SevenHells

من هنوز نفهمیدم چرا وقتی جیشمونو میخوایم نگه داریم چشامون پر اشک میشه. این چه مکانیسم دفاعی ایه عاخه.

در همه ی سیاست‌ها سیاستگذاران محترم خیلی راحت با استفاده از کلمات شور انگیز برای اهداف دم دستی و عادی خودشون و کلمات تخریب کننده برای اهداف رقیب - حتی بلند بالاهاش - مردم رو خر فرض میکنن ولی این نکته جالب این قضیه نیست. نکته جالب این قضیه اینه که مردم با کمال میل قبول می‌کنن که گوسفند باشن و تاریخ ثابت کرده چرب زبان ها رهبران موفق تری در همراه کردن جمعیت با خودشون هستن.

من طوری تربیت شدم که حس میکنم لیاقت هیچیو ندارم. وقتی کسی واقعن دوسم داره عمیقن احساس آشغال بودن می‌کنم. بچه هاتونو اینجوری تربیت نکنین خلاصه!

لطفن دعا کنید. مرسی.

هرچی رسانه تبلیغ کنه لزومن درست نیست. هرچی رسانه تبلیغ کنه لزومن درست نیست. هرچی رسانه تبلیغ کنه لزومن درست نیست. هرچی رسانه تبلیغ کنه لزومن درست نیست. هرچی رسانه تبلیغ کنه...

مصمم بودن برای رسیدن به اهداف فقط اونجا که تصمیم میگیرم رژیم بگیرم و بلند اعلام میکنم که اگه تا شب چیزی بخورم گاوم. یه ساعت بعدشم میرم پای یخچال و وقتی ازم میپرسن دارم چی کار میکنم با چشمانی پر از اشک به افق نگاه میکنم و میگم: مااااا

صبح یعنی این. نه نشستن سر جلسه امتحان.

وقتی آخرین امتحانته

سرم یه جوری درد میکنه که اگه یه لیوان عطر مشهدی خورده بودم کمتر سردرد بودم.

خدا رو شکر انقدر در مواقع ناراحتی تنهام که اصن بخوام هم قسمت نمیشه به کسی وابسته شم :))

شونه برای گریه اجاره میکنم و پولشو با بغل پرداخت میکنم. نبود؟

ناراحتم و به شدت دارم به روی خودم نمیارم.

وقتی تو بیوتون میزنین" I 🍩 care " دوس دارم بیام اون دوناته رو بردارم بخورم و همه ی ابهتتونو ببرم زیر سوال.

حالا آروم آروم فقیر میشم.

عنوان کتاب جدیدم « در ستایش خواب » هستش، که در اون قهرمان داستان انسان هایی که بنیان گذار کلاس های ساعت هشت بودن رو پیدا میکنه و توی خوابشون با پوزیشن های مختلف و شگفت‌انگیز میکندشون.

آخه شیمی و فیزیک و زیستتتت‌. سینه بزننننن.