اندیشکده مرصاد

♨️ لزوم خروج از شرایط نه صلح و نه جنگ به یا صلح یا جنگ در میدان یمن 👤 نویسنده: ایمان محمدی 🔸 چند روزی است که پس از سخنرانی سید عبدالملک الحوثی، رهبر جنبش انصارالله و انقلاب یمن در روز عاشورا _ و تاکید ایشان بر عدم پذیرش تداوم محاصره و تجاوز ائتلاف آمریکایی-سعودی و لزوم بازپس‌گیری ثروت‌های ملی و دستیابی به استقلال و عزت کامل و همچنین دعوت از مردم یمن برای حفظ انسجام، همبستگی اجتماعی، تداوم حالت بسیج عمومی و مشارکت حداکثری در دوره‌های آموزش نظامی برای مقابله با تهدیدات پیش رو _ ادبیات مقامات انصارالله و دولت صنعا بر علیه عربستان و دولت عدن مجددا تند شده و سخن از تشدید نظامی به سر تیتر خبرها بازگشته است. 🔸 در این میان، رصد تحولات اخیر بیانگر این مطلب است که این اقدام انصارالله نیز همانند نمونه‌های قبلی واکنشی بوده و در تقابل با تحرکات اخیر سعودی در خطوط مقدم نبرد به ویژه استان الجوف صورت گرفته است و قصد واقعی از طرف انصارالله برای به هم زدن این بازی چند ساله دیده نمی‌شود. 🔸 این نوع کنشگری‌های انصارالله در پسا آتش بس 2022 در پرونده داخلی یمن را می‌توان بهترین نوع بازیگری در راستای منافع عربستان دانست، زیرا که هیچ اختلالی به نقشه فریز کردن تحولات یمن توسط ریاض نمی‌زند و شرایط را مطابق میل عربستان در نگاه داشتن فضای یمن در حالت نه صلح و نه جنگ پیش می‌برد. 🔸 این تحولات در حالی است که شرایط کنونی بهترین فرصت برای از بین بردن شرایط فریز و حرکت به سمت فشار بر ریاض برای انتخاب یا صلح و یا جنگ است. رویکرد عربستان در مواجهه با تهدیدات انصارالله در پساآتش بس به خوبی نشان داده است که ریاض[....] 🔗 متن کامل يادداشت را از اینجا مطالعه کنید. ©️@mersadcss🔷

♨️ گزارش ویژه و تفصیلی The Century Foundation در تشریح مسیرهای تجاری رسمی و غیررسمی به مناطق تحت کنترل انصارالله 👤 ترجمه و تصحیح: یاسین سوادکوهی 🔸 در طول یک دهه گذشته، جنبش انصارالله یمن به نیرویی توازن شکن در مقیاس جهانی تبدیل شده است. بارها تلاش شده توان نظامی انصارالله با کشتن رهبران و رهگیری تدارکات ارسالی از سوی حامیانشان تضعیف شود. با این همه، این اقدامات تنها افت‌های موقتی ایجاد کرده و نتوانسته است توانایی گروه را برای وارد کردن خسارت به کشورهای همسایه و اقتصاد غربی به شکل پایدار کاهش دهد. 🔸 چگونه این گروه انقلابی که در نواحی دورافتاده یکی از فقیرترین کشورهای جهان مستقر است، تا این حد تاب‌آور مانده است؟ انصارالله از موضع مشرف به دریای سرخ، حتی پیش از آغاز کارزار دوساله پسا 7 اکتبر، کشورهای خلیج فارس را تهدید کرده بود. در سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵، رژیم صهیونیستی و ایالات متحده حملات نظامی علیه انصارالله به راه انداختند و ایالات متحده این گروه را سازمان تروریستی خارجی (FTO) اعلام کرد. با این حال، انصارالله بار دیگر سر برآورد و نشانه های جدی از کند شدن فعالیتش دیده نمی‌شود. 🔸 بخش مهمی از راز تاب‌آوری انصارالله در این واقعیت نهفته است که این گروه در کنار تامین سلاح و نیازمندی‌ها از خارج یمن، به‌طور فزاینده در داخل یمن به مونتاژ و تولید سلاح می‌پردازد و از شبکه‌ای پراکنده برای تأمین بهره می‌گیرد که از اقیانوس هند و فراتر از آن امتداد دارد. طرح‌هایی که در تهران و شمال یمن شکل می‌گیرد و برای اجرا به عاملان و پیمانکاران و زیرپیمانکاران سپرده می‌شود. 🔸 سلاح‌ها و قطعات و مواد خام از منابع متعدد به سوی انصارالله ارسال می‌شود و مسیرهای پیچیده دریایی و زمینی را طی می‌کند و گاه محموله‌ها حتی از یمن عبور می‌کند و سپس بازمی‌گردد. هنگامی که سرانجام این قطعات با قایق‌های تاجران غیررسمی یا بازرگانان عادی به قلمرو تحت کنترل انصارالله می‌رسد این گروه قادر است آن‌ها را به زرادخانه‌ای قدرتمند تبدیل کند. 🔸 شبکه تأمین انصارالله، در پیوند با مسیرهای تجاری محلی و جهانی دریای سرخ و اقیانوس هند، شبکه‌ای پیچیده و چندلایه است که ترسیم دقیق آن تا پیش از این دشوار بود. این گزارش برای نخستین‌بار تصویری جامع از سازوکارهای قاچاق مرتبط با انصارالله ارائه می‌دهد. یافته‌ها نشان می‌دهد که تهدید این گروه همچنان پابرجاست و سیاست‌های ایالات متحده و جامعه بین‌المللی برای مهار آن، تاکنون دستاورد قابل‌توجهی نداشته است. 🔸 این گزارش بر پایه حدود ۱۵۰ مصاحبه عمیق با کارشناسان و منابع محرمانه، از جمله مقامات ارشد نظامی، امنیتی و اطلاعاتی، همچنین بررسی اسناد عمومی و خصوصی، داده‌های رهگیری زمینی و دریایی، آمار بنادر، تصاویر ماهواره‌ای، داده‌های نور شبانه و سامانه‌های شناسایی خودکار کشتی‌ها (AIS) تهیه شده است. تحلیل‌ها همچنین بر پایگاه داده‌ای متکی است که تیم پژوهشی از منابع عمومی و خصوصی گردآوری کرده و شامل بیش از ۳۷۰ قلم کالای کشف‌شده در نزدیک به ۱۴۰ عملیات رهگیری زمینی و دریایی محموله‌های مرتبط با انصارالله است. 🔸زنجیره‌های تأمین پیچیده، شبکه‌ای و غیرمتمرکز انصارالله نشان می‌دهد که چگونه یک بازیگر غیردولتی می‌تواند با بهره‌گیری از شبکه‌های جهانی تجارت، انتقال فناوری و دانش فنی به توانمندی‌هایی دست یابد که پیش‌تر عمدتاً در اختیار[....] 🔗 متن کامل يادداشت را از اینجا مطالعه کنید. ©️@mersadcss🔷🔷🔷

💢نفت، مذاکره و مسابقه‌ی تاب‌آوری | آیا تعلل ایران در مذاکرات باعث نزدیک شدن احتمال بحران انرژی در آمریکا خواهد شد؟ 🔸پادکست تمام‌رخ با موضوع مروری بر آخرین وضعیت ذخایر نفت جهانی، بازارهای انرژی، اوراق و سهام آمریکا و تحلیل اثرات بسته ماندن تنگه هرمز بر آن به همراه ارائه پیشنهادات به تیم مذاکره‌کننده ایرانی ♨️گفتگو با سیدمجتبی بقائی؛ کارشناس بازارهای مالی و پژوهشگر اندیشکده مرصاد 🔸به میزبانی میلاد سالمی؛ کارشناس اقتصادی 📆تاریخ ضبط و انتشار: 15 خرداد 1405 🕰مدت زمان: 38 دقیقه 🔗سوقنا؛ کانال گروه بازارهای اندیشکده مرصاد: t.me/suqona ✅حمایت مالی از تمام‌رخ: donito.me/tamamrokhmedia 🔗تماشا فیلم کامل گفتگو در آپارات: aparat.com/v/heaoi20 🔗تماشا فیلم کامل گفتگو در یوتیوب: youtu.be/AURTXC_qSwo @TamamRokhMedia

♨️ فرصت‌های انصارالله و گزینه‌های محدود انتقالی برای بقا 👤 نویسنده: مصطفی شریفی 🔸شورای انتقالی جنوب در شرایط کنونی با مسئله قدرت مواجه نیست، بلکه چالش اصلی این جریان مسئله بقاست. فروپاشی ساختار رسمی شورا، پراکندگی نیروها، کاهش حمایت امارات پس از اخراج و فشار روزافزون عربستان، انتقالی را وارد مرحله ای کرده که برای نخستین‌بار از زمان شکل گیری‌اش، نه تنها موقعیت سیاسی بلکه موجودیت آن نیز در معرض تهدید قرار گرفته است. در چنین شرایطی نیروهای وابسته به انتقالی در واقع به سه بخش تقسیم شده‌اند: بخشی که همچنان به امارات چشم امید دوخته است، بخشی که در حال نزدیک شدن به ساختار مورد حمایت عربستان می‌باشد و بخشی که نه امکان بازگشت به گذشته را دارد و نه جایگاهی در نظم جدید جنوب پیدا کرده است. 🔸 مسئله اصلی اینجاست که مجلس انتقالی جنوب و رهبران آن در وضعیت فعلی، بیش از هر زمان دیگری مستعد تغییر در آرایش سیاسی خود هستند. برخلاف گمان رایج، رابطه جنوب و انصارالله صرفا بر پایه تقابل تعریف نشده و دارای تاریجه‌ای مملو از همکاری‌های دو طرف با یکدیگر است. این همکاری‌ها از مواضع سید حسین بدرالدین الحوثی در محکومیت قتل‌عام جنوبی‌ها در جنگ 1994 و مخالفت آشکار جریان حوثی با فتوای الدیلمی، تا حمایت قبایل جنوب از انصارالله در جنگ‌های شش‌گانه صعده و هم‌پوشانی‌های سیاسی پسا انقلاب 2011 میان جریان جنوب و انصارالله، همواره زمینه‌هایی از همگرایی وجود داشته است. بر همین اساس، انصارالله امروز می‌تواند برای نیروهای انتقالی، نه صرفا یک متحد مقطعی بلکه آخرین مسیر بقا در معادلات جدید یمن بوده و حرکت دولت صنعا برای حل پرونده یمن در مناطق تحت کنترل دولت عدن را وارد مرحله‌ای جدید کند. 🔗 متن کامل يادداشت را از اینجا مطالعه کنید. ©️@mersadcss🔷🔷🔷

♨️ جایابی دوباره ایران در اقتصاد جهانی، میزبان مسیر یا معمار جریان؟ درنگی بر ایده‌های کریدوری و اینکه چگونه می‌توان تنگه هرمز را به عنوان یک دارایی راهبردی بازآفرینی کرد 👤 نویسنده: وحید اخوت 🔸در سال‌های اخیر، «ایده‌های کریدوری» به گفتمان مسلط اندیشکده‌های اقتصادی ایران تبدیل شده است؛ طرحی که نوید می‌دهد جغرافیا می‌تواند ایران را به پناهگاهی امن در برابر تحریم‌ها بدل کند و پاسخی به سوال «بقا» در ایران باشد. اما آیا تبدیل شدن به یک «میزبان مسیر» در نقشه‌های قدرت‌های بزرگ، واقعاً به معنای بازگشت اقتدار اقتصادی است؟ 🔸یادداشت پیش‌رو با نگاهی نقادانه به «ایده‌های کریدوری»، استدلال می‌کند که تمرکز صرف بر ترانزیت زمینی می‌تواند ایران را در «تله ترانزیت» گرفتار کند. این مطلب با طرح ابتکاری «معماری مسیر» با تکیه بر تنگه هرمز، به دنبال پاسخی برای این پرسش حیاتی است: چگونه می‌توان تنگه هرمز را از یک «اهرم تهدید نظامی» به یک «دارایی راهبردی اقتصادی» بازآفرینی کرد؟ 🔸 از نقد ساختاری کریدورها تا تبیین دکترین معماری جریان و مفهوم Pax Iranica؛ این یادداشت تلاش می‌کند نقشه راه جدیدی برای جایابی دوباره ایران در اقتصاد جهانی ترسیم کند؛ جایی که ایران نه یک مهره در مسیر دیگران، بلکه ناظم اصلی شریان‌های حیاتی جهان باشد. 🔗 متن کامل يادداشت را از اینجا مطالعه کنید. ©️@mersadcss🔷🔷🔷

🎞 پادکست مدائن از گروتیوس تا سانتیاگو: هژمونی و مقاومت در آب‌های آزاد آب‌های آزاد مفهومی است که تا پیش از معرکۀ رمضان به ندرت در گفتگوهای عمومی ما ایرانیان نشانه‌ای از آن وجود داشت. با محقق شدن وعدۀ انسداد آبراه جهانی هرمز ما تازه به درکی نزدیک از احاطه شدن توسط یک نظم دوردست اما بسیار نافذ رسیده ایم. آب های آزاد همچون هوای آزاد برای تنفس نظم سیاسی مسلط بر جهان مدرن است و اکنون صدای تنگی نفس آن در بیخ گوش ما، دریچه به یک خودآگاهی جدید است. ما خواسته یا ناخواسته به معرکه ای دعوت شده ایم که در سال‌های منتهی به پیمان وستفالی، توسط گروسیوس هلندی، پدر حقوق بین‌الملل، صورت‌بندی اولیه شد. تصور اینکه مسئلۀ تنگۀ هرمز به گونه‌ای استثناء محلی تبدیل شود، در واقع یک نوع استنکاف از قبول دعوت به این معرکه جهانی است. ما فرصت آن را داریم که با تفسیری جهان‌شمول و تاریخ‌مند از جدال هرمز، خود را در پیوند و هم‌پیمانی با نیروهایی قرار دهیم که پیش از ما توانسته‌اند یک گام بزرگ در برابر هژمونی قدرت‌های بحری پیش نهند و عقبنشینی تاریخی حاصل از اعلامیه سانتیاگو را در کارنامۀ جنوب جهانی ثبت نمایند. رژیم حقوقی آنکلوز که اکنون در آب‌های بین‌المللی حاکم است، برآیندی از تحمیل سلطه و ارادۀ بر مقاومت است. ایرانیان اگر به تاریخ مقاومت جهانی در دریا بپیوندند، فرصت آن را دارند که دومین انقلاب در رژیم دریاها را پس از سانتیاگو، به نام خود ثبت کنند. این دومین برنامه از سری پادکستی است که با «از صور تا ایلاف» آغاز شد و به موقعیت سیاسی و تمدنی ایران در دوگانۀ برّ و بحر می‌پردازد. در این برنامه رضا محمدی و پریسا رضایی به عنوان دو محقق جوان که هر یک پیگیر یک سویۀ خاص از تنازع بر سر دریا بوده‌اند گفتگویی تطبیقی از منظر این دو زاویه شکل می دهند. 📽 مشاهده در آپارات ©️@mersadcss🔷🔷🔷

♨️ «راه توسعه» یا بن‌بست ژئوپلیتیکی؟ بررسی ظرفیت‌های ایران در خصوص تلاش برای بازنگری عراق در راهبرد ترانزیتی خود 👤 نویسنده: شهاب نورانی‌فر 🔸پروژه «راه توسعه» و بندر فاو از سوی عراق به‌عنوان مسیری سریع‌تر برای اتصال به اروپا معرفی شده، اما در سطحی کلان، بیش از آنکه صرفاً اقتصادی باشد، دارای اهداف ژئوپلیتیکی است؛ از جمله کاهش وابستگی به مسیرهای متاثر از ایران و ایجاد همکاری راهبردی با ترکیه. با این حال، وابستگی ساختاری این پروژه به تنگه هرمز، آن را در برابر تحولات امنیتی این گذرگاه آسیب‌پذیر می‌کند. در صورت بروز بحران، کارکرد بندری پروژه مختل شده و در نتیجه، کل زنجیره ترانزیتی آن دچار اختلال می‌شود و مزیت رقابتی آن برای تجارت با شرق آسیا عملاً از بین می‌رود. 🔸یکی از مهم‌ترین چالش‌های پروژه راه توسعه، اغراق در برآورد زمان انتقال کالا به اروپا است. برخلاف ادعای کاهش زمان به ۱۵ روز، در عمل انتقال کالا از شرق آسیا به عراق همچنان زمان‌بر بوده و مجموع زمان ممکن است به حدود ۳۰ روز برسد؛ رقمی نزدیک به مسیر کانال سوئز. در مقابل، اتصال به کریدور چین–پاکستان (CPEC) می‌تواند زمان انتقال را به ۱۵ تا ۲۲ روز کاهش دهد. افزون بر این، هزینه‌های زیرساختی در این مسیر برای عراق کمتر بوده و عمدتاً به توسعه داخلی محدود می‌شود، در حالی که پروژه فاو بار مالی سنگینی بر دوش بغداد می‌گذارد. 🔸 قرار گرفتن عراق در مسیر کریدورهای منطقه‌ای مانند CPEC می‌تواند علاوه بر مزایای اقتصادی، فرصت‌های ژئوپلیتیکی تازه‌ای ایجاد کند. این مسیر امکان کاهش آسیب‌پذیری عراق در برابر بحران‌های تنگه هرمز را فراهم کرده و جایگزینی برای واردات و صادرات ارائه می‌دهد. همچنین در حوزه انرژی، انتقال نفت از مسیرهای جایگزین مانند ایران، بندر جاسک یا گوادر می‌تواند به تنوع‌بخشی مسیرهای صادراتی کمک کند. چنین رویکردی، ضمن ایجاد موازنه در برابر مسیر ترکیه، می‌تواند جایگاه عراق را در معادلات منطقه‌ای تقویت کرده و زمینه همکاری‌های گسترده‌تر با ایران و سایر همسایگان را فراهم سازد. 🔗 متن کامل يادداشت را از اینجا مطالعه کنید. ©️@mersadcss🔷🔷🔷