SevenHells

روشن بودن تلویزیون صبح تا شب بخاطر بچه از خود بچه کوفتی بیشتر اذیتم میکنه.

بهش میگم اذیتم کنی نوکت میزنم. میخنده میگه نوکت دماغته؟ بعد دماغمو گاز میگیره.

آدما رو قضاوت نکن بوزینه صفت‌. دهن آدمو باز میکنیدا.‌

قلبم توی قطاری که تو توشی جا مونده. :(

لوازم ارایشی یجوری گرون در میاد که آدم ترجیح میده فقط توی تابوت برای اینکه مرده بنظر نیاد آرایش کنه.

یه سری خوشحالیا مدلشون فرق داره! مثلا من الان یه جوری خوشحالم که پنجاه سال بعدم بخاطر همین اتفاقی که الان خوشحالم کرده، همینقد خوشحال خواهم بود.

انگزایتی بهم وابسته شده.

آه خدایا!میخواهم دیگر کص نگویم!

کاشکی یه اسفنج بودم. غم همه عالمو جمع میکردم توی خودم، میترکیدم و بعد دنیا قشنگ میشد. فداکاری خوبی میشد.

دو روزه تو ساعتی از خواب بیدار میشم که بیشتر کلماتی که میتونم باهاشون صحبت کنم قفلن. جوری که انگار خود کلمه ها هم خوابن. این برای یه آدم برونگرا درد کوچیکی نیست. شایدم باشه. برای من نیست. براتون مهم نیست؟ برام مهم نیست.

ینی ممکنه گنجشکا فکر کنن آدما جیک جیک میکنن و زبون نفهمن؟

گاهی اوقات حس میکنم مورچه هم قدرتش از من بیشتره.

احساس میکنم یه تیکه از یه پازلم که پازله رو چیدن و من اضافه اومدم.

راستش دوست داشتن بهترین روش رسیدن به صبره. آدم برای کسی یا چیزی که دوسش داره حاضره سالها با اشتیاق صبر کنه!

کاشکی میشد تمام درد و بلاها را از تنت بکشم بیرون و توی قلب خودم بریزم تا چشم مهربانت دوباره تو چشم هام بخندد و من تمام دنیا را فراموش کنم. کاش میشد عمرم را کم میکردم اما تو مثل همیشه میخندیدی. کاشکی دست هام کیلومترها کش می آمدند تا لب هات را کش بیاورم و تو لبخند بزنی و دل نازک من همانجا کنار لبخندهات آرام میگرفت.

کاشکی میتوانستم گنجشکی کوچک باشم در میان قلب بزرگت تا در کرانه آسمان آبی اش لانه بسازم و برات آواز بخوانم و کاشکی دست های مهربانت سر کوچک مرا نوازش میکردند تا قلب پرتلاطمم به آرامش برسد. کاشکی میشد توی آغوشت بمانم تا وقتی که بتوانم پر بگیرم توی آسمان. کاشکی میشد ستاره ها را با نوک کوچکم از شب برات بدزدم تا چشم هات پر از ستاره بشوند و من برایشان بمیرم. کاشکی...