SevenHells

امروز حس میکردم دوباره چهار سالم شده، خواهر بزرگترم دیشب وقتی خواب بودم سوار اتوبوسی قطاری چیزی شده رفته دانشگاه، بابام ببعی‌ای که دیروز آورده بود توی حیاط (به دلایل نامعلوم) رو صبح که بیدار نشده بودم برده، بیدار شدم و دیدم هیچکس خونه نیست، داداشم سهم بستنی دیشبمو از توی یخچال برداشته و خورده، رفتم با دختر همسایه بازی کنم ولی بجای دوستم بودن بهم فحش داده، توی راه خونه خوردم زمین و پوست کف دستم و آرنجم رفته و یه کوچولو ازش خون اومده ولی کسی نبوده اشکامو پاک کنه، دسشویی داشتم ولی پشت در موندم چون کسی شماره مامان بابامو نداشته که بهشون زنگ بزنه بیان، پشت در نشستم و ظهر شده و تیغه آفتاب صاف وسط فرق سرمه ولی هوا هنوز یکم سوز داره و من کوچولو‌ترین و تنهاترین و ضعیف‌ترین موجود زمینم.

گوشه گوشه‌ی شبکه‌های اجتماعی میبینم که افراد مختلف با دلایل مختلف کاسه گدایی گرفتن دستشون برای اقشار مختلف نیازمند. شاید بگین این که دیگه کار قشنگیه، مشکلت چیه؟ مشکلم اینه که این کار از پایه و اساس نفرت انگیزه. نفرت انگیزه که از روی ترحم و بدبختی پول بدن دستت یا برات غذا بخرن یا غذا بگیرن برات یا هر کوفت دیگه ای. نفرت انگیزه که یکی برای حس خوب خودش بهت کمک کنه نه صرفا چون تورو میشناسه و فکر میکنه تو لایق این پولی. و از این نفرت انگیزتر برای من، همین کاسه ی گداییه. بنده هیچ دلیلی نمیبینم که کسی پول بده به کسی برای خوراک یا پوشاک یا هرچیز دیگه ای بجز تحصیل و بدست آوردن مهارت. نتیجه این کار چه چیزی جز مفت خوریه؟ بهتر نیست که آدمی که خیرخواهی میکنه جای چیزهای بدرد نخور مصرفی برای افرادی که از اقشار نیازمندن امکان یادگیری یه سری مهارتو فراهم کنه؟ مثلا خانمی که همسرش فوت شده، خودش سواد نداره و سه تا بچه هم داره، بهتر نیست به جای یه بار کمک گرفتن برای تهیه غذای نهایتا سه ماهش، یکی بشینه بهش یاد بده خیاطی کنه؟ بهش یاد بده بافتنی ببافه؟ بهتر نیست یکی بهش حسابداری یاد بده؟ آیا اینا نمیتونه براش امکان یه زندگی خیلی بهتر از اون زندگی مفت‌خورانه فراهم کنه؟ اینجوری که داره پیش میره دیگه مفت خوری میشه شغل برای یک سری. چرا؟ چون بهشون میرسه :| چه کاریه! البته نمیگم همه ها. هستن کسایی که توی عمق کثافت دارن دست و پا میزنن و باید نجات داده بشن ولی چند نفر از کسایی که این کمک ها رو دریافت میکنن توی اون حجم از کثافت غرق شدن؟ اصلا بگیریم این افراد خیلی زیادن، خیلی خیلی زیاد. اصلا ۴۰ میلیون از جمعیت ایران توی همون عمق از کثافت دارن دست و پا میزنن. آیا برای شما امکان پیگیری وجود داره که مطمئن شین پولتونو همون فرد خورده؟ آیا اون افراد برای خودشون تریبون و پلتفرمی دارن که داد بزنن کمک دریافت کردن یا نکردن؟ آیا بهتر نیست به جای کاسه گدایی جور کردن واسه غذا و پوشاک عید و اینجور چرت و پرتایی که فقط خاصیت مصرفی دارن و امروز مصرف و پس فردا دفع میشن، هزینه صرف این بشه که این افراد مهارت آموزی کنن؟ شما بگین. شما بگو عزیزم.

بعضی روزا روز نمیشن. حتی اگه خودتو بکشی.

من از جماعتی که دسته جمعی به یه چیز حمله میکنن و دو سه ماهی توش میلولن و بعدم میکشن بیرون متنفرم. من از جوگیر بودن متنفرم. من از بی دلیل بودن متنفرم. من از تک تک لحظات عمرم که توشون جوگیر شدم متنفرم. من از جماعتی که با اطلاعات کم میره به زور وارد عرصه بیت کوین میشه و یه ماه نشده وارد بورس میشه و یه ماه نشده دلش میخواد دلال ارز بشه صرفا چون یه چیزی شنیده متنفرم. من از جماعتی که یهو از fat acceptance میرسه به اینکه خب "آخه چاقی خطرناکه واقعا برای سلامتی" متنفرم. من از جماعتی که وقتی مد باشه به تتلو میپره وقتی مد باشه به ساسی میپره وقتی مد باشه از جفتشون حمایت میکنه و نمیفهمه تفاوت دو موقعیت حمایت و طرد کردنش چیه متنفرم. من از آدمایی که وقتی مد باشه میرن ملت عشق و من پیش از تو و مردی به نام اوه و بیشعوری و کوفت و زهرمار میخونن متنفرم. از اونا از کسایی بیشتر متنفرم که کتابو برای ست کردن جلدش با سایر اقلام روی میزشون برای عکس اینستاشون میخرن‌. من از آدمی که طرز تفکر بقیه و سلیقه بقیه و مد های مزخرف، رنگ جورابشو انتخاب میکنه متنفرم. من از تک تک جوگیرهایی که حس میکنن پخ خاصی لن و باید بقیه هم جو اونا رو بگیرن متنفرم. من از جمعیتی که بدون دلیل خام گیاهخوار میشه و بدون دلیل ولش میکنه میره رژیم کتو میگیره و این بی دلیلی رو به اسم تجربه مفید فرو میکنه توی اطرافیانش متنفرم. من از زنی که بخاطر کم نیاوردن جلو بقیه، کاری رو برای همسرش انجام میده متنفرم. من از مردی که چشمش به همسر بقیه س تا توقعاتشو از همسرش تنظیم کنه متنفرم. من از گوسفندایی که نمیفهمن دارن تو زندگیشون چیکار میکنن و بی هدف میپرن روی موج جمعیتِ گوسفند دیگه‌ که داره یه سمتی میره و با استانداردایی که مال خودشون و حاصل تصمیم خودشون نیست زندگی میکنن متنفرم. من از جماعتی که بلد نیست از مغزش استفاده کنه متنفررررممممم. تامام.

منتظرم عید شه، فامیل بخوان دور هم جمع بشن و توی مهمونی اول توله سگای فامیلو یه دور کتک بزنم بعد یهو سه تا سرفه بزنم بعدم بگم " عه وا چه تبی دارم، خیلی عجیبه گلومم میخاره. " بعد بدو بدو برم توی اتاق و بگم " کسی سمت من نیاد. تا ۱۴ روز آتی باید قرنطینه باشم تا مشخص شه بیمارم یا نه. " و تا سالیان سال از نوروز ۹۹ به عنوان بهشتی‌ترین سال نو یاد کنم.

دلم میخواد برم توی دنیای انیمه های هایائو میازاکی زندگی کنم و دیگه بیرون نیام.

یکی از ترسای خیلی پررنگم اینه که فکر میکنم بعد تموم شدن این قرنطینه همچنان ناراحت میمونم.

یه لحظه به خودم اومدم دیدم انقد خوابم نبرده با چشمای پر اشک نشستم رو تخت و دارم فکر میکنم چرا فقط خواب من این جوریه.

متاسفانه گه خوری سلایق آدم، چیزیه که کوپن نداره و دیگران میتونن بدون لیمیت به مصرفش بپردازن.

وقت آشتی با پنجره هاست، نه؟