SevenHells

همش توهم سرطان داشتن میزنم. تهش از استرس ناشی از سرطان، سرطان میگیرم.

ما کلن همینیم. اعتراض نمیکنیم. زندگیمون مختل میشه میشینیم خیره میشیم به دیوار میگیم سلام چطوری خوبی؟ اونم گچ میریزه ما هم خوشمون میاد، یادمون میره زندگی داشتیم کار داشتیم بساط و این داستانا.

من تمام آسمان را پرواز میکنم تا یک لحظه توی آغوشت لم بدهم. من تمام خشکی را پیاده می آیم تا یک لحظه توی چشم هایت زل بزنم. من تمام اقیانوس را شنا میکنم تا یک لحظه مرا ببوسی. من تمام ساعت های عمرم را منتظرت خواهم ماند عزیزم. تمامش را.

خواهم که بر زلفت هردم زنم شانه ترسم پریشان کند بسی حال هر کسی چشم نرگست مستانه مستانه

نه که هیچکسیو جز تو نداشته باشم، هیچکسیو جز تو نمیخوام.

حتی هیولای زیر تختم دیگه فایده نداره.

درسام یجوری منو به وحشت انداختن که دیگه از ماه رمضون نمیترسم.

مود.

حوصله ی هیچکسو ندارم و به شدت بغل میخوام. با این حجم از تناقض چی کار کنم؟

از خواب خسته میشم ولی سیر نه. برای چای هم صدق میکنه.

دلم هیجان میخواد. -پتو را بالا کشیده و به دیوار زل میزند-

سگ سیاه افسردگیم دیگه کم کم داره مراحل دیو سه سر افسردگی رو طی میکنه.

یه لحظه اومدیم خوشحال باشیم، طوفان شد، بارون خیسمون کرد، موهامون بهم ریخت، بهمون گیر دادن خانومم چرا موهات بیرونه که بهم بریزه، اومدیم اینجا اعتراض کنیم در خفا به این همه جفا، فیلترشکنمون پوکید، رفتیم درستش کنیم گفتن نت قطعه. گفتیم نت قطعه؟ گفتن آبم روش. گفتیم پیف پیف. گفتن همینه که هس. خلاصه این شد که نبودیم.

حس میکنم قرار بوده یه کوالا باشم و کائنات بهم خیانت کردن و باعث شدن به جاش آدم بشم وگرنه اینقدر علاقه به خواب طبیعی نیست.

شاید سرنوشت من واقعن فقط بگا رفتن باشه. کسی چه میدونه؟

تن‌آ تولدت مبارک :*