قلم سرخ

امشب خوب بودیم. امشب اگر بگوییم تیم در خط حمله بازیکن ندارد قابل پذیرش است. امشب نترس بودیم و النصر پر مهره را در خانه خودش به دفاع وادار کردیم. این تساوی ارزش داشت

در نیمه اول به نسبت بازی رفت خیلی بهتر بازی کردیم. با حفظ توپ در زمین حریف و شوتزنی می‌توان به گل رسید

تا اینجا نترس و خوب بازی کردیم

سالها پیش در یک بازی (فکر کنم شاهین و عقاب) همایون خان بهزادی توپی را از گوشه زمین شوت می زند که از تور پشت تیر دروازه وارد دروازه عقاب می شود. داور اعلام گل نی کند. پرویز خان دهداری از همایون خان نی پرسد گل شد؟ حواب می دهد نه. از پشت تیر رفت توی دروازه. پرویز خان توپ را از داور می گیرد و گوشه شش قدم می کارد و می گوید ضربه دروازه بزنید. گل نبود. حالا در آذر ماه که سالگرد دهداری هم بود، رونالدو در حرکتی زیبا اعلام کرد روی او پنالتی نشده. دم شما گرم کریس

کسانی دارند برای بازی های ما در آسیا شیرین زبانی می کنند که خودشان را هشتاد فرسنگی آسیا هم راه نداده اند. بخوابید. مدرسه فردایمان دیر نشود. می دانیم حسرت حضور در آسیا را دارید. ولی نشده دیگه. خودتان را اذیت نکنید. لالا

بازی امشب به اندازه کافی سخت است. به لیست خارجی های النصر که از فهرست بازی امشب خارج شده اند نگاه کنید . قدرت رقیب نیازی به توصیف ندارد اما این به معنای بازنده بودن پرسپولیس نیست. امشب اگر نترس باشیم دفاع حریف قابل عبور است. البته در کنار نترس بودن باید برای ساختار دفاعی خودمان که در این هفته ها معیوب و پر ایراد بوده هم فکری کنیم و کرده باشیم. اگر دفاع مان از ایرادها دور شود می شود موفق بود.

مصاحبه محمد نوازی بعد از بازی در حد مهد کودک های دهه ۶۰ بود. نقش دستیار حضرات در همین حد است. "از خود اصفهان به ما راپورت دادند که فیلمبردار طرفدار یک تیم خاص است". پوآرو.... کاشف حلقه های مبهم و سرنخ های ناپیدا..... کارآگاه....دمت گرم

نیازی نیست درباره رفتارهای نکونام ردی نیمکت تحقیق شود. این تحقیق را قبلا محمود فکری انجام داده است. تیمی که سرپرستش علی سامره است و هر چند وقت یکبار توسط نکونام از حضور روی نیمکت و کنار تیم منع می شود تکلیف رفتار کادرش معلوم است. از نکونام نمی شود بت و اسطوره ساخت. ما رفتارهایش را در نساجی به عینه دیده ایم. با بزک کردن این آدمها، نمی شود از آنها ملاصدرا ساخت. یک جای کار مثل بازی با ذوب آهن ، دم خروس بیرون می زند. کادر پکیجی و عوامل رسانه ای وابسته ، تا یک جایی کار را جلو می برند ولی واقعیت قابل پنهان کردن نیست. بزرگترین لژیونر تاریخ جهان و آسیا و ایران، را دیدید؟ هر جا کم بیاورد به یکی حمله می کند. هر جا ببرد ، هنر لالیگایی اوست هر جا تیمی مثل تیم محمد ربیعی فوتبالش را به استقلال دیکته کند، از دستان خالی نکونام می گویند. این داستان ها تکراری است. نکونام را کم کم بهتر می شناسید.

یک سئوال از جناب افشاریان پسر شما با شناسنامه متولد ۶۹ در سال ۷۵ به کلاس اول رفته. البته بنا به گفته شما این سن مندرج در شناسنامه دو سال از سن واقعی او بزرگتر بوده. یعنی گل پسر شما طبق شناسنامه ۶ ساله و در واقعیت ۴ ساله بوده که رفته کلاس اول! میشه یعنی؟

در وصف رفتار افشاریان جرم عریان 🖌وحید دلپسند دردآور این که نقش ایشان، سرداوری این فوتبال ورشکسته و تحقیر شده است. یعنی معادل همان قاضی القضات جامعه، منتها جامعه فوتبال، از قاضی القضات انتطار می رود که در نهایت زهد و پاکدستی و شرافت باشد اما ببینید کار این فوتبال به کجا کشیده که به راحتی از جرم و بی عدالتیِ زشتی زدایی شده ای پرده بر می دارد و با چهره ای حق به جانب نه تنها خود را محق به ارتکاب آن می داند بلکه پای ۵۰ نفر از خود تباه تر را هم به میان می کشد که به اصطلاح شریک سازی هم بکند...به همین اندازه مبتذل و به همین اندازه تباه... اهالی فوتبال، ازین جماعت انتظار عدالت در میدان و پاکدستی در سوت زنی دارند...؟! چه انتظار پوچی!!  چه رویای محالی! چه کابوس هول اوری؛ شرافت به مسلخ رفته ی این روزها است که این گونه عریان می شود و چشم در چشم ما می دوزد...تباهی یعنی تکثیر همین آدمها،، یعنی همین که هرجا می رویم مشابه آنها را می بیینیم

تیم مسن و خسته قلعه نویی نیمه دوم را وا داد. ازبکستان بازی باخته را به تساوی کشاند

🛑به بهانه خاطره حسین آقای عبدی از طارمی ❌شبی که مهدی کولاک کرد حسین آقای عبدی خاطره ای از مهدی طارمی گفته که کفش ورزشی به یکی از شاگردان عبدی بخشیده است. این حرفها بهانه ای شد تا خاطره ای از مهدی مربوط به اردیبهشت ۹۶ را بنویسم. منزل مهدی در خیابان مروارید سعادت آباد بود. یک روز غروب قرار بود به منزل او بروم. فاصله منزل ما تا منزل مهدی زیاد نبود و چون در کوچه آنها هم جای پارک نداشت ماشین نبردم و حتی کفش هم نپوشیدم و با دمپایی باصطلاح عربی (که در جنوب زیاد استفاده می شود) رفتم. پیمان جوادی دوست مهدی هم آنجا بود. کمی که نشستیم مهدی هم از سوپرمارکت، تلفنی سفارش داد هم تلفنی شام سفارش داد. خریدهای سوپرمارکت را آوردند.هال منزل مهدی حالت L داشت و درب ورودی پیدا نبود. پیمان رفت خریدها را گرفت. چند دقیقه بعد دوباره شام را آوردند باز هم پیمان رفت دم در واحد، غذاها را گرفت. (مهدی کلا تنبل بود و حوصله رفتن تا در واحد را نداشت) مشغول شام خوردن بودیم که آیفون از پایین زنگ زد. مهدی می دانست پیمان امکان ندارد باز هم برود در را باز کند. به من هم که رویش نشد بگوید تو برو . خودش بلند شد آیفون را برداشت و در را باز کرد و گفت بفرمایید بالا. چند دقیقه طول کشید تا یکی آمد درِ واحد. دو سه دقیقه با مهدی حرف زد و رفت. مهدی آمد نشست سر میز شام. پیمان پرسید کی بود؟ گفت دوستم بود. دیگر کسی سئوالی نپرسید. آخر شب پیمان و من می خواستیم برویم، پیمان گفت من می رسونمت. آمدیم قفسه جا کفشی جلو در را دیدیم . فقط یک جفت استوک و دمپایی عربی من بود. مهدی چند جفت استوک و کتونی آنجا داشت. کتونی های پیمان هم آنجا بود. دیدیم هیچکدام نیست. پیمان پرسید کفشها کو؟ مهدی گفت اون بنده خدا که اومد بالا یه مرد میانسال محتاج بود. همه را دادم برد😂 پیمان می گفت لامصب ، کتونی من را چرا دادی؟ با چی برم خونه؟ مهدی گفت برو فردا بخر. الان که با ماشینی، پیاده نمیشی جایی. پیمان می گفت خب چند جفت استوک های خودت به چه درد اون بنده خدا می خورد؟ مهدی گفت قیمت ها را بهش گفتم. میبره می فروشه. به یه زخمی میزنه 😂😂 دو سه روز بعد هم پرسپولیس با یک تیم اماراتی بازی داشت که چهار دو بردیم و طارمی هت تریک کرد. شاید اثر همان حاتم بخشی دعای آن مرد نیازمند بود.

انتشار یادداشت قبلی با واکنش های متفاوت زیادی همراه بود. برایم قابل پیش بینی بود که سیل گلایه های دوستان، مستقیم و غیر مستقیم به سمتم سرازیر شود. با آگاهی از همه این مسائل و گلایه ها، مطلب را نوشته بودم و از جایگاه یک هوادار یک خواسته از تیم داشتم. شما می توانید و حق دارید در ازای فعالیت فوتبالی ، پول دریافت کنید. این حق شماست و البته به اینکه پرداخت های فوتبال ایران با کیفیت خیلی از بازیکنان همخوانی ندارد هم کاری ندارم . مشکل آنجایی است که شعارهای از کودکی عاشق قرمز و آبی و زرد بودم از زبان تان نمی افتد. مشکل آنجایی است که حرف دل و زبان ها یکی نیست. مشکل از ادای متعصب ها درآوردن است. یک روزی سروش رفیعی گفت پول لازم داشتم به قطر رفتم. صادقانه هم گفت. کسی هم نمی توانست ایرادی به حرفش بگیرد. الان هم به جای این همه نامه نگاری و منت سر هوادار گذاشتن بگویید پول برایمان مهم است. جریمه مان نکنید. به این هم جواب بدهید که میلیاردها تومان می گیرید که نتیجه بگیرید پس وقتی تیم افت می کند باید با جریمه همراه شود. جریمه تعلیقی که قرار شده با بهبود نتایج ، لغو شود.این همه جنجال چرا؟ پرسپولیس و البته تمام فوتبال ایران با ضعف مدیریت مواجه است. مدیریتی که برنامه محور نیست و از سر رابطه و سلام و صلوات در راس قرار می گیرد همین است. در این هم تردیدی نیست. به نوعی همه چیزمان به هم می آید. در این معرکه بی سر و ته، چرا دل هوادار را خون می کنید؟ کدام تان پیشنهاد خوب خارجی داشتید و نرفتید؟ کدام مربی قرار بوده برود و بخاطر هوادار مانده؟ کدام مدیرمان را خارج از ایران به یک تیم دسته دومی رله می دهند؟ پرسپولیس به همه تان اعتبار داده. وام دار پرسپولیس و هوادار هستید. پس منت جام و قهرمانی ها سر صاحبخانه نگذارید. اگر قرار بود قهرمان نشوید که با بازیکن پنجاه میلیونی هم می شد وارد بازی ها شد. پول می گیرید ، اعتبار کسب می کنید، محبوب می شوید که به قهرمانی برسید. پس درست و اصولی رفتار کنید.

حضرات! جمع کنید کاسه کوزه هایتان را نامه یا بیانیه مضحک بازیکنان پرسپولیس که سطر سطرش بوی پول و منت و قهر و خودخواهی می داد یک بار دیگر یادمان آورد که این نسل قرار نیست پهلوان پرور باشد. بازیکنانی که با قهر گاه و بیگاه جناب سرمربی ، فرهنگی تازه یاد گرفته اند برای مان از پرداخت دو برابری رقبا و منت ماندن در پرسپولیس می گویند. کدام دو برابری؟ با بچه طرفید؟ هوادار صادق و ساده دلی که کیلومترها دورتر ، به عشق پرسپولیس-و حتی استقلال- نقس می کشد را شاید بتوانید فریب بدهید اما برای ماهایی که ریز به ریز کارنامه هایتان را از بریم که نباید جانماز آب بکشید. جمع کنید این بساط و کاسه کوزه بیانیه نویسی های اجاره ای را. به جه چیزی می نازید؟ خیلی هایتان حتی از خواندن همین نامه از روی متن هم عاجزید ، حالا منت سر هوادار می گذارید؟ یک میلیارد بیشتر به شما بدهند ده تیم عوض می کنید. عادت کرده اید به پاداش و آپشن که چه؟ هر جه دارید از صدقه سر هوادار و پرسپولیس است وگرنه از شماها صد پله بالاتر ، از پرسپولیس رفتند و برای همیشه محو شدند. الحمدالله خیلی هایتان نه قابلیت لژیونر شدن دارید و نه در ایران تیمی بهتر از پرسپولیس پیدا می کنید وگرنه تا الان هزار رنگ و لباس عوض کرده بودید.یادمان نرفته همین اول فصل تا یک قدمی تیم رقیب هم برای پول رفتید.با ما جوری از تعصب حرف نزنید که انگار همه تان مجتبی محرمی هستید. گند زده اید به بازی ها و حالا که جریمه شده اید شاخ و شانه می کشید و تمرین تعطیل می کنید.؟حالا انگار ماحصل آن تمرینات چه می خواهد باشد! لایق چند برابر این جریمه اید.هم شما و هم کادر فنی که چند بازی است تیمش از ارائه یک بازی مبتدی عاجز است اما چنان خود را در عرش و در قامت خودمورینیو پنداری می بینند که نگو و نپرس. تیم بزرگ مربی بزرگ خارجی می خواهد . این را گوشه ذهن تان برای همیشه ثبت کنید. فوتبالیست ها و کادری در سطح شما، مدیری در حد درویش و همین هیات مدیره برایش کفایت می کند. از سرتان هم زیادی است. دور همی یک جمع مدعی خودخواه تشکیل داده اید که فقط منت سر هوادار می گذارید. هیات مدیره ای که باید آتش نشان حریق اختلافات باشد خودشان دبه بنزین به دست ، بالاسر آتش ایستاده اند مبادا که آتش سودابه وارتان کمی سرد شود و سیاوشِ پرسپولیس از آن بسلامت خارج شود که البته خواهد شد.از شما گنده تر هم نتوانسته گزندی به این نام بزرگ وارد کند. شماها که مقابل ابهت پرسپولیس عددی نیستید. از بد روزگار و در دعوای شست و شاهد، انگشتر به دست شما افتاده است. دندان تیز کرده اند برای کرسی مدیرعاملی تا تداعی کننده صفر به جای صفر باشند. بس کنید. دست تک تک تان برای ما رو است. همه تان را بهتر از خودتان می شناسیم. پشت نقاب ها برای هر کسی ادای تعصب دربیاورید، خریدار این حنای بی رنگ تان ما نیستیم.کاسبی و دست فروشی تان رونق ندارد اینجا. به جای این مشق شب های کودکانه بی سر وته ، بروید ده دقیقه فوتبال بازی کنید.دوتا بازی را ببرید بعد زبان درازتان را وسط بکشید و بدهید برایتان بیانیه بنویسند. برای امروز همین چند خط کافی است اما اگر لازم باشد باز هم از پلشتی های پشت پرده بنویسیم این بار عریان و عیان خواهیم نوشت تا شاید هوادار عاشق بداند روی دیوار چه کسانی یادگاری نوشته و به ضریح کدام اسطوره نماها دخیل بسته اند. خجالت هم خوب چیزی است.ساکت شوید و از ذوق بودن در این تیم جان بدهید.

جریمه چرا؟؟؟ پاداش بدهید.

به تیم مان ظلم نکنیم. اگر ایرادات فنی را نادیده بگیریم و مانند یحیی بهانه گیری کنیم از چهار بازی بعدی هم توشه ای نصیب پرسپولیس نخواهد شد. این تیم این روزها معمولی تر از یک تیم معمولی است. هیچکس انگار وظیفه اش را نمی داند. هیچکس نمی داند چه می خواهند و کجا هستند و چه باید کنند. این تیم را نجات بدهید. با بها ،نه با بهانه

سپاهان تیم برتر نیمه دوم بود. در بیست دقیقه اول این نیمه ، سپاهان آنقدر حمله کرد که پرسپولیس را در یک سوم دفاعی خود نگه داشت. سپاهان مزد بازی خویش را گرفت و پرسپولیس بالاخره باخت تا بدانیم که این تیم بیماری فنی دارد. این تیم در خیلی جاها از انجام ساده ترین کارهای فنی عاجز است و دارد به سمت بن بست می رود. حضرات فکری به حال تیم کنیو.

نیمه اول دیدار با سپاهان شبیه بازی های اخیر بود. گنگ و بی هدف. با این شیوه اگر در نیمه دوم تغییر روش ندهند ، تیم به مشکل خواهد خورد.

نیمه دوم حتی به دروازه حریف نگاه هم نکردیم. این تیم در سه بازی اخیر مشکلات تکراری داشته و هر بار هم این معضلات بیشتر به چشم آمده اما اصلا رفع نشده است. گلهای ساده دریافت می کنیم و در خلق موقعیت هم ضعیف عمل کرده و همه اینا دارد تیم را از درون می خورد. تا کجا باید این مسیر را رفت؟