه به ایجاد جنگ روانی همگی را با میزبانی وشکست نیمه نهایی آلمان از ایتالیا در ۲۰۰۶مقایسه کنیم تا ببینیم امثال قطر و ‌کشورهای عربی رشد کمی خوبی داشته اند زمین و پول و نفوذ اما توسعه همه جانبه نیست و بیشتر مانند آدمی تازه به دوران رسیده اند که یکباره به دولت رسیده باشند و فرسنگ ها با توسعه همه جانبه فاصله دارند. ۲_متاسفانه ما در خاورمیانه ای زیست میکنیم‌که هنوز فرهنگ قبیله ای و عشیره ای بعد از قرن ها از اسلامی که فضیلت را به پرهیزکاری و نه نژاد میداند عبورنکرده است . بسیاری اعراب با تمام اختلافات بین خودشان همچنان از دیدگاه عربیت و عجمیت به ایرانیان مینگرند و به مثابه بیگانه و رقیب و گاها دشمن به ما نگاه میکنند نگاهی به نحوه برخورد تماشاگران کشورهای عربی با ایران یا با تیم عرب دیگری کنیم .. و این لزوم ملی گرایی و همبستگی پارسی ها را میرساند و اما در کنار تعامل با این همسایگان یاداوری اینکه آنها رقیبان ما هستند ضروریست.. ۳_ در مورد نحوه بازی ایران یاد تفکر خطی در تصمیم‌گیری ها باید افتاد ...ما با همان تاکتیک بازی با ژاپن با قطر بازی کردیم یعنی به شرایط متغییر و اینکه ژاپن تیم هجومی با پاس زیاد است و با قطع آن پاس ها و ارسال مستقیم موفق به برد میشویم درحالی که قطر دقیقا مثل ایران برابر ژاپن وارد میشد و در طول بازی هم این امر اثبات شد.پس انعطاف در برنامه به مقتضای شرایط مهم است. ۴_متاسفانه در روند توسعه افراط و تفریط ،غرور و یا خودتحقیری داشته ایم..از دید فوتبالی نیز این مثال صدق میکند بعد بازی با ژاپن ما تا عرش رفتیم و بعد باخت دیشب تا فرش! در ضمن اینکه گاها ما ابتدای کار موفقیم و بعد کار خوب درنماید را از گل دقیقه ۴ و شکست نهایی فهمیدیم ! شاید برای مردمان ما با این حجم درآمد کم سرانه نسبت به قطر این‌برد تسکینی بود که محقق نشد.. شاید سالها قبل شکست بزرگ انفاق افتاده بود.‌‌ وقتی قطر نیم ملیون نفری سهم بیشتری از میدان گازی پارس جنوبی بدست آورد...

✳️ دکتر محمدرضا منجذب: درآمد سرانه کشورهای خلیج فارس چگونه اوج گرفت؟ 🔺اول ، این کشورها در تعامل با اقتصاد بین الملل و فروش نفت رشد کردند. 🔺دوم، کشورهایی که با تحریم یا جنگ (عراق و ایران) مواجه شدند از رشد بازماندند. 🔺سوم، در فضای بین المللی به مزیت های خود توجه کردند، منجمله توریسم. 🔺چهارم، تحولات هر کشور بطور جداگانه نیز قابل تحلیل و بررسی است. 🌐 کانال دکتر منجذب

▫️برخی مطالعات از تاثیر عوامل رفتاری و غیر رفتاری بر بازار مسکن می‌گویند. ▫️در این بین مشخصا به عوامل درون‌بخشی و برون‌بخشی نیز اشاره شده است. ▫️طبق یکی از مطالعات در نشریه علمی پژوهش‌های اقتصادی دانشگاه تربیت مدرس، یک درصد افزایش در عوامل درون بخشی مؤثر بر قیمت مسکن، شامل قیمت زمین، تعداد واحدهای ساختمانی تکمیل شده، نرخ رشد جمعیت و درآمد سرانه به ترتیب منجر به 1/19، 1/36- ، 0/59 و 0/015- درصد تغییر در قیمت مسکن در ایران شده است.

🔺 چرخه عمر استارت‌آپ‌های ایرانی 🔹 دکتر محمدرضا فرحی، استاد دانشکده مدیریت و اقتصاد دانشگاه صنعتی‌شریف در دو روز معاملاتی اخیر اتفاق قابل توجهی در بازار سرمایه رخ داد که به نوعی نقطه عطفی برای استارت‌آپ‌های ایرانی محسوب می‌شود: طی چند معامله‌ بلوکی حدود ۷۰درصد از سهام یک استارت‌آپ معروف خریداری شد. بررسی معاملات عمده صورت‌گرفته روی استارت‌آپ‌ها در دهه اخیر نشان می‌دهد که این اتفاق اولین خروج موفق و فروش کامل سهام توسط موسسان یک استارت‌آپ بر مبنای قیمت بازار است. چرا آسمانِ خروج از ساختار سهام استارت‌آپ‌ها، چه برای موسسان و چه برای سرمایه‌گذاران، کم‌فروغ و بی‌ستاره است؟ دلیل این نقصان را باید در ابتر بودن زنجیره خلق و تکامل اکوسیستم استارت‌آپی ایران جست‌وجو کرد. سرمایه‌گذاران خطرپذیر یا جسورانه، معمولا با انتخاب تیم‌ها و ایده‌های مناسب در مراحل مختلف رشد یک کسب‌وکار آنلاین روی آن سرمایه‌گذاری می‌کنند و با کمک به رشد و توسعه آن و تزریق منابع مالی و فکری سبب می‌شوند که استارت‌آپ‌ها سریع‌تر به مرحله تسخیر بازار و تبدیل شدن به یک شرکت با ابعاد ملی و بعضا جهانی برسند. سپس با عرضه‌ سهام استارت‌آپ در بورس یا خرید آن توسط شرکت‌های بسیار بزرگ، سرمایه‌گذاران اولیه از ساختار سهام خارج می‌شوند و بازده مالی مورد انتظار خود را کسب می‌کنند؛ فرآیندی که به‌طور معمول به ۵ الی ۱۰سال زمان نیاز دارد. در کشور ما اما، این زنجیره به درستی شکل نگرفته است؛ در واقع امواج طولانی‌مدت تورم بالا و همچنین رشد اقتصادی پایین باعث شده است اندک سرمایه‌ سیال موجود در کشور، به پیشران رشد صنایع سنتی‌تر که امکان نقدشوندگی و سودآوری بالاتری دارند تبدیل و جریان ورود سرمایه به اکوسیستم استارت‌آپی مختل شود. در واقع یکی از مهم‌ترین آسیب‌های تورم بالا و طولانی به روشنی اثر منفی خود را در این زمینه نشان داده است: سرمایه‌گذاران و فعالان اقتصادی دچار نزدیک‌بینی می‌شوند و هرگونه فعالیت اقتصادی که نیازمند طی شدن روند طولانی کاشت-داشت-برداشت باشد، دچار سکته می‌شود. داده‌های موجود از وضعیت سرمایه‌گذاری در صنعت فناوری اطلاعات کشور به روشنی گواه صحت استدلال فوق است؛ بر مبنای گزارش‌های فصلی معتبر و مورد استناد موسسه KPMG، در سال گذشته میلادی مجموع سرمایه‌گذاری روی استارت‌آپ‌ها در سطح جهانی حدود ۳۵۰میلیارد دلار بوده است. سهم عربستان سعودی از این مبلغ ۱.۴میلیارد دلار، امارات متحده عربی ۷۰۰میلیون دلار و ترکیه نیز با داشتن ۶استارت‌آپ یونیکورن (ارزش بازار هر یک بالاتر از یک‌میلیارد دلار) طی این مدت بیش از ۳میلیارد دلار بوده است. این در حالی است که در فقدان گزارش‌های رسمی، برآوردها حاکی از این است که طی همین مدت مجموع جذب سرمایه توسط استارت‌آپ‌های ایرانی تنها بین ۱۰۰ الی ۲۰۰میلیون دلار بوده است. فراموش نکنیم یکی از شروط اساسی و لازم ولی ناکافی در موفقیت یک استارت‌آپ این است که بتواند در زمان‌های مناسب، از سرمایه‌گذاران مناسب و مرتبط، مقدار مناسب پول را بر مبنای ارزش‌گذاری مناسب و منصفانه دریافت کند و درصورتی‌که هر یک از اضلاع این مربع واجد صفت مناسب نباشد، احتمال موفقیت آن به نحو محسوسی کاهش می‌یابد. در نهایت، ضمن آرزوی تکرار این اتفاق نیکو برای استارت‌آپ‌های بزرگ دیگر، توجه سیاستگذار را به این نکته کلیدی جلب می‌کنم: صنایعی که نیازمند رسوب سرمایه به مدت طولانی هستند، در فضای گنگ و پیش‌بینی‌ناپذیر اقتصادی بیش از سایر صنایع آسیب خواهند دید. در نتیجه، سهم این صنایع از تولید ناخالص داخلی به مرور کم می‌شود و در میان‌مدت اثر آن بر کاهش نرخ رشد اقتصادی پایدار محسوس خواهد بود. عصاره تمام خواسته‌های کنشگران اقتصادی پیش‌بینی‌پذیری اقدامات سیاستگذار است. فراموش نکنیم که برای بخش خصوصی سیاست‌های اقتصادی و سیاسی که به مدت طولانی با ثبات بوده و از قبل برای همه‌ بازیگران مشخص باشند، حتی اگر بهترین سیاست‌ها نباشند، به مراتب نسبت به حتی بهترین نظام سیاستگذاری که عمر آن کوتاه باشد، ارجح است. ♦️ کانال تخصصی اقتصاد

زنجیره ساخت مسکن در کشور ما ایراد دارد چرا برای ساخت مسکن در تهران دست به دامان چینی‌ها شده ایم؟! دکتر بیت الله ستاریان به فرارو گفت: «در حوزه مشارکت شرکت‌های خارجی در مسکن کشور، ما چند بحث مجزا داریم. یک بحث، موضوع تکنولوژی و انتظارات حوزه تکنولوژی است. آیا ما انتظار داریم که کشور خارجی، تکنولوژی جدیدی را وارد کشور ما کند؟ ما باید توجه داشته باشیم که تکنولوژی ساخت مسکن وارداتی به این معناست که کلیه زیرساخت‌های مسکن در کشور ما باید تغییر کند. در ایران، مسکن یا ساختمان، تولید نهایی یک «زنجیره تولید» است که در انتها، تبدیل به مسکن می‌شود. از معادن تا مصالح اولیه و ترکیبی تا ساخت یک مسکن. اگر در کشور‌های دیگر این روند با سرعت بالاتر و معطوف به تکنولوژی انجام می‌شود به این دلیل است که زنجیره مذکور کامل است. اما در ایران این زنجیره کامل نیست و در برخی بخش‌ها وقفه‌هایی ایجاد می‌شود. اگر ایران بخواهد تکنولوژی ساخت مسکن را وارد کند و با سرعت مسکن بسازد نیز منطقی نیست. برای مثال نمی‌شود که تمام زنجیره در چین ساخته و سپس با کشتی وارد کشور شده و خانه‌ای ساخته شود. باید زنجیره تولید در همین کشور خودمان شکل بگیرد.» وی افزود: «نکته بعدی به بخش تجهیزات و امکانات بر می‌گردد. تجهیزات و ماشین آلات نیز باید وارد کشور شود، که اتفاقا واردات تجهیزات و ماشین آلات نیز نیازی به سازنده خارجی ندارد و ایرانی‌های فعال در حوزه مسکن نیز می‌توانند این کار را انجام دهند. موضوع بعدی که اصلا عمده مشکل ما در بخش مسکن است، بحث سرمایه گذاری مالی و منابع مالی است؛ این منابع مالی از کجا قرار است تامین شود؟ شهرداری این منابع را تامین می‌کند یا مردم تامین می‌کنند یا شاید هم قرار است پول نفت را صرف این کار کنیم؟ ۲ گزینه اول که اصلا مقدور نیست، اصلا اگر مردم و شهرداری می‌توانستند این هزینه‌ها را تامین کنند نیازی به سرمایه گذار خارجی نبود، نه دولت و شهرداری چنین سرمایه‌ای خرج می‌کنند و نه مکانیسمی وجود دارد که بتوان از مردم پول چنین کاری را جمع کرد. اما درباره گزینه سوم، یعنی پول نفت، گزینه «تهاتر نفت» وجود دارد، یعنی پول نفت را به بخش مسکن تزریق کنیم که این هم از دید من فاجعه است. بار‌ها گفته شده که در بخش مسکن، تزریق منابع، یکی از عوامل تشدید تورم و ورشکستگی اقتصادی می‌شود.» فقدان حضور بخش خصوصی در پروژه‌های مسکن کشور این کارشناس حوزه مسکن در ادامه گفت: «ما باید مکانیسمی تدارک ببینیم که بتوانیم منابع را از خود مردم جمع کنیم، سرمایه گذار به بخش خصوصی تعلق دارد، تولید کننده نیز جزو بخش خصوصی است و مصرف کننده نیز از بدنه بخش خصوصی است. اگر سرعت چرخش پول و منابع را در این سه ضلع، افزایش دهیم، به راحتی می‌توانیم تولید مسکن کشور را به حد استاندارد برسانیم و نیازی به حضور چینی‌ها نیست. ما از چینی‌ها دقیقا چه انتظاری داریم؟ نهایت کاری که چینی‌ها می‌توانند انجام دهند این است که تبدیل به پیمانکار اصلی (Main Contractor) پروژه‌ها شوند و پروژه‌ها را جزء به جزء به پیمانکاران داخلی خودمان واگذار می‌کنند و بعد دوباره نقطه سرخط خواهد بود. تنها اتفاقی که در این فرایند رخ می‌دهد این است که پول نفت را اینجا خرج می‌کنیم که از دید من یک اشتباه بزرگ اقتصادی است. ما نه می‌توانیم و نه باید که پول نفت را وارد مسکن کنیم. پیامد‌های این نوع تصمیم گیری می‌شود این که تورم به حدی بالا می‌رود که مسکن، دست نیافتنی‌تر از اکنون می‌شود.» وی افزود: «ما در حوزه تولید مسکن (ساخت و تکنولوژی)، آن قدر مشکل نداریم. علت این که نتوانسته ایم به سرعت تکنولوژی مورد نیاز برای مسکن پیش ساخته (Prefabricated Home) را در کشورمان داشته باشیم، این است که مشکل اقتصادی داریم. اقتصاد دولتی و بسته ما اجازه نمی‌دهد بخش خصوصی به راحتی فعالیت کند. این نوع فعالیت‌ها سرمایه گذاری کلان می‌خواهد. حوزه مسکن، سرمایه گذاری در کارخانه شیر پاستوریزه نیست که بگوییم با یک رقم مشخص و بودجه‌ای قابل قبول، راه خواهد افتاد. برای سرمایه گذاری در بخش مسکن و تغییر تکنولوژی، باید از پایه، اقدام به تغییر همه چیز کنیم. ما باید زنجیره تولید مسکن را به طور کلی متحول کنیم و این کار نیز به سرمایه گذاری کلان و هنگفتی نیاز دارد. بخش خصوصی ما فاقد توان لازم است و اصلا امکان جذب سرمایه‌های خارجی و داخلی در بخش خصوصی وجود ندارد. حتی اگر چینی‌ها بخواهند در ایران سرمایه گذاری کنند، قوانین اجازه نمی‌دهد.» ♦️ کانال تخصصی اقتصاد

گراني ارز و دست‌هايي كه در كارند دکتر وحید شقاقی شهری اين روزها اظهارات و ادعاهاي مختلفي درباره ريشه‌هاي گراني ارز شنيده مي‌شود كه به نظر لازم است در خصوص آن روشنگري شود. اظهاراتي در اين خصوص كه دولت براي جبران كسري بودجه‌اش در پايان سال با نرخ ارز بازي مي‌كند از جمله اين ادعاهاست. صحبت‌هايي كه برخي گروه‌ها مطرح مي‌كنند كه دولت عملا براي پوشش كسري بودجه‌اش نرخ ارز را دستكاري مي‌كند از ديد من نادرست است. اتفاقا دولت تمام تلاشش را معطوف اين كرده كه قيمت ارز را كنترل كند. اگر از منظر حيثيتي هم به موضوع نگاه شود، كنترل نرخ ارز مهم‌ترين خواسته دولت است. چون خود دولت هم آگاه است كه اگر نرخ ارز بالا برود، به سرعت بر نرخ تورم اثر مي‌گذارد. شخصا معتقدم نگاهي كه برخي افراد و جريانات ترويج مي‌كنند كه بالا رفتن قيمت دلار براي جبران كسري بودجه دولت است، درست نيست. كاملا مشخص است نرخ ارز به چه دليل نوساني شده است. اولا در منطقه تنش‌هاي فراگيري رخ داده است كه اين تنش‌ها سطح نااطميناني را در اقتصاد ايران (و اقتصاد كشورهاي منطقه) به‌شدت افزايش داد. در روزهاي ابتدايي همين هفته امريكايي‌ها حدود ۸۵هدف را در سوريه و عراق بمباران كرده‌اند! يعني حوادثي رخ داده كه تنش را به بالاترين حد رساند و نااطميناني‌ها را افزايش داد. موضوع مهم ديگر تلاش ترامپ براي حضور در انتخابات است. او نامزد پيشتاز حزب جمهوري‌خواه ايالات متحده است و دو نفر از نامزدهاي موثر اين حزب در انتخابات هم به نفع او استعفا داده‌اند. معتقدم هر اندازه از نظر زماني به انتخابات امريكا نزديك‌تر شويم، شدت تنش‌هاي منطقه‌اي و نوسانات اقتصادي هم افزايش مي‌يابد. بر اين اساس، پيش‌بيني‌های تحليلگران و اقتصاددانان اين است كه سال آينده سال سختي براي اقتصاد ايران خواهد بود. هم احتمال شدت گرفتن تحريم‌ها وجود دارد و هم احتمال پيروزي جمهوري‌خواهان محتمل است. از سوي ديگر، ناترازي‌هاي اقتصاد كلان ايران در حال تشديد شدن است. ماحصل اين پيش‌بيني‌ها حاكي از آن است كه نرخ دلار در سال آينده با نوسان و افزايش همراه خواهد بود. اين روند احتمال سوداگري افراطي را در بازار ارز بيشتر مي‌كند. تنش‌هاي منطقه‌اي، نزديك شدن به ايام پاياني سال، حضور جمهوري‌خواهان در حزب جمهوري‌خواه و... التهابات را بيشتر كرده است. از دو هفته قبل موتور انتظارات تورمي بيشتر شده و اين روند بيشتر هم مي‌شود. در اين ميان دولت هم دست به اقداماتي زده است، مثلا انتشار اوراق گواهي ۳۰درصدي منتشر شده است؛ اين اوراق در حكم مُسكني در مسير فروكش كردن التهابات منتشر شده و ممكن است در كوتاه‌مدت اثراتي هم داشته باشند. اين تصميمات البته چاره‌ساز نخواهد بود. معتقدم با وجود انتظارات تورمي كه در پيش است احتمال افزايش قيمت دلار وجود دارد. دولت هم همه تلاش خود را معطوف كنترل نرخ ارز كرده است. از همه ابزارها هم استفاده كرد. تنش‌زدايي با عربستان و بهبود ديپلماسي منطقه‌اي و بين‌المللي، تلاش براي آزادسازي دارايي‌هاي مسدودي در عراق و چين و كره‌جنوبي و... از جمله اين تلاش‌ها هستند. تا مدتي قبل هم، تلاش‌هاي دولت مثمرثمر واقع شده و ثبات نسبي در بازار ارز ايجاد شده بود. اما با رخدادهاي هفته‌هاي اخير و با نزديك شدن به انتخابات امريكا احتمال نوسان بيشتر شد و همچنان نيز مي‌شود.بايد توجه داشت، مهم‌ترين متغيري كه در بازار ارز براي سال آينده مي‌تواند اثرگذار باشد، انتخابات امريكا، پيروزي جمهوري‌خواهان و تشديد تحريم‌هاست. عملا جامعه اين مساله را مي‌فهمد و متناسب با آن واكنش نشان مي‌دهد. به اين دليل است كه سطح نااطميناني‌ها در اقتصاد بيشتر شده و هر اندازه كه سطح نااطميناني‌ها بيشتر شود، نوسانات ارزي هم بيشتر خواهد بود. بنابراين اين ادعا كه دولت براي جبران كسري بودجه به دنبال افزايش نرخ ارز است، منتفي است. اتفاقا رخدادهاي روز يكشنبه در خصوص فروكش كردن نرخ ارز هم نشان داد كه دولت تلاش‌هايش براي مهار نرخ ارز را افزايش مي‌دهد. اگر فرض كنيم كه دولت به دنبال جبران كسري بودجه‌اش است، راه‌هاي ساده‌تري براي جبران كسري بودجه وجود دارد؛ مثلا، استقراض از نظام بانكي، استقراض از سود شركت‌هاي دولتي و... از جمله اين راهكارهاست. بعيد است دولت بخواهد به صورت عمدي نرخ دلار را بالا ببرد تا نيازهاي بودجه‌اي خود را تامين كند.

🎥 دست بسته دولت برای اصلاحات اقتصادی ▫️امروزه در کنار سرمایه های انسانی، مالی و اقتصادی، سرمایه دیگری بنام سرمایه اجتماعی هم در جوامع مورد توجه قرار گرفته است. اهمیت سرمایه‌های اجتماعی در حالی است که در ایران با وضعیت پیچیده‌ای در اثرگذاری آن بر اقتصاد مواجه هستیم. دکتر محمد قاسمی: در حال حاضر، اعتماد مردم به وعده‌های مسئولان به شدت کاهش پیدا کرده است. ▫️به گفته او، این در شرایطی است که در حال حاضر نیازمند اصلاحات هستیم، اما برای ورود به این بخش دولت باید نسبت به حمایت از طرف مردم مطمئن باشد که چنین اطمینانی وجود ندارد و برای همین دولت نمی‌تواند دست به اصلاحات بزند چون سرمایه اجتماعی لازم را در اختیار ندارد.