SevenHells

امروز داشتم میگفتم چون تمرکزمو گذاشتم روی کارایی که باید انجام بدم و روابطمو محدود کردم، زیاد فکرم به آدمای دیگه مشغول نمیشه و دلتنگ نمیشم. الان داشتم توی کمدم کند و کاو میکردم. یهو یه ادکلن از توش پیدا کردم که مال کسی بوده که خیلی برام عزیزه. و یهو انقدر دلتنگ شدم که گریه م گرفت. میخوام بگم آدما بعضی وقتا از چیزی که در آیینه میبینید ضعیف ترن.

نتونستن این نیس که از قبل بدونین نمیتونین. اینه که به امید تونستن تا جایی که میتونین سخت تلاش کنین بتونین و در نهایت با اطمینان ۱۰۰ درصد و با توجه به شرایط موجود بفهمین واقعا نمیتونستین! در واقع نتونستن اصلا خجالت کشیدن نداره چون دیگه کاری از شما برنمیومده و اگه دیگران از شما انتظار تونستن داشتن تقصیر شما نیست و احتمالا اونا انتظارای بیجا داشتن. مشکل اینه که بیشتر ما حتی نمیتونیم نتونیم. ما فقط میدونیم میتونیم نتونیم ولی واقعا نمیتونیم نتونیم‌. و این تکست داشت خوب پیش میرفت ولی گند زدم توش :| خلاصه نتونین یا بتونین مهم نیست‌. مهم صرف فعله. بای :|

ما تو خونه مون همیشه یه نفرو داریم که با سر و صدا وارد اتاقم میشه و بلند بلند شروع میکنه به حرف زدن و وقتی چشمش به من میوفته میگه عه تو بیداری! بعد ولوم صداشو میاره پایین و از اتاق خارج میشه.

If we are to live happily, why the hell living is such a constant pain?

چطور با غمای گوشه قلبتون کنار میاین؟

اگر از شدت نفرت انگیز بودنمان آگاه باشند، باز هم دوستمان دارند؟ آیا ما را دوست دارند یا نقاب های بزک کرده مان را؟ نقاب هایی که برای دوست داشته شدن زده ایم. میخواهم بدانم، اگر مستحق دوست داشته شدن هستیم، چرا نقاب میزنیم؟ و اگر نقاب میزنیم و دوستش دارند، چرا عذاب میکشیم از دوست داشته شدن؟ مگر این نیست که همین را خواسته ایم؟ چرا همه چیز پیچیده است آقای دکتر؟

آقای دکتر، اگر تمام این خوشحالی ها توهم باشد، چطور دیگر به این زندگی اعتماد کنیم؟ اگر تمام حرف هایشان روی مبنای توهم باشد چه میشود؟ آقای دکتر، اگر یک روز بیدار شوند و توهمشان رفته باشد، دیگر چگونه میشود زندگی کرد؟ چگونه میشود آدم ها را دوست داشت؟

آقای دکتر، از کجا معلوم تمام خوشحالی های جهان توهمی بیش نباشد؟ از کجا معلوم ما خواستنی باشیم؟ وقتی ما خودمان را دوست نداریم، چطور راهی پیدا میکنند که دوستمان داشته باشند؟

بعضیا چرا فک می‌کنن منو دوس دارن ناموسن؟

دوباره به همون دوره ی پوچی رسیدم که تنها حرف حسابم «بغل میخوام» عه.

هروقت احساس کردید ریدید تو زندگیتون بدونید که حستون درسته. خاک تو سرتون.

I just want to kiss you, with my fist, in your face.

دلم یه خواب کوتاه سه چار ماهه میخواد. همش سه چار ماه :(

حال من دیگه با انرژی مثبت و چشم پوشی و اینا خوب نمیشه. الان دیگه فقط میشه فوش داد نفس کشششش.

خب چرا اینقد ادا درمیارین عاخه؟ خودتون چشه؟