3imar سیمار

- عبور از ایستگاه تردید رابطهٔ ترامپ و نتانیاهو، به‌ویژه در زمینهٔ مسئلهٔ جمهوری‌اسلامی و تصمیم‌سازی نظامی، نشان می‌دهد که برخلاف تصور رایج عموم مبنی‌ بر هماهنگی کامل و طراحی مشترک از ابتدا، واقعیت رابطهٔ این دو بازیگر، پیچیده‌تر، پرتنش‌تر و در مواردی حتی پرمناقشه‌تر از آن چیزی است که در ظاهر دیده می‌شود. نخست باید درک کرد که ترامپ برخلاف آنچه بسیاری تصور می‌کنند، سیاستمداری معتقد به پروژه‌های ژئوپلتیکی بلندمدت نیست. او معامله‌گری قهار است؛ کسی که جهان را به چشم یک میدان مزایده و بده‌بستان نگاه می‌کند. در نگاه او، جنگ نه ابزار مشروعیت ایدئولوژیک، بلکه ابزاری است برای امتیازگیری حداکثری بدون ورود به هزینه‌های غیرقابل‌پیش‌بینی؛ از همین‌رو، نگاه ترامپ به رژیم ایران در دورهٔ اول ریاست‌جمهوری‌اش، هرگز نگاه اسرائیل‌محور نبود. درواقع اگر اسناد و گزارش‌های منتشر‌شده در رسانه‌های جریان اصلی آمریکایی مثل Axios، Politico و حتی Fox News را مرور کنیم، درمی‌یابیم که ترامپ بارها با تیم سیاست خارجی‌اش، از جمله پمپئو، بولتون و دیگران، در مورد ضرورت پرهیز از ورود به یک جنگ واقعی در خاورمیانه مشاجره داشته است. در این میان، نقش نتانیاهو نه به‌عنوان متحدی کاملاً هم‌سو، بلکه به‌عنوان بازیگری فشارآور برجسته می‌شود. نتانیاهو و تیم امنیتی‌اش بارها جلسات محرمانه و فشرده‌ای را با شورای امنیت ملی ترامپ برگزار کردند تا ایدهٔ «قابل‌تحمل بودن» حمله به زیرساخت‌های نظامی و هسته‌ای جمهوری اسلامی را در ذهن ترامپ جا بیندازند. به‌عبارت‌دیگر، موضع نتانیاهو نه تشویق ترامپ به جنگ به خاطر منافع مشترک، بلکه القای این باور بود که «این جنگ، نه‌تنها هزینه‌ای برای آمریکا در بر ندارد، بلکه قدرت آمریکا و شخص ترامپ را در سطح بین‌المللی تثبیت هم خواهد کرد.» ترامپ در ابتدا نسبت به چنین تحلیلی تردید داشت. گزارش‌هایی از درون دولت او نشان می‌دهند که در مقاطعی حتی حاضر بود امتیازات چشم‌گیری به جمهوری‌اسلامی بدهد و روی گزینهٔ مذاکره متمرکز بماند. اما اسرائیل، از طریق ارزیابی دقیق از فضای میدانی و ضعف عملیاتی رژیم در واکنش‌های مستقیمش به عملیات‌های محدود اسرائیل، راهی دیگر برگزید: اثبات عملی فرضیهٔ خود. حملات سهمگین پی‌درپی و هدفمند به مراکز حساس در داخل ایران، ترورهای متعدد، خرابکاری در تأسیسات هسته‌ای و نفوذهای سایبری، همگی با این هدف انجام شدند که به ترامپ نشان دهند رژیم در وضعیتی نیست که بتواند اقدام تلافی‌جویانهٔ گسترده‌ای انجام دهد. این همان نقطه‌ای بود که ترامپ را متقاعد کرد ایران نه‌تنها پاسخ قاطعی به اسرائیل نشان نمی‌دهد، بلکه ابداً از توان و تمایل برای رؤیارویی مستقیم با آمریکا نیز برخوردار نیست. پس از اطمینان از این ضعف بود که عملیات مشترک برای هدف‌گیری مراکز کلیدی ایران، به‌ویژه فردو، وارد فاز تصمیم‌گیری نهایی شد. اکنون اسرائیل به‌دنبال تثبیت تداوم همین مسیر است. نتانیاهو در تلاش است تا با تقویت لابی‌ها، جلب رضایت مستقیم ترامپ و نمایش قدرت مجدد، حمله به ارکان جمهوری اسلامی را نه فقط به‌عنوان یک گزینه، بلکه به‌عنوان ضرورتی قطعی و بدون جایگزین برای دولت آمریکا تثبیت کند. از این منظر، اگرچه ظاهر رابطهٔ میان این دو رهبر رنگ‌وبویی متحدانه دارد، اما در لایه‌های نهان آن، رقابت‌ و بازیگری هوشمندانه‌ای از سوی اسرائیل در جریان است؛ رقابتی برای جهت‌دهی به استراتژی آمریکا در مسیری که نهایتاً شاید به حملهٔ نظامی گسترده به تأسیسات نظامی و ساختار  قدرت جمهوری‌اسلامی ختم شود. فعلاً شواهد، نشانه‌ها و تحرکات گواهی می‌دهند که قطار چنین تقابلی، نه‌تنها به‌راه افتاده، بلکه حتی در حال پشت سر گذاشتن ایستگاه تردیدهاست. #صفدر_آصفی نویسنده و تحلیلگر

... جایگاه بالای منجم منجمی را  حاضر کرده بودند تا بر دار بیاویزند جمعیتی گرد آمده بودند برای تماشا. از میان جمعیت یکی فریاد زد: ای منجم تو که وقایع روزگار را پی‌ بینی میکردی آیا پایان کار خود را هم دیده بودی؟ گفت: جایگاهی بالا را می‌دیدم اما نمی‌دانستم اینجاست حکایت قله‌ای است که جمهوری اسلامی دیده و خوابهایی آشفته ....

پروکسی پروکسی #عبرت پسر آسمان ! وقتی جنگ جهانی دوّم شروع شد هیروهیتو امپراتور ژاپن بود. او خود را پسر آسمان می‌دانست. پسر آسمان ۶۲ سال امپراتور بود، یکی از طولانی‌ترین دوران پادشاهی جهان. مردم ژاپن می‌گفتند امپراتور خدا است و خدا از هرگونه خطاواشتباه به‌دور است. هیرو عاشق جنگ‌ونظامیگری بود. با تصمیم‌های اشتباه، ژاپن را وارد جنگ‌جهانی‌دوّم کرد و اتفاقا در سمت سیاه جنگ ایستاد. اشتباه مرگبار را وقتی مرتکب شد که فرمان داد  بندر پرل هاربر آمریکا بمباران شود. فرمان هیجانی‌واحساسی امپراتور، ژاپن را مستقیما با آمریکا شاخ به شاخ کرد. بی‌تدبیری‌ها و تحرکات ارتش امپراتوری، لج امریکایی‌ها را درآورد و عاقبت "پل وارفیلد" اولین بمب‌های اتمی را روی هیروشیما و ناکازاکی ریخت و روز بعد، پسر آسمان و خدای خورشیدِ بی غروب تسلیم آمریکا شد! ژاپنی‌ها شکست پسر آسمان و امپراتور خداگونه را باور نداشتند. بسیاری از آنها به روش هاراگیری به زندگی خود پایان دادند تا ننگ شکست هیروهیتوی مقدس و آسمانی را فراموش کنند. تصمیمات هیروهیتوی مقدس دو میلیون ژاپنی را به‌کشتن داد. شهرها را ویران و کشور را تسلیم دشمن کرد. در مدت ۶۲ سال حکمرانی، هیچ ژاپنی جسارت پرسش از پسر آسمان را نداشت. پرسش از هیروهیتو گناه محسوب می‌شد. ژاپنی‌ها معتقدبودند خدا فقط دستور می‌دهد و به هیچ‌کس و هیچ‌جا پاسخگو نیست. ژنرال داگلاس مک آرتور فرمانده فاتح آمریکایی تقاضا کرد که هیروهیتو در دفتر فرماندهی ارتش آمریکا حاضر شود. به ژاپنی‌ها خیلی گران آمد. تا حالا هیچ کس امپراتور را فرا نخوانده‌بود. دستور به خدا؟ رفتن امپراتور مقدس به حضور دیگری؟ شرط کردند هیچ کس غیر از ژنرال در محل ملاقات نباشد. هیچ کس امپراتور را لمس نکند. عکس گرفتن از امپراتور قدغن باشد. اما داگلاس مک آرتور  به محض ورود امپراتور، او را نزد خود فراخواند. با او دست داد. داگلاس، هیروهیتو را کنار خود نشاند و از عکاسان خواست که عکس بگیرند. هیروهیتو نه تنها شکست خورد که شکسته هم شد. خوار وذلیل وتحقیر گشت. هیروهیتوی شکست‌خورده از ژنرال آمریکایی مهلت خواست تا اشتباهاتش را جبران کند. داگلاس قبول کرد اما به شرط اینکه عذرخواهی کند! فردای بعد از تسلیم هیروهیتو، خدای خورشید، پسر آسمان رو به جهان و مردم ژاپن متنی را خواند که آمریکایی‌ها برایش آماده کرده‌بودند. من خدا نیستم! هیروهیتو هستم! من پسر آسمان نیستم! پسر یوشی هیتو هستم! بابت همه اشتباهاتم متاسفم! تندیس از طاقچه افتاد و پسرآسمان و خدای‌خورشید تکه‌تکه شد. قاب قدیس شکست و هاله تقدس از گراگرد صورت پادشاه کنار رفت. ژاپن نو و نوین، درست بعد از تقدس زدایی از امپراتور، متولد شد. لحظه‌ای که ژنرال داگلاس تقدس هیروهیتو را زیر پا انداخت و او را از مقام خدای غیر پاسخگو به جایگاه انسان مسئولیت پذیر رساند ژاپن نوین متولد شد. تا مادامی که حاکم و حاکمیت، پوسته تقدس را ترک نکنند توسعه امکان‌پذیر نیست. ژاپن امن و اخلاق و نظم و انضباط، ژاپن تویوتا و سونی و هوندا و پاناسونیک و میتسوبیشی وقتی شکل گرفت که هیروهیتو اعلام کرد ؛ خدا نیست، پسر خدا هم نیست. پسر پدرش، یوشی هیتو است! #تاریخ