SevenHells

خوشبختانه مود خوبم بیشتر از یه ساعت دووم نداشت و میتونیم نگران قیامت و این داستانا نباشیم.

اینقدر مودم خوبه که میترسم یهو ظهورو اسکیپ کنیم برسیم قیامت.

یه بار نشستم کنار یه کاکتوس. بهم نگاه کرد گفت وای چه قد خار.

من از گذشتگان هم بیشتر تو گذشته زندگی میکنم.

اگه در مبحث سلف لاو با یه قارچ سمی رقابت کنم، قارچه 0-3 ازم میبره.

درد تنوع و تعدد زبان نیست. درد اینه که همزبونتم حرفتو نفهمه.

گریه میکنم پس هستم.

از این شرایط هیچیشو ندارم.

من از بچگی منتظرم اسب شم. یه روز هم اسب میشم بالاخره. میگن آدم اسب شدنش دست خودش نیست. بعضیا به اسب در یک نگاه اعتقاد دارن. به نظر من اسب باید یه چیز پیچیده تر باشه، یه فرایند زمان بر تر. مثلا شاید 10 تا نگاه طول بکشه تا آدم بتونه به اسب بودن برسه. شاید 100 تا نگاه طول بکشه که آدم به اسب بودنش پی ببره. شاید هم 200 تا. اسب بودن باید سخت باشه. اینو خیلیا میگن. بیراه هم نمیگن. آخه وقتی اسبی، آدم مقابلو با عیباش دوست داری. کمال گرایی که یهو بخواد عیب های یه نفرو دوست داشته باشه دیگه خودتون بگید، چی میشه؟ (بگید اسب میشه. هیح). میگن اسبا خوبی ها رو بیشتر میبینن. یعنی اگه اسب نباشی و فتانه بخنده به نظرت دیگه نهایتا فتانه بنفشه. اگه اسب باشی و فتانه بخنده فکر میکنی فتانه طلاییه. ازشم اکلیل میپاشه و بوی گل هم متصاعد میشه. راستش من از اسب بودن میترسم. ولی فکر میکنم یه روز اسب میشم بالاخره. میگن اسب بودن خوبه. یعنی اگه اسب آدمای خوب باشیم.

" ما یه زمانی سلطنت میکردیم بابا. به چش کبودمون نگا نکن. "

بیشتر از هر آدمی تو دنیا، از خودم عصبانی ام. از این که هیچوقت درست نمیفهمم به کی باید چه قدر اهمیت بدم. از این که به آدمای اشتباهی اهمیت میدم. از اینکه آدمای اشتباهیو دوس دارم. از اینکه از ترک شدن میترسم. از اینکه از رها کردن میترسم.

دوباره به اون دوره از زندگیم رسیدم که از همه متنفرم. از خودم متنفرم. از من که همش منو اذیت میکنه متنفرم. رسیدم اون جایی که خسته م از نجات دادن خودم. خسته م از موندن ولی جون فرار کردنو ندارم.

احساس میکنم پوستم ممکنه سوراخ شه و ازش غم جهنده بزنه بیرون.

انقدر ناراحتم که میتونم واسه اینکه یکی بهم تو خیابون تنه زده، نیم ساعت گریه کنم.