3imar سیمار

‌‌... امید شتری یک ضرب‌المثل عربی می‌گوید وقتی خدا می‌خواهد یک عرب را شاد کند، اول شترش را گم می‌کند، بعد شترش را پیدا می‌کند. عرب با کمترین هزینه هی خوشحال می‌شود بی‌آنکه اتفاق خاصی در زندگی‌اش افتاده باشد یا برای خوشحال شدنش هزینه‌ای شده باشد. اصطلاح «امید شتری» را که من از این ضرب‌المثل عربی ساخته‌ام بسیار به زندگی ایرانی امروز به ویژه در سیاست‌ورزی‌اش شبیه می‌بینم. الاکلنگ اصلاحات-ضداصلاحات (خاتمی و ضدش، موسوی و ضدش، روحانی و ضدش، پزشکیان و ضدش) و خوشحالی تهی هرباره بعد از هر انتخابات (حتا اگر برنده‌هایش فجایعی مثل احمدی‌نژاد و رئیسی و جلیلی باشند) همان داستان گم شدن شتر و پیدا شدن شتر و خوشحالی زیاد اما کم هزینه عرب بیابان‌گرد است. سیاست بر مبنای «امید شتری»، بی‌خطرترین و بی‌هزینه‌ترین خوشحال‌سازی بیابان‌گردهایی‌ست که در بیابان بی در و پیکر سیاست گم شده‌اند و خداوندگار سیاست هر بار شتر گم‌شده را برايشان پیدا می‌کند تا خوشحالشان کند تا دوباره آن را گم کند، و دوباره آن را پیدا کند تا خوشحالشان کند، و دوباره آن را گم کند و بعد آن را پیدا کند تا خوشحال‌شان کند و باز دوباره آن را.... «امید شتری» که با «رخداد ۵۷» وارد جهان سیاست ایران شد، «امید کاذب» است زیرا : نه «معنا» دارد، نه «صدق». نه «حقیقت» دارد، نه «واقعیت». ولی بسیار «کارساز» و «مفید» است زیرا هم مسئله «خداوندگار سیاست» را حل می‌کند، هم «بیابان‌گرد» بیچاره و ناامید را خوشحال می‌کند، هم به نفع «خود شتر» است. از درونِ «امید شتری»ست که بعدها این پدیده‌های شتری شگفت هم ظاهر شدند : فلسفه شتری قوانین شتری اقتصاد شتری فقه شتری چپ و راست شتری اصول‌گرا و اصلاحات شتری امنیت شتری سیاست خارجی شتری ریال و دلار شتری بانکداری شتری هنر، ادبیات و شعر شتری سینما، تلویزیون، تاتر و موسیقی شتری آکادمی شتری ژورنالیسم شتری روابط شتری و نهایتا زندگی شتری. خروج از دور باطل «زندگی شتری» فقط با حذف «امید شتری» از «حوزه سیاست» ممکن است. @simar50