3imar سیمار

آرمیتا، عزیز دل، برگرد! برگرد و شانزده سالگی ایران را به قصه برگردان. برگرد، حق توست مانند میلیون‌ها هم‌سن و سال خودت، زندگی کنی. اینجا درختان را توانی نمانده که روی پای خود بایستند. برگرد و جانِ سبز را به شاخه برگردان. برگرد اینجا دیگر گنجشکان یادشان رفته صبح‌ها باید آواز بخوانند. یادشان رفته بال دارند. برگرد و پرواز را به بال‌های مرده و آواز را به حنجره های مرده برگردان. برگرد، اینجا ماه در آسمان برای حضور باید اجازه داشته باشد. اینجا بدر شدن تاوان دارد. ما همه هلال‌مرده‌ایم. برگرد و قرص کامل ماه شب چهاردهم این سرزمین باش. برگرد این قصه بی‌تو، دروغی بزرگ است. برگرد تا آیینِ عطر، به بنفشه و یاسمن‌هایی که یادشان رفته خوشبویی مرام این سرزمین بود، برگردد. برگرد گنجشکان منتظرند تا روی سینه‌ات آواز بخوانند. برگرد و سازها و آوازهای گریخته را برگردان. برگرد، می‌خواهم تو را شعر کنم پیش از آنکه شعر را بر دار کشند. برگرد، تا نامه‌های عاشقانه‌ی این سرزمین برگشت نخورد. برگرد می‌خواهم شانزده‌سالگی این سرزمین را به کافه‌ای دعوت کنم، پیش از آنکه فنجان‌های خالی قهوه را زنده به گور کنند. برگرد تا ماهیان آزاد رود ارس دوباره رودخانه را خلاف جهت شنا کنند تا سرچشمه. تا دنیا آوردن ماهیان بی‌باک. اینجا پس از مهرشاد، بوی نان از گندم گریخته. برگرد و بوی نان را به گندم برگردان. برگرد تا رنگ به گل سرخ برگردد، برگرد تا ماه، بی‌ترس به آسمان برگردد، برگرد تا بوی گندم به نانِ رنگ‌و‌رو پریده‌ی ما برگردد، برگرد تا صورتیِ گمشده‌ی فلامینگوها به دریاچه‌ی ارومیه برگردد. برگرد و بازگشتن را به جانِ رفته‌ی این سرزمین برگردان. اینجا همه چیز به اغما رفته است. سقف‌ها کوتاه شده و دیوارها بلند. قصه‌ها از ما گریخته‌اند. عزیزکم، برگرد و شهرزاد را به قصه برگردان. #آرمیتا_گراوند

پیش‌نویس لایحه‌ی تنوع ازدواج به منظور افزايش جمعيت برای ارائه به مجلس: ازدواج مسلم: ازدواج اول که حق مسلم هر مردی است... ازدواج مفرح: مردی که از یکنواختی زندگی با همسر اولش خسته شده است، برای تفریح زن دیگری بگیرد... ازدواج موجه: مردی که زن اولش بچه دار نمی شود یا بیماری دارد، موجه است که در این هنگام هرچه زودتر برای ازدواج بعدی اقدام کند... ازدواج متمم: مرد ببیند چه صفات زنانه ای را دوست داشته که زن اولش ندارد. بعد زنی بگیرد که آن صفت ها را داشته باشد... ازدواج مثلث: مرد تقوی پیشه کرده و به سه زن قناعت نماید... ازدواج مربع : مرد تمام چهار زنی را که شرع به او اجازه می دهد بگیرد... ازدواج ملوّن: مرد چهار زن بگیرد: سفید پوست، سرخ پوست، سیاه پوست، و زرد پوست... ازدواج منظم: مرد هر شش ماه یک بار زن بگیرد... ازدواج میسر: مرد هر زنی را که برایش میسر است بگیرد... ازدواج مشبک: مرد یک شبکه هرمی ازدواج راه بیندازد. به این معنی که هر زنی گرفت، آن زن، دو زن دیگر را هم برای ازدواج به او معرفی کند... ازدواج مکرر : مرد آن قدر زن بگیرد تا بميرد...!!!! *"ايشالا به حق همين ماه عزیز"*...!!!!

وقت مناسب برای ناامیدی!! ✍ رحیم قمیشی دوستی بسیار صمیمی دارم، خیلی پرکار، پر امید و جنگنده و خستگی ناپذیر برای پیش بردن کارهایی که به‌عهده می‌گیرد. اخیرا به بیماری بسیار سختی دچار شد. به نحوی که خیلی نگران سلامتی‌اش هستم. هر وقت او را می‌بینم، تا می‌خواهم در مورد بیماری‌اش و روند درمانش بپرسم می‌گوید؛ آنقدر کار دارم که فرصت فکر کردن به بیماری‌ام را ندارم! معالجاتش را انجام می‌دهد، اما به جز مواقعی که در بیمارستان است فرصت ندارد به بیماری‌اش فکر کند. چقدر دوست دارم مانند او باشم. او حتما بیماری‌اش را شکست می‌دهد، چون اصلا آن را به رسمیت نمی‌شناسد! چند وقتی است برخی دوستانم از من می‌پرسند همچنان به آینده امیدواری!؟ همچنان فکر می‌کنی ظلم پایدار نمی‌ماند! فکر می‌کنی مردم، باز مطالبه‌گری جدی‌شان را برای یک زندگی خوب شروع می‌کنند؟ حاکمیت اسلامی از سیستم سرکوب و ارعاب و زور عقب خواهد کشید؟ واقعا هنوز فکر می‌کنی با فشار مردم ناگزیر به دادن حق انتخاب سرنوشت به مردم خواهند شد؟ فکر نمی‌کنی باید منتظر مرگ این و آن باشیم، یا به قول برخی فروریختن خودبخودی سیستم ناکارآمد! و پرسش‌هایی که منشأ آن را می‌دانم؛ "ناامیدی نسبت به آینده" ناامیدی از قدرت مردم" ناامیدی از امکان تغییر مردم" "ناامیدی از دست یافتن مردم به اهدافی عالی" "ناامیدی از پایان شب سیاه" به آنها می‌گویم هر اتفاق بدی ممکن است در آینده بیفتد، ممکن است آنها که منتظرید بمیرند، بیش از خود ما عمر کنند! ممکن است ناکارآمدان تا آخرین رمق مقاومت کنند، حتی با خونریزی بیشتر. اما ما فرصتی برای نامیدی نداریم. فرصت تجسم شرایط ناامید کننده را نداریم. ما هزار کار داریم. ما منتظر اتفاقات نیستیم که اگر نیفتند شکست خورده باشیم. ما در مسیر موفقیتیم، بدون هیچ تردیدی. الان سالخورگان بالای هفتاد و هشتاد سال ما سر و کارشان با اینترنت و فیلترشکن است. کودکان ۱۰ ساله ما بهتر از همه بلدند اخبار را راستی‌آزمایی کنند و خبر دارند در جهان چه می‌گذرد. امروز مردم ما از حادثه‌ای که در مترو می‌افتد به‌سادگی عبور نمی‌کنند و پاسخ می‌خواهند. آنها با قلدری می‌پرسند تعداد مهاجران افغان دقیقا چند نفر است و کشور ایران ظرفیت چند میلیون مهاجر را دارد، بدون آنکه به مردم فشار طاقت‌فرسا بیاید! آنها پاسخ را خواهند گرفت. و نظام را وادار خواهند کرد به انجام انتظارات برحق‌شان. ما فرصتی برای ناامیدی نداریم. اصلا وقت آن را نداریم که به ناامیدی فکر کنیم! ما هنوز برنامه‌هایمان را برای پس از رهایی از دست جمودفکران آماده نکرده‌ایم. ما برای بازگشت هشت میلیون مهاجر ایرانی که با اشتیاق برای ساختن کشورشان  برخواهند گشت تدبیرهای لازم را نکرده‌ایم. برخی فرزندان‌شان فارسی بلد نیستند، باید کلی مدارس دوزبانه راه‌اندازی کنیم. ما برای قانون اساسی مورد قبول مردم، برای سیستم اقتصادی متناسب با کشورمان، برای سیستم قضایی واقعا مستقل و غیر وابسته به حکومت، برای میزان فروش نفت‌مان، به نحوی که حقوق نسل‌های بعد رعایت شود، برای کار پیدا کردن صدها هزار کارمند صدا و سیما و ستاد امر به‌‌معروف، و حراست‌ها، نیروهای نظامی اضافه، و نهادهای بیخود، و اطلاعاتی‌های موازی کار و نحوه انتقال مهاجران خارجی اضافه به سایر کشورها با هماهنگی سازمان‌های بین‌المللی، طرح‌هایمان را آماده نکرده‌ایم. شاید لازم باشد در ایران یک واتیکان درست کنیم، و ساکنین آن واتیکان برای ورود به ایران ویزا نیاز داشته باشند!! باید برای همه آن موارد برنامه بنویسیم. ما که قرار نیست آن موقع مثل امروز نه پاسخگوی مردم باشیم، نه کشورهای همسایه‌، نه سازمان‌های بین‌المللی، قرار نیست ورزشگاه‌هایمان مایه آبروریزی‌مان باشند، قرار نیست تیم‌های ورزشی بیایند ایران و بازی نکرده برگردند. قرار نیست هنرمندان ما بروند خارج برنامه اجرا کنند، کلی ظرفیت باید ایجاد کنیم، مراکز برگزاری کنسرت،  مراکز اموزش‌های پیشرفته، مراکز ایرانگردی به زبان‌های مختلف جهان. ما در این فرصت خدادادی باید خودمان را آماده کنیم. برنامه‌های علمی‌مان برای کاهش اعتیاد، کاهش بیسوادی، کاهش بزهکاری و کاهش جرم و جنایت را بدون زندان و اعدام آماده کنیم. ما در آینده باید برنامه‌های  متعددی برای ایجاد صلح پایدار در خاورمیانه، در خلیج فارس، در منطقه داشته باشیم. ما هزاران کار نکرده، هزاران طرح آماده نشده، هزاران پروژه برای تعریف شدن داریم... دوستان خوبم؛ ما فرصتی برای ناامیدی نداریم. ما اصلا فرصت ادای این کلمه را نداریم. ما راه مهمی را آغاز کرده‌ایم. می‌خواهیم ایران بزرگ و زیبا را دوباره تعریف کنیم. و لازمه‌اش آنست که خودمان بزرگ شویم. فکر کردن به ناامیدی را بگذاریم برای وقت‌های دیگر... وقتی شنیدیم دکترمان به اطرافیان می‌گوید؛ ایشان دیگر امکان احیا ندارد! وقتی زنده نیستیم!! ما دلیلی برای ناامیدی نداریم مگر مرده باشیم!! @simar50