روانشناسی-احساس خوب

گاهی عامدانه و گاهی سهواً، فراموش می‌کنیم که هر انسانی به حکم اجبار، هر آنچه که شاکله‌اش را می‌سازد، دوست می‌دارد. اگر من سفیدم، دیگری شاید اندکی روشن‌تر و شاید بسیار تیره‌تر باشد. اگر من در این نقطه از جهان به دنیا آمده‌ام، دیگری شاید در نقطه‌ای به دنیا آمده باشد. رنگ‌هایمان، زبان‌هایمان، نام‌هایمان هیچ یک «ما» نیستیم. «ما» چیز دیگریست. ما انسانیم، رنگ‌ها و نژاد‌ها نه مایه‌ٔ افتخارند و نه مایه شرم. هر کسی به ناچار به آنچه که هست می‌بالد. آنچه که هستیم مهم نیست، آنچه که می‌خواهیم بشویم مهم است. 📙 #کشتن_مرغ_مینا 👤 #هارپر_لی https://telegram.me/ehsasekhooob

این عبارت آلبرکامو بسیار درست است، انسان به جای مواجه شدن با مشکلات، مشتاق گریز از درد است: «‏وقتی انسان آموخت آن هم نه فقط بر روی کاغذ، که چگونه با رنج‌هایش تنها بماند، چگونه بر اشتیاقش به گریز چیره شود، آنوقت چیز زیادی نمانده که یاد نگرفته باشد.» مواجه‌ی آرام و آهسته با رنج‌هایت را تمرین کن، تا بتوانی بر اندوه ناشی از رنج چیره شوی. https://telegram.me/ehsasekhooob

بودا به وضوح فهمید که رنج وجود دارد. این واقعیتی ناگزیر است، صرف نظر از این که تا چه حد ممکن است ناخوشایند باشد. رنج با شروع زندگی، شروع می‌شود. ما از حیات داخل رحم خاطر هوشیارانه‌ای نداریم، اما تجربه معمول آن است که با گریه از آنجا بیرون می‌آییم. تولد ضربه سختی است. با شروع زندگی، همه ما مجبوریم با رنج بیماری و پیری روبه رو شویم. صرف نظر از این که تا چه اندازه بیمار و یا دچار زوال و پیری باشیم، هیچ کدام نمی‌خواهیم بمیریم، چون مرگ بدبختی بزرگی است. هر موجود زنده‌ای باید با تمامی این رنج‌ها مواجه شود. ما همچنان که عمر خود را سپری می‌کنیم، مجبوریم با رنج‌های گوناگون و انواع دردهای جسمی و روحی، مواجه شویم. با جنبه‌های ناخوشایند درگیر می‌شویم و از جنبه‌های خوشایند جدا می‌مانیم ، به آن چه می‌خواهیم نمی‌رسیم، و به چیزی که نمی‌خواهیم دست می‌یابیم. تمامی این وضعیت‌ها یعنی رنج. این رنج‌ها بر کسی که در مورد آن تعمق کند به سادگی آشکار می‌شوند، اما بودا به توضیحات محدود عقل قانع نبود. او به بررسی درون خود ادامه داد تا ماهیت واقعی رنج را تجربه کند و دریافت که "رنج یعنی دلبستگی به پنج بخش". در سطحی بسیار عمیق، رنج، دلبستگی بی‌حدی است که هر یک از ما نسبت به این جسم و این ذهن، با شناخت‌ها، ادراکات، احساسات و واکنش‌هایش بروز می‌دهیم. مردم به شدت به هویت خود، یعنی موجودیت جسمی و ذهنی‌شان، می‌چسبند، در حالی که در واقع چیزی که موجود است، فقط فرایندهای تکاملی است. چسبیدن به یک تصور غیر واقعی از خود به چیزی که در حقیقت پیوسته در حال تغییر است ، عبارت است از رنج بردن. 📙 #هنر_زندگی 👤 #ویلیام_هارت https://telegram.me/ehsasekhooob

انزوا عیبی دارد که مانند معایب دیگر آن، به‌آسانی قابل درک نیست و آن این است: همانطور که اگر آدمی به طور مستمر در خانه بماند، جسمش در برابر تأثیرات بیرون چنان حساس می‌شود که هر نسیم خنک او را بیمار می‌کند، خُلق آدمی هم در اثر انزوا و تنهاییِ ممتد چنان حساس می‌شود که بی‌اهمیت‌ترین حوادث، حرف‌ها یا حتی حالت چهره دیگران او را نگران، رنجیده خاطر یا مجروح می‌کند، در حالی که کسانی که مدام در آشوب و اغتشاش زندگی می‌کنند، هیچ متوجه اینها نمی‌شوند. 📙 #در_باب_حکمت_زندگی 👤 #آرتور_شوپنهاور https://telegram.me/ehsasekhooob

یکی از فرهنگ‌های غلط ابتدای رابطه، مدارا کردن است، آدم‌هایی که در ابتدای رابطه بسیار مدارا می‌کنند به یک‌باره لج‌باز می‌شوند و آنچه که از طریق مدارا نادیده گرفته بودند را با پرخاشگریِ آمیخته به اغراق، ابراز می‌کنند، در واقع مدارا کردن به معنای نادیده گرفتن تقاضاهای درونی است که نتیجه‌اش ناکامی احساسات و عواطف خواهد بود، می‌توانم چنین بگویم که "در پس هر لجبازی، تقاضاهای ناگفته یا ناشنیده‌‌ پنهان است"؛ لجبازی نوعی خشونت ناپخته و کودکانه است که در آن فرد به شکل پنهان به خودش و به شکل آشکار به دیگری آسیب می‌رساند زیرا دیگری را مقصر ورشکستگی رابطه‌شان و احساس درماندگی‌اش می‌بیند. از ذکر این نکته غافل نشویم که مدارا با پذیرش متفاوت است، شخصِ مدارا کننده در عین حال که احساسات خود را نادیده می‌گیرد، امیدوار است که دیگری در آینده تغییر کند تا مطلوب دلش شود! درحالیکه در پذیرش، شخص از طریق مشاهده کردن واقعیت و پی بردن به حقیقت وجودی طرف مقابل، به این باور می‌رسد که دیگری را همانطور که هست دوست بدارد بدون آنکه به تغییر وی امیدوار باشد. انسانی که احساسات و عواطف خود را نادیده نمی‌گیرد و مطالبات خود را بر زبان می‌آورد، این پیام را به دیگری می‌دهد: "من شایسته احترام، ارزش و اهمیت هستم." https://telegram.me/ehsasekhooob

روانشناس سوئیسی کارل گوستاو یونگ تعبیر جالبی از انسان خوشحال دارد که بسیار از تعریف عادی و معمول خوشحالی فاصله دارد . بر اساس این تعریف ، خوشحال بودن یعنی توانمندی بالای ما در شکیبایی و استقامت در برابر سختی ها ، خوشحالی یعنی اطمینانی درونی به این که درد و رنج و سختی و بیماری و مرگ جزء لاینفک زندگی ست اما هیچ کدام از آنها نمی تواند مرا از پا بیاندازد! خوشحالی یعنی میل به زندگی علی رغم علم به فانی بودن همه چیز ، خوشحالی یعنی در سختی ها لبخند زدن ، خوشحالی یعنی آگاهی از توانمندی بزرگ ما برای به دوش کشیدنِ مشکلات ، خوشحالی یعنی بعد از هر زمین خوردن همچنان بتوانیم بلند شویم بعد از هر گریه همچنان بتوانیم بخندیم و لبخند بر لبِ دیگر همنوعان بیاوریم ، خوشحالی یعنی حضورِ کاملِ ما در هستی ، خوشحالی یعنی همچون رودجاری بودن و در حرکت بودن ، عبور کردن و به عظمتی بی پایان چشم دوختن خوشحالی یعنی توانایی ما به گفتن یک آری بزرگ به زندگی.... https://telegram.me/ehsasekhooob

شما شایستگی آن را دارید که احساسات خود را به شیوه ای مناسب ابراز کنید. فقط هنگامی ابراز این احساسات درست نیست که موجب آزار شخص دیگری شود. 📕 نیمه تاریک وجود ✍🏽 #دبی_فورد https://telegram.me/ehsasekhooob

ما به آدمهایی محتاج هستیم..؛ که خود را مدیون زندگانی بدانند.. نه طلبکار آن..! به آدمهایی محتاج هستیم... که به زندگانی عشق داشته باشند نه کینه! به آدمهایی محتاج هستیم... که به آینده بچه هایشان فکر کنند... نه به گذشته پدرهایشان..! ما نباید از فرومایگی ها استقبال کنیم... بلکه می خواهیم اول چنین روحیه های بیماری را در هم بشکنیم... #محمود_دولت‌آبادی https://telegram.me/ehsasekhooob

شهادت مولای متقیان تسلیت التماس دعا

چرا جامعهٔ ایران از اخلاق دور شده است؟ مصطفی ملکیان چرا مشکلات اخلاقی جامعه روزبه‌روز عمیق‌تر می‌شوند؟ پاسخ این سوال فقط یک عبارت است: «ابهام از آینده و اخلاقی زیستن». در دهۀ ۱۹۶۰ تعدادی از روان‌شناسان اجتماعی فرانسوی با همكاری یك مؤسسۀ تحقیقاتی بزرگ، در اروپا یك مركز شبانه روزی تأسیس كردند. در این مركز، نوجوانان ۱۲تا ۱۹سال آموزش می‌دیدند و زندگی می‌كردند. مدّت یك سال همه چیز به صورت عادی جریان داشت و آزمایش‌های مختلف كمی و كیفی بر روی آنان انجام گرفت. در طول این یك سال، هر نوجوان سه وعدۀ غذایی روزانه با احتساب میان وعده‌ها، ۸۰۰گرم غذا می‌خورد. پس از یك سال به تدریج و آگاهانه شایعه كردند به علت وضعیت اقتصادی نابسامان شبانه‌روزی، ممكن است غذا به لحاظ كمی و كیفی جیره‌بندی شود. شش ماه بعد از این شایعه، میزان غذای مصرفی روزانه هر فرد از ۸۰۰گرم به ۱۲۰۰گرم افزایش یافت. هنگامی كه عملاً جیره‌بندی را آغاز كردند، مصرف غذا از ۱۲۰۰گرم به ۱۵۰۰گرم رسید و حتی در اواخر این دورۀ چهارساله، نوجوانانی بودند كه در شبانه روز بیش از ۵كیلوگرم غذا می‌خوردند! دلیل افزایش مصرف این بود كه نوجوانان آیندۀ خود را مبهم می‌دیدند. هنگامی كه مركز شبانه‌روزی در وضع عادی قرار داشت، افراد غذای خود را به یكدیگر تعارف می‌كردند و نسبت به یكدیگر رابطه‌ای مبتنی بر نیكوكاری، شفقت و نوعی از خودگذشتگی داشتند. امّا هنگامی كه شایعۀ كمبود غذا مطرح شد، تعارفات، رعایت ادب و رفتارهای مهربانانه، نسبت به یكدیگر كمتر شد. در واقع به دلیل مبهم بودن آینده، اخلاقی زیستن بر پایۀ عدالت، احسان، رعایت ادب به مرور زمان كمرنگ گشت. آیندهٔ مبهم و نامعلوم افراد از نظر مالی، شغلی و... آستانۀ اخلاق و تحمل را در هر جامعه‌ای كاهش می‌دهد. به‌طورمثال، در جامعه‌ای كه همۀ افراد با هر تخصصی می‌توانند شغلی داشته باشند، كارشكنی، حسادت، تهمت، سخن‌چینی، چاپلوسی و... كمتر است. به طور كلی در جامعه‌ای كه نیازهای اساسی انسان‌ها در آن تأمین می‌شود، افراد بر پایۀ موازین اخلاقی زندگی می‌كنند. پس اخلاقی زیستن ارتباطی به نصیحت‌های اخلاقی و ازدیاد مجالس دینی ندارد. اخلاقی زیستن نیاز به آرامش ذهنی و ثبات اقتصادی دارد جوانی که شغل دارد و ازدواج کرده، با خوش‌بینی به آینده می‌نگرد و همین آرامش به او زندگی اخلاقی بهتری هدیه خواهد داد. پس، لطفاً مستحبات را کم کنید و به واجبات برسید. مصطفی ملکیان https://telegram.me/ehsasekhooob

🔔📃 چرا افراد در فضای مجازی بدجنس می‌شوند؟ 👤 مارکمن می‌گوید: عوامل بسیار زیادی دست به دست هم می‌دهند تا اینگونه در صفحات مربوط به نظرات مردم در اینترنت اینگونه شاهد بی‌ادبی و پرخاشگری باشیم. اول از همه، نظردهندگان تقریبا ناشناس هستند و برای بی‌ادبی و بدرفتاری‌های خود مجبور به پاسخگویی نیستند. 🔻دوم اینکه، اهداف فحاشی‌هایشان از آن‌ها دور هستند و در برابر چشم‌هایشان قرار ندارند. معمولا مردم راحت‌تر می‌توانند مخاطبی را که از آن‌ها دور است به باد انتقاد بگیرند و در مورد آن‌ها ناعادلانه قضاوت کنند. این کار وقتی شنونده حاضر است و در مقابل او نشسته‌اند به این سادگی نیست. 🔻مثلا در یک بررسی مشخص شد شرکت‌کنندگان در مورد شرکت‌کننده‌ای که نزدیک‌شان هست کمتر احتمال دارد نظری منفی ارائه دهند تا کسی که از آن‌ها دورتر ایستاده است. 🔻و سوم اینکه، افراد موقع نوشتن به‌مراتب راحت‌تر از زمان گفتگوی رودررو می‌توانند احساسات منفی خود را بروز دهند و از آنجایی‌که بخش گفتمان در فضای مجازی گفتاری نیست و در لحظه رخ نمی‌دهد، نظردهندگان می‌توانند تک‌گویی‌هایی طولانی داشته باشند و دیدگاه‌های افراطی خود را بنویسند. 🔻وقتی با فرد یا افرادی رودررو در حال گفتگو باشید نمی‌توانید تک‌گویی کنید و حتی اگر فردی پرحرف، پرخاشگر یا عصبانی باشید، مجبور هستید به صحبت‌های طرف مقابل‌تان هم گوش کنید و بنابراین باید آرام و صبور بمانید تا حرف‌های دیگران را هم بشنوید. 🔻برخی از روانشناسان هم ریشه بدرفتاری‌ها یا بدجنسی‌های فضای مجازی را در اعماق روان انسان جستجو می‌کنند. بیشتر ارتباطات غیرکلامی، متشکل از زبان بدن، تماس چشمی، لحن صدا و گفتار و الگو‌های زبانی است. در فضای مجازی، ذهن‌مان بدون این علایم غیرکلامی که به ما در پردازش و طبقه‌بندی اطلاعات کمک می‌کند، در مرتب کردن اطلاعات دریافتی نامطمئن است. 🔻سپس به‌لطف ویژگی جنگ یا گریز که از دوران ماقبل تاریخ برایمان باقی مانده است و عدم اطمینان در برابر قصد و نیت دیگران معمولا واکنش منفی از خود بروز می‌دهیم. https://telegram.me/ehsasekhooob

*بیایید قدری از خودمان تعریف کنیم* *قهرمانان بی مدال* ما قهرمانان بی مدالی بودیم که هرگز مارا بالای سکویی نبردند و مدال افتخاری بر گردنمان نیاویختند. کسی ما را تافته جدا بافته تربیت نکرد و تا مدرسه بدرقه نشدیم و پشت در مدرسه با ماشین به استقبالمان نیامدند. خودمان تنها به مدرسه رفتیم و ثبت نام کردیم و آخر سال هم کارنامه گرفتیم . در هیچ کلاس فوق برنامه ای ثبت نام نشدیم. به کلاس موسیقی و استخرو زبان و کامپیوترو...نرفتیم. بازیهای ما و خوشگذرانی های ما در کوچه برگزار شد. ماهنوز با هم بازیهایمان رفیق شفیق مانده ایم. در خانه کسی در جستجوی معدل و نمرات ما نبود و حتی بعضی از والدین نمی دانستند فرزندشان در چه پایه ای تحصیل می کند؟ هرگز از ما برای کاری نظر سنجی نشد . ما نسلی بی توقع و پر بازده بودیم و هیچگاه بارمان را بردوش کسی تحمیل نکردیم. کمتر خواسته ای بود که به آن برسیم وآرزوهای ما لابه لای روزهای شلوغ زندگی گم‌ شد. ما نسلی بودیم‌که بی سر و صدا و بی توقع و کم هزینه بزرگ شدیم و همیشه کمک حال خانواده بودیم . زنده بودیم و گذران زندگی کردیم وازدواج کردیم. نسلی شدیم که فرزندانمان را حمایت کردیم. کوله پشتی هایشان را بردوش گرفتیم و بدرقه شان کردیم و به استقبالشان تا مدرسه رفتیم. فرزندانمان را غرق در مهر و مهر ورزی کردیم.‌ چندین ‌مهارت به آنها آموختیم و در کلاسهای متعدد ثبت نامشان کردیم. ما فرزندانمان را نابغه تربیت کردیم و باز هم برای خودمان کاری نکردیم. مانسلی بودیم مهربان و مسئول و مهرورزی را تمام کردیم و علاوه بر بار زندگی خودمان ، پدران ومادرنمان را نیز تا آخرین لحظه درحد توانمان حمایت کردیم.‌ راستی ما چگونه اینچنین مسئولیت پذیر شدیم؟ اینهمه مهر و مهربانی را از کجا آموختیم؟ ما نسلی بودیم که هیچکس ما را نشناخت و فرصت خاصی برای رشد ما فراهم نشد. چنین نسلی هرگز نخواهد آمد.! هیچکس ما را نابغه تربیت نکرد اما نابغه شدیم.! نابغه هستیم و مسئولیت پذیر و هنوز هم ، با شور و شوق و پر تلاش زندگی می کنیم و دنیا زیر پاهای ما می چرخد. دلتنگ می شویم، خسته می شویم، اما نامهربان نمی شویم و مسئولیتهایمان را ترک نمی کنیم. *درود بر ما*❤️ https://telegram.me/ehsasekhooob