SevenHells

حالا که میتونم برای زندگیم تصمیم بگیرم هیچی ندارم. نه رویا، نه انگیزه، نه حوصله. یه کمال گرای وسواسی که رویایی نداره. میفهمی چقد مرگه پسر؟ میفهمی؟

اگه آسمون تنهایی بود، من اون ستاره ای که آخرای زندگیشه و در حال مرگه بودم.

من وقتی خوابم میاد یه جوری خوابم میاد که اگه بخوام یه مسیر مستقیم رو قدم بزنم ازم تست الکل میگیرن.

راستش به نظرم زیادی زنده بودم. در حال حاضر کمی وابسته م ولی هیچ احساس تعلقی ندارم. فکر میکنم خیلی وقت پیش باید میمیردم. قبل از متولد شدنم مثلا.

کمال گرای وسواسی نبود واسه سنت پیغمبر؟

صب بخیر ^-^

یه جوری تو درسام سقوط کردم که مشخصه در طول ترم فقط خوابیدم.

از مهم ترین خواسته های من اینه که بتونم رابطه ی خوبمو با پتو و بالشتم حفظ کنم و تا آخر عمر همنقدر راحت بخوابم.

الان همه نگران فیلتر شدن تلگرامن. بعد من منتظرم فیلتر شه یکم درس بخونم. ینی اراده در زندگیم هیچ نقشی نداره شکر خدا.

بچه دار شدن فقط تا جایی که نوزاد رو میدن باباش، باباش لبخند میزنه قشنگه. بعد از این باید بچه رو بندازی سطل آشغال و با لبخند باباش زندگی کنی.

آره خلاصه.