نردبان آسمان

آنچه در ادامه می‌آید فهرستی از یادآوری‌های ملایمی است که به شما کمک می‌کند در مسیر خود بمانید و زندگی ای که دوست دارید، به دست بیاورید.آنها قوانین یا دستورالعمل نیستند، اما ممکن است روزی برای شما بصیرتی ناگهانی ایجاد کنند: ●قدردانی هنگامی که خود را در تجربه عمیق‌تری از زندگی یافتید قدر آن را بدانید. ●حق شناسی قدردانی مانند کود برای ایجاد بصیرت‌های جدید است‌ وقتی برای آنچه قبلاً به دست آورده‌اید سپاسگزاری می‌کنید، خاکی حاصلخیز برای شکوفایی بصیرت‌های جدید ایجاد می‌کنید. ●سعی نکنید آن را بفهمید مانند خورشید پشت ابرها،زلالی امنیت و آرامش ذهن شما همیشه در درون شماست، خواه از آن آگاه باشید یا نه. ●با خودتان مهربان باشید اگر سخت‌گیری با خودتان کارساز باشد تا الان جواب داده بود.من شما را تشویق می‌کنم که با خودتان مهربان باشید.همه ی ما نقص‌ها و ضعف‌هایی داریم، شما می‌توانید خودتان را همانطور که هستید دوست داشته باشید، با تمام نقص‌های ظاهری که دارید. ●بی خیال شوید اسکار واید گفته است:" زندگی آنقدر مهم است که نمی‌توان آن را جدی گرفت"احساس جدیت فقط یک نشانه است که به ما می‌گوید در حال حاضر یک فکر جدی در ذهن داریم اما اگر این معنی را ندانیم تمام زندگی می‌تواند جدی شود در حالی که موقعیت‌هایی وجود دارد که نیاز به پاسخ جدی دارند، نیاز نیست خودمان احساس جدی بودن کنیم. ●از خرد خود پیروی کنید خردتان شما را هر از هر کجا که اکنون هستید به سوی رضایت بخش‌ترین و الهام بخش‌ترین نسخه از زندگی تان راهنمایی می‌کند. https://t.me/dami_dar_hozoor ❁‌‎‌‌࿇༅═‎═‎═‎═‎═‎═‎┅─ ‌‌‎‌‌‌ ‎‌‎‌‌‎‌‌‎‌‌‎‌‎‌‌‎‌‎‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎                        #ذهن_زلال #جیمی_اسمارت #فاطمه_قماشچی #صفحه۱۰۲_۹۹

#دمی_با_موسیقی #سلمان_سالک https://t.me/dami_dar_hozoor

«روزی درویشی را دید که [از فقر] می‌نالید، گفت: پندارم که درویشی را به رایگان خریده‌ای! گفت: ای ابراهیم، مگر درویشی را کسی هرگز خرد؟ گفت: باری، من به مملکت بلخ خریده‌ام و سخت ارزان خریده‌ام که بِه ارزد!» (عطار، تذکرة الأولیاء، ذکر ابراهیم ادهم) «چون واردی از غیب بدو فرود آمدی گفتی: کجا‌اند ملوک‌ دنیا تا ببینند این چه کار و بار است تا از مُلک خودشان ننگ آید!» (عطار، تذکرة الأولیاء، ذکر ابراهیم ادهم) @SufismAndSufiStudies

«همه عاشق این کلمه‌اند که: زِهی! خود می‌کشند جهت زهی!» (شمس تبریزی، مقالات) «آنگاه دیدم همۀ تلاشها و همۀ موفقیتها از سَرِ رَشک به همسایه برمی‌خیزد. پس این نیز بطالت است و در پیِ باد دویدن.» (عهد عتیق، کتاب جامعه) @SufismAndSufiStudies

کتاب «انسان در جستجوی معنا» نوشته ویکتور فرانکل از تأثیرگذارترین آثار روان‌شناسی و فلسفی است که بعد از ۸۰ سال از انتشارش از قوی‌ترین پاسخ‌ها به پرسش «معنای زندگی» است؛ به‌خصوص برای کسانی که با بحران، افسردگی و رنج سنگین روبه‌رویند. دو بخش اصلی داره: بخش اول: تشریح تجربیات هولناک فرانکل از زندگی در اردوگاه‌های مرگ؛ این‌که چگونه انسان‌ها در بدترین شرایط ممکن مانند گرسنگی شدید، شکنجه، تهدید دائمی مرگ و از دست دادن اطرافیان و همه چیز، واکنش‌های متفاوتی از خود نشان می‌دهند. این‌که بسیاری از زندانیان وقتی امید و معنا را از دست می‌دادند، خیلی سریع از نظر جسمی و روانی فرومی‌پاشیدند و قبل از این‌که فوت کنند، می‌مردند. کسانی که دوام می‌آوردند، معمولاً به چیزی یا کسی در آینده متصل بودند: یک عزیزی، یک کار ناتمام، یک هدف، یا حتی تصمیم به تحمل رنج. خود فرانکل برای زنده ماندن، تصمیم گرفت که بعد از آزادی، تجربیاتش را بنویسد و شد نظریه روان‌درمانی جدید. می‌گوید: «همه چیز را می‌توان از انسان گرفت، جز یک چیز: آخرینِ آزادی‌های انسانی (یعنی انتخاب نگرش خود در هر موقعیت)» بخش دوم، معرفی معنادرمانی: فرانکل نظریه روان‌درمانی خودش را توضیح می‌دهد که محور اصلی آن «اراده به معنا» است. می‌گوید: اصلی‌ترین نیروی محرک انسان، جستجوی معنا در زندگی است. زندگی همیشه معنایی دارد، حتی در رنج و مرگ؛ فقط باید آن را کشف کرد. سه راه اصلی برای یافتن معنا: 🔺خلق کردن یا انجام کاری (کار، هنر، کمک و...) 🔺 تجربه کردن چیزی یا کسی (عشق، طبیعت، رابطه عمیق با دیگری) 🔺 تغییر نگرش در برابر رنج اجتناب‌ناپذیر. 👈وقتی نمی‌توان شرایط را تغییر داد، می‌توان نگرش خود را نسبت به آن تغییر داد و رنج را معنادار کرد. پیام اصلی کتاب: آن کس که «چرایی» برای زندگی دارد، با هر «چگونگی» می‌سازد. رنج وقتی بی‌معنا می‌شود که پوچ به نظر برسد؛ اما وقتی به آن معنا ببخشیم، قابل تحمل می‌شود. کتاب نشان می‌دهد که حتی در تاریک‌ترین شرایط (اردوگاه مرگ)، انسان می‌تواند با انتخاب نگرش خود و یافتن معنا، ولو کوچک، زنده بماند، رشد کند و انسانی‌تر شود. 🆔 @Sayehsokhan

🆔 @Sayehsokhan👇👇👇

#دمی_تامل تکنیک تنفس دکتر جو دیسپنزا | فعال‌سازی غده صنوبری و ارتقاء آگاهی آیا می‌دانستید با یک روش خاص تنفس می‌توانید جریان مایع مغزی‌–نخاعی را به سمت مغز هدایت کنید و غده صنوبری را فعال کنید؟ دکتر جو دیسپنزا در آموزش‌های خود، ترکیبی از انقباض عضلات درونی، تمرکز آگاهانه و نگه‌داشتن نفس را معرفی می‌کند که می‌تواند به فعال شدن کریستال‌های غده صنوبری کمک کند. این تکنیک، ریشه در تمرینات کهن یوگایی به نام باندها دارد و هدف آن، افزایش انرژی حیاتی و گسترش سطح آگاهی است. با تمرین مداوم، می‌توانید تجربه‌ای متفاوت از تمرکز، آرامش و اتصال درونی را تجربه کنید. https://t.me/dami_dar_hozoor

پروردگارا، فرمودی ادعونی استجب لکم در این سحر ماه مبارک رمضان از تو می خواهیم قلبمان را به نور خودت روشن و منور بفرمایی، زنگار یاس و ناامیدی را از دلمان بزدایی، ما را از سختی ها و گرفتاری های روزگار برهانی و نیازهایمان را اجابت نمایی! آمین

https://t.me/MehreShamsRooyann https://t.me/nardebanasmaan https://t.me/nasrineha

رمضان دهم: آفات زبان ـ سخن‌چینی تَبَّتْ يَدَا أَبِي لَهَبٍ وَتَبَّ ... وَامْرَأَتُهُ حَمَّالَةَ الْحَطَبِ   سوره مسد حاکم فاجر انطاکیه را دیدار مجنون مغربی دست داد و گفت: مارا حکمتی گوی تا به‌‌کار تدبیر ملک و تمشیت ملت آید. مجنون گفت: اتفاق و یگانگی مردمان انطاکیه نشان مسلمانی ایشان است ولی مایه پریشانی دولت تو. هرآینه سد یگانگی ایشان شکست، اقتدار دولت تو فزونی خواهد گرفت. امیر گفت: الحکم اساس الامور، پریشانی ملت به که ناتوانی دولت. چاره گوی! مجنون گفت: خبرچینی نسخه اَتـمّ و اکسیر اعظم است. برخی رعایا به مراحم بنواز و برخی در حرمان نعمت بگداز تا به‌هم بدبین شوند. سپس خبرچینان بی‌شمار در میان آنان بگمار تا رشته اعتصام ایشان سست و پاره شود. آن‌گاه که سخن‌چینی و نمّامی در خرمن ایشان آتش زد، تو رشته تدبیر و تمشیت محکم کن و در تقویت ارکان قدرت بکوش! امیر خلعتی به مجنون داد و بدرقه کرد. مجنون در باب انطاکیه خلعت به درویشان بخشید و آهسته گفت: این جامه پریشانی شماست، بستانید و تافته بمانید! فضائل القوم فی شوارق الصوم / اخلاق عامه در روشنای روزه 🆔 @dinonline

#سحرگاهی چون زَهْرهٔ شیران بدَرَد نالهٔ کوس* بَر باد مَدِهْ جانِ گرامی به فُسوس** با آن که خُصومَت نَتَوان کَرْد، بِساز! دَسْتی که به دَنْدان نَتَوان بُرْد، ببوس! #سعدی #رباعی *کوس: طَبلِ بُزُرْگ که به‌ویژه دَر جَنْگْ‌ها بَر آن بِکوبَنْد. **فُسوس / اَفْسوس: مَسْخَره‌بازی و ریشْخَنْد و اِسْتِهْزا. به فُسوس: اَز رویِ مَسْخَرگی، به‌بازیچه، بیهوده و بی‌جِهَت. @talar_ayne

سهل و ممتنع‌نویسی در اشعار سعدی (بخش دوم) «شعر سعدی مانند ارکستری است که هیچ‌یک از سازهایش تک‌نوازی و بداهه‌نوازی نمی‌کند و نقشی پررنگ‌تر و پراهمیت‌تر از ساز دیگری ندارد. به سادگی نمی‌توان گفت زیبایی این قطعه، مدیون کدام ساز است. آنچه آشکار است،زیبایی کلی قطعات است و آنچه پوشیده است، علت این زیبایی است. همان‌گونه که پیش‌تر گفته شد، به سادگی می‌توان پی برد که سعدی چه می‌گوید، اما پی بردن به چگونه گفتن او کاری ا‌ست دشوار. به عبارت دیگر، در شعر او هیچ وجهی غالب نیست. بنابراین با کمک‌گرفتن از نظریات زیبایی‌شناسی، سهل ممتنع را این‌گونه تعریف می‌کنیم: شعری که زیبایی آن آشکار و عناصر آفریننده‌ این زیبایی در عین تعادل و توازن از نظر پنهان‌اند.» (دکتر احمد تمیم‌داری) عوامل شکل‌گیری سهل و ممتنع در سعدی: استفاده از زبان محاوره، نکته‌ای است که انوری هم از آن بهره برده است و سعدی هم به این ویژگی زبانی عصر خود توجه داشته و توانسته آن را در شعرش بیاورد. «این‌که می‌گویند کلام سعدی، سهل و ممتنع است؛یعنی همین کلام که کلمه‌ها یک یک ساده و غالباً همان است که در زبان روزانه مردم به کار می‌رود. اما سعدی با همان کلمه‌های ساده و آشنا، مضمون و تعبیری پدید می‌آورد که با زبان روزانه مردم فرق دارد.» (دکتر محمد استعلامی) نمونه‌هایی از این شیوه: سعدی، چو جورش می‌بری، نزدیک او دیگر مرو! ای بی‌بصر! من می‌روم؟ او می‌کشد قلاب را ...................................... «عوام عیب کنندم که عاشقی همه عمر کدام عیب؟ که سعدی همین هنر دارد ...................................... خواستم تا نظری بنگرم و بازآیم گفت: از این کوچه ما راه‌ به در می‌نرود ...................................... سعدی به روزگاران، مهری نشسته بر دل بیرون نمی‌توان کرد الا به روزگاران ...................................... گفتی نظر خطاست، تو دل می‌بری رواست خود کرده جرم و خلق، گنهکار می‌کنی «آنچه درباره هنر سعدی اهمیت بسیار دارد، این است که او مصطلحات و مفاهیم اصلاً و ذاتاً پیچیده را به ساده‌ترین معادل آنها تبدل و یا بهتر بگوییم ترجمه کرده است. سعدی مفاهیم و مصطلحات درشت تصوف را این‌گونه ساده بیان می‌کند»(دکتر سعید حمیدیان) ای که ز دیده غایبی! در دل ما نشسته‌ای حسن تو جلوه می‌کند، وین همه پرده بسته‌ای سعدی همچنین در مواردی، به جای این‌که مانند برخی از شاعران، اصل آیه یا حدیث را بیاورد، ترجمه و تعبیری شاعرانه و قابل فهم از آن ارائه می‌دهد: گر به جراحت و الم، دل بشکستی‌ام چه غم؟ می‌شنوم که دم به دم، پیش دل شکسته‌ای در شعر سعدی قدرت القایی و شیوایی و روانی کلام، به حدی است که ترکیب‌های عربی، طبیعی می‌نماید و اغلب متوجه شگردهای بیانی او نمی‌شویم: بی‌دل گمان مکن که نصیحت کند قبول من گوش استماع ندارم لمن تقول؟ ...................................... ای پیک نامه‌بر که خبر می‌بری به دوست یالیت اگر به جای تو من بودمی رسول ...................................... دو چیز حاصل عمر است، نام نیک و ثواب وزاین دو درگذری، کل من علیها فان ...................................... بکار امروز تخم نیک‌نامی که فردا برخوری، والله اعلم داوود ملک‌زاده @shekoftandaraftab

سهل و ممتنع‌نویسی در اشعار سعدی (بخش نخست) سهل و ممتنع اثری‌است که در ظاهر راحت اما در عمل، اجرای آن دشوار است. تقلید‌ناپذیری، ویژگی سهل و ممتنع است که سعدی را در رأس این نوع شعری قرار داده است. در قابوس‌نامه آمده است: «جهد کن تا سخن تو سهل ممتنع باشد. بپرهیز از سخن غامض، و چیزی که تو دانی و دیگران را به شرح آن حاجت آید مگوی که شعر از بهر مردمان گویند، نه از بهر خویش.» «برخی از شاعران دوره‌ خراسانی، به سادگی و روانی و روشنی شعر خود فخر کرده‌اند. در همان دوره‌ سبک خراسانی ـ که مهم‌ترین ممیزه‌ شعر، سادگی و روانی است ـ کسانی چون منوچهری تمایل به شعر دشوار دارند. در قرن ششم، دشوارگویی و مبهم‌پردازی، از مشخصات مهم شعر خاقانی و نظامی است. در غزل سبک عراقی، سعدی از ادامه‌‌‌دهندگان اسلوب ساده و روشن‌پردازی است، اما حافظ متمایل به شعر مبهم و دشوار است.» (دکتر سیروس شمیسا) «سعدی توانست از طرفی زبان ساده و فصیح استادان پیشین را احیاء کند و از قید تصنعات عجیب و تکلفاتی که در نیمه‌ دوم قرن ششم و حتی در قرن هفتم، گریبانگیر سخن فارسی شده بود، رهایی بخشد. میزان فصاحت در نظر سعدی با آنچه در دوران‌ مذکور بود، تفاوت بزرگی دارد. بدین‌معنی که دسته‌ بزرگی از سخنوران فارسی‌زبان، از دوران ظهور، شعرایی مانند عبدالواسه جبلی و انوری ابیوردی و امثال آنها به بعد، و اگر مبالغه نکنیم، از دوران ظهور منوچهری در آغاز قرن پنجم و لامعی اندکی بعد از او، توانایی شاعر را در ایراد معانی پیچیده و الفاظ مهجور و عبارات معقد می‌دانستند و کار مبالغه در این شیوه، به تدریج در اواخر قرن ششم به جایی کشید که گاه خواننده‌ اشعار فارسی را در عین آنکه فارسی می‌خواند، با زبان دشوار عربی مواجه می‌سازد و او را در عین آنکه دنبال معانی لطیف و دل‌انگیز در آثار شاعران می‌گردد، دچار تعقیدات خسته‌کننده و ملالت‌‌انگیز معنوی می‌نماید… بعد از شاعران بزرگ قرن چهارم و آغاز قرن پنجم، به تدریج تعقید و ابهام از طرفی، تکرار معانی از طرف دیگر، و بدتر از همه الفاظ مغلق و دشوار و آگاه دور از ذوق سلیم شعر فارسی را در تارهای خود فرو پیچید و از لطف و زیبایی و دل‌انگیزی و دل‌ربایی خاصی که داشت دور کرد.» (دکتر ذبیح‌الله صفا) سعدی، چنان در احیای زبان فارسی کوشیده که شاید بتوان وی را بعد از فردوسی، دومین نجات‌دهنده‌ زبان فارسی دانست. «در زمانی که کتاب‌‌های نظم و نثر فارسی به دست مغولان، گروه گروه سوزانده و زیر آوار مدفون می‌شدند، ظهور سعدی بی‌شباهت به معجزه برای زبان فارسی نبود. تو گویی سعدی یک تنه به آباد کردن همه‌ آن ویرانه‌ها کمر همت به میان بست و زبانی آفرید که زبان فارسی معیار شد.» (ضیا موحد) «طرز سعدی بر پرباری لفظ و نازکی معنی استوار است و علی‌الخصوص شیوه‌ سهل ممتنع در سخن او به سرحد اعجاز می‌رسد. معانی لطیف را سعدی در سهل‌ترین عبارت بیان می‌کند و کلام او از تعقید لفظی و معنوی خالی است و اثر صنعت در آن دیده نمی‌شود. هرچند یکسره از صنایع نیز خالی نیست. معانی او هر چند گهگاه کاملا عادی است؛ به هیچ‌وجه مبتذل و دست‌فرسود به نظر نمی‌رسد، بلکه همواره لطف ذوق و قدرت تعبیر شاعر در آن، تصرفات مناسب می‌کند و آنها را از حدود معانی متعارف بالاتر می‌برد.» (دکتر عبدالحسین زرین‌کوب) «هر زیباپسندی، به ویژه زیباپرستی، این زیبایی نغز ناب رازآلود فسونکار را در درون خود می‌آزماید، می‌شناسد و با آن پیوند می‌گیرد؛ اما اگر از او بپرسیم راز این زیبایی در چیست؟ درمی‌‌ماند. می‌داند که زیباست، اما از چرایی آن آگاه نیست. به سخنی دیگر «آن»، آن‌گونه از زیبایی است که ما نمی‌توانیم دانش‌ورانه، سخن‌سنجانه و ادب‌شناسانه راز آن را بکاویم.» (دکتر جلال‌الدین کزازی) بدین‌ترتیب، در شعر سعدی، مجموعه‌ عناصر شکل‌دهنده است که شاید به تنهایی خود را نشان نمی‌دهد و در تعادل و تعامل با هم، به وحدتی ساده اما شکو‌همند می‌رسند. ضیا موحد هم در کتاب ارزشمند «سعدی» در خصوص راز سهل و ممتنع بودن کلام سعدی، تعبیر جالبی می‌آورد. او ابتدا در خصوص این که اصلاً شعر چگونه چیزی است؛ آن را به گل تشبیه می‌کند و می‌نویسد: «مجموعه‌ای از صوت، وزن، قافیه، تصویر و معنی که در ذهن، تحلیل‌پذیر به این اجزاء هست؛ اما هیچ‌یک از این اجزاء نیست و ناگهان چون گل در جایی می‌روید و تا نروییده است، غیبت آن را حس نمی‌کنیم. اما چون رویید، می‌گوییم این همان چیزی است که در اینجا کم داشتیم و این چیز، شعر است و گونه‌ای از آن هم شعر منثور و منظوم پندآموز سعدی است.» (ضیا موحد) داوود ملک‌زاده @shekoftandaraftab