آب بر سیتی

قیدیش آگَردَم؛ وقتی یک جشنواره می‌تواند آغاز یک مسیر باشد به قلم مریم شعبانی ۱۵ شهریورماه، ییلاقات زیبای دیزاب آب‌بر میزبان «قیدیش آگَردَم» خواهد بود؛ رویدادی که می‌توان آن را صرفاً یک جشنواره فرهنگی دانست و پس از پایان مراسم، پرونده‌اش را بست؛ اما نگاه دیگری هم وجود دارد: هر رویداد، اگر درست طراحی و مدیریت شود، می‌تواند آغاز یک جریان باشد. طارم سرزمینی برخوردار از ظرفیت‌های ارزشمند طبیعی، تاریخی، فرهنگی و اقتصادی است؛ از ییلاقات و چشم‌اندازهای بکر گرفته تا آیین‌ها و موسیقی محلی، زندگی عشایری، محصولات کشاورزی، صنایع‌دستی و مردمانی که هر یک بخشی از هویت این سرزمین‌اند. مسئله اما تنها برخورداری از این ظرفیت‌ها نیست؛ آنچه یک منطقه را متمایز می‌کند، توانایی شناخت، معرفی و تبدیل ظرفیت‌های بالقوه به فرصت‌های پایدار است. «قیدیش » از همین منظر اهمیت پیدا می‌کند؛ فرصتی برای آنکه طارم بیش از گذشته دیده و شناخته شود و تصویری روشن‌تر از توانمندی‌های آن، نه‌تنها در سطح منطقه و استان، بلکه در گستره ملی و حتی فراتر از مرزهای کشور شکل بگیرد. با این حال، موفقیت یک رویداد را باید با پاسخ به این سوال ارزیابی کرد: پس از خاموش شدن چراغ‌های جشنواره، چه چیزی برای طارم باقی می‌ماند؟ آیا گردشگری برای بازگشت دوباره ترغیب شده است؟ آیا سرمایه‌گذاری با قابلیت‌های منطقه آشنا شده است؟ آیا تولیدکننده محلی فرصت معرفی محصول خود را پیدا کرده است؟ و آیا رسانه، تصویری واقعی و ماندگار از طارم روایت کرده است؟ حضور هدفمند رسانه‌ها، خبرنگاران، عکاسان، مستندسازان، فعالان حرفه‌ای فضای مجازی و همچنین اکیپ‌ها و گروه‌های طبیعت‌گردی، ظرفیت ارزشمندی برای معرفی طارم فراهم می‌کند. طبیعت‌گردان و گروه‌های حرفه‌ای گردشگری، به‌واسطه ارتباط مستقیم با جامعه گردشگران و شناخت ظرفیت‌های طبیعی مناطق، می‌توانند نقش مؤثری در معرفی جاذبه‌های کمتر دیده‌شده طارم و جذب گردشگران جدید داشته باشند. البته به شرط آنکه روایت‌ها، اصیل و مبتنی بر واقعیت باشند؛ چراکه طارم بیش از تبلیغ اغراق‌آمیز یا تضعیف و تحقیر کننده، به معرفی حرفه‌ای و صادقانه نیاز دارد. از سوی دیگر، میزبانی نیز تنها یک موضوع تشریفاتی نیست. نحوه استقبال از مهمانان، نظم و کیفیت برگزاری، معرفی فرهنگ غذایی، موسیقی، پوشش و آیین‌های بومی، همگی بخشی از تصویری هستند که در ذهن مخاطب ثبت می‌شوند. گاهی یک تجربه خوب، بیش از ده‌ها تبلیغ، انگیزه بازگشت ایجاد می‌کند. اخیراً در فیلم‌ها و تصاویر حضور یکی از وزرا در طارم، پذیرایی با موز و کیک بسته‌بندی‌شده به چشم می خورد؛ درحالی‌که دیار آبا و اجدادی ما، خود سرشار از میوه ها، محصولات و ظرفیت‌های ارزشمند و طبیعی است. شایسته نیست فرصت حضور مهمانان ملی، به‌ویژه سرمایه‌گذاران داخلی و خارجی، را از دست بدهیم؛ بهتر است حتی پذیرایی‌مان، خودِ طارم و داشته‌هایش را با شایستگی تمام معرفی کند. تجربه جشنواره‌های مختلفی چون گیلاس، توت، زیتون و ... که تاکنون در طارم برگزار شده نیز نشان می‌دهد برگزاری یک رویداد، به‌تنهایی پایان کار نیست؛ هنر اصلی، استمرار بخشیدن به دستاوردهای آن پس از پایان مراسم است. شاید مهم‌ترین معیار موفقیت «قیدیش » را نه فقط در روز برگزاری، بلکه در ماه‌های پس از آن باید جست‌وجو کرد؛ در تعداد گردشگرانی که بازمی‌گردند، سرمایه‌گذارانی که برای شناخت منطقه مراجعه می‌کنند، تولیدکنندگانی که بازار تازه‌ای می‌یابند و تصویری که از طارم در رسانه‌ها و ذهن مخاطبان باقی می‌ماند. از دیگر ظرفیت های این برنامه، به حضور دامداران فومن و شفت نیز باید اشاره کرد. فرصتی ارزشمند برای تقویت پیوندهای دیرینه فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی میان مردمان طارم و مناطقی از استان گیلان ؛ ارتباطی ریشه‌دار که می‌تواند در سایه چنین رویدادهایی، بیش از گذشته به همکاری‌های پایدار و فرصت‌های مشترک گردشگری و اقتصادی تبدیل شود. در این میان، نقش مدیریت شهرستان در تبدیل یک رویداد فرهنگی به دستاوردی ماندگار، تعیین‌کننده است. هماهنگی میان دستگاه‌های اجرایی و بهره‌گیری از ظرفیت مردم، گروه‌های جهادی، خیرین، بخش خصوصی و نخبگان بومی، همان حلقه‌ای است که می‌تواند میان «برگزاری یک جشنواره» و «خلق اثری پایدار» پیوند برقرار کند. با شناختی که از روحیه پیگیری، تلاش و نگاه مدیریتی فرماندار پرتلاش شهرستان طارم دارم، بعید می‌دانم چنین رویدادی صرفاً با نگاه برگزاری یک مراسم طراحی شود. بی‌تردید برای ابعاد فرهنگی، گردشگری و اقتصادی آن، اولویت‌بندی و چشم‌اندازی های زیبایی در نظر گرفته شده است. «قیدیش آگَردَم» می‌تواند تنها یک روز در تقویم باشد؛ اما اگر درست دیده، روایت و پیگیری شود، بدون شک آغاز مسیری است که طارم را بیش از گذشته به جایگاهی که شایسته آن است، نزدیک کند. @Abbar30t