روانشناسی-احساس خوب

ملانی کلاین پس از مشاهده‌ی وسیع نوزادان به وقت شیر خوردن از سینه‌ی مادرانشان، این‌گونه عنوان کرد که اصولا نوزادانی سینه‌ی مادر خویش را به دفعات بیشتری گاز می‌گیرند که از پُر شیر بودن سینه‌ی وی مطمئن شده‌اند و در ذهن خویش تصور "پُر بودگی" را از مادر شکل داده و درونی ساخته‌اند. کلاین عنوان می‌کند نوزادانِ مادرانی که به لحاظ جسمی یا روحی ضعیف و شکننده هستند، برای گاز گرفتن سینه‌ی مادر کمتر ریسک می‌کنند و محتاطانه‌تر عمل خواهند کرد (به زبان نمادین: مامانم همینطوری لت‌ و‌ پار هست، حالا اگه بخوام گازشم بگیرم دیگه هیچی ازش نمی‌مونه و میمیره). کلاین در نهایت این‌گونه نتیجه‌گیری می‌نماید که بُعد سادیستیک و پرخاشگرایانه‌ی کودکان، زمانی در رابطه با مادر متبلور خواهد شد که از ثبات ابژه (مادر)، عدم‌ تخریب و نامیرایی او اطمینان حاصل نماید. همین موضوع را وینی‌کات در قالب "خودِ واقعی" بسط داد: "خود واقعیِ" کودک که  خودخواهی و پرخاشگری در رشد آن نقش محوری را ایفا می‌کند، زمانی اجازه‌ی حضور در منظومه‌ی شخصیت کودک را پیدا خواهد کرد که کودک درگیر ارضای نیاز ابژه و مراقبت از وی نشود و مطمئن باشد از اینکه می‌تواند بدون نگرانی از آسیب دیدنِ والدین، نیازهایش را هر اندازه که بی‌معنا، متناقض و خودخواهانه، ابراز نماید. در حوزه‌ی خود واقعی حتی نیازی به انسجامِ self یا جمع و جور کردن خویش هم نیست و فرد می‌تواند در حضور ابژه‌ها از هم بپاشد و بدون ترسی شدید از تنها شدن و در فاصله‌ای مطمئن از ابژه، رفتارهای ضد و نقیضی را از خویش نمایان سازد (همیشه نیازها با یکدیگر در تعارض هستند؛ نیاز به آزادی با نیاز به دلبستگی و تغذیه شدن در تعارض است و نیاز به شایستگی با میل به حمایت). به نظر می‌رسد احساس تنهایی به معنای "بی‌پناهی و فهمیده نشدن"، محصول همین عدم تجربه‌ی ارتباطی "رها" در تعامل با ابژه‌هایمان باشد. در احساس تنهایی، فرد چه در بستر ارتباط و چه به وقت تنهایی، حس "اضافه بودن" را تجربه می‌نماید؛ گویی خودِ فرد حوصله‌ی خویش را ندارد و احساس اضافه بودن را بر دیگران و شریک عاطفیِ خویش پرتاب می‌کند (من برای شما قابل درک و پذیرش نیستم). به عبارت دقیق‌تر این والدینِ درونی‌شده‌ی ما هستند که تحمل ابعادی از وجود ما را ندارند و حالا ما این‌ ابژه‌‌ی درونی شده را بر اطرافیانِ خویش فرا می‌افکنیم و یا به وقت تنهایی هم، با این صدای همیشه ناراضی و نیازمند، رو در رو می‌شویم. در واقع ما از تنهایی نیست که می‌ترسیم؛ ما از صدای ابژه‌ها در سکوتِ تنهایی‌مان است که وحشت می‌کنیم! حس تنهایی زمانی قابل پذیرش و در نتیجه تحمل خواهد شد که ما شانس تجربه‌ی ارتباط با آدمی را به دست بیاوریم که ما را به "از‌ هم‌ پاشیدن" دعوت نماید و این بار بجای نارضایتی و درخواستِ نیازی فراتر از ظرفیتِ ما، با نگاه پذیرنده‌اش رهایمان کند! حسی شبیه رقصیدن در مقابل چشم‌ آدمها، بدون ترس از احساس زشت بودن یا کوچک شدن در مقابلشان. پی‌نوشت: در رشدِ خود واقعی خشم ابژه به ما ضروری است. خشم ابژه باعث فاصله‌گرفتنِ او از ما و فاصله گرفتن باعث تجربه‌ی رهایی در ما خواهد شد. لذا کیفیت خشم ورزیدن از سمت ابژه را بایستی از کیفیت طرد شدن از سوی وی متمایز نمود. خشم ابژه منجر به تجربه‌ی رهایی و استقلال ما و طرد کردنش سبب وابسته‌شدنِ هر چه بیشتر ما به نگاه وی خواهد شد. #امیرحسین_کمیجانی

✅مشاوره پیش از ازدواج ✅زوج درمانی ✅سکس تراپی ✅درمان خیانت زناشویی و ✳️افسردگی ✳️وسواس فکری ✳️ اضطراب ✳️ فوبی های خاص با تکنیک های: ✅CBT ✅Schema therapy ✅paradoxical ✅DBT ❇️ و به زودی با دستگاه واقعیت مجازی 💢 حضوری 💢تلفنی 💢آنلاین ( ایران و خارج از کشور) 🅰 آدرس خیابان شریعتی .جنب مترو دکتر شریعتی . ساختمان پزشکان نیکان. طبقه پنجم . کلینیک کوشان ☎️۰۲۱-۲۶۷۰۵۷۳۴ 📱۰۹۱۲۴۸۸۷۲۷۸ 📱۰۹۱۹۶۰۵۰۶۰۲ @OHADIpsychologist شماره نظام 4949

‍ فایل صوتی گفتگو با دکتر حمید پورشریفی، رئیس انجمن روان‌شناسی ایران به مناسبت روز روان‌شناس و مشاور در رایو سلامت (برنامۀ ذهنی آرام) ساعت ۱۰ روز ۹ اردیبهشت ۱۴۰۴ 🌐 وب سايت انجمن 🌐 اينستاگرام انجمن 🌐 كانال تلگرامي انجمن 🌐 كانال يوتيوب انجمن

سوپرایگو به زبان ساده بخشی از شخصیت هست که تابلوی خوبی ها و بدی ها هست و ارزش خودمان را از طریق آن تنظیم می‌کنیم، اصلا با اغماض بهش بگیم وجدان و آرمانها مثلا آسیب زدن بی دلیل به کسی کار زشتی هست و اگر این کار را کنم احساس گناه میگیرم حالا برای اینکه آدم ارزشمندی تلقی بشیم، این سوپرایگو یک استانداردهایی داره،

مثلا به دنبال علم و دانایی برو به عزیزانت کمک کن توانایی هات را شکوفا کن

این فاکتورها همیشه هوشیار نیستند و فقط اگر دقت کنیم متوجه میشیم که عه چنین ارزشهایی داره به زندگیم جهت میده حالا همه اینطور نیستند، بعضی از افراد سوپرایگوی کودکانه دارند، یعنی چیزی که بهشون حس ارزش میده، مسایل درونی و انسانی و عمیقی نیستند مثلا:

اگر پول بیشتری داشته باشم آدم ارزشمندی هستم

اگر دخترای بیشتری تور کرده باشم،پس خفنم

رابطه جنسی زیاد نشانه گنگ بودن هست

پسر پولدار تور کردم، پس خفنم

شوگر زدم دمم گرم

حالا متاسفانه در کلیپ های اینستاگرامی که وایرال میشه، آدما بدون هیچ خجالتی مشخصا چیزهایی را ارزش میدونند که از انسانیت فاصله زیادی داره البته با عرض معذرت، ولی چون ترند هست میگم معیار دونستن قد و پول پسرا که الان نرمال شده، کار رسیده به اندازه آلت جنسی، سایز سینه، رنگ آلت و ... یعنی اینا چیزایی هستند که مبنای ارزش بعضی از دوستان بدحال و بردلاین شده و متاسفانه بهش افتخار می‌کنند و جار هم میزنند حالا شاید کسی بگه چه اشکالی داره،واقعا اصلا بحث اخلاقی نیست و به خودی خود اشکالی نداره، ولی توجه داشته باشیم ارزشهایی مادی و عینی و بدنی به راحتی اشباع و تکراری میشن، چیزی نیست که تا آخر بمونه، پس وقتی قد بلند و اندازه آلت جنسی خودت و طرف مقابل تنها معیار ارزشدهی باشه فردا یکی بزرگتر و بلندترش هم چشمت و چشمش را میگیره و در سال بیست تا رابطه عوض میشه و آخر سر نمی‌فهمی داری چکار می‌کنی در نهایت آدما نیاز به رابطه حمایتگر و سالم و انسانی دارند، نه سایز و اندازه خاص

بیایید تصمیم بگیریم که پیر نشویم! چه زمانی انسان شروع به پیر شدن می کند؟ زمانی که خاطره هایتان از آرزوهای تان پر رنگ تر می شود. شما شر وع به پیر شدن می کنید! زمانی که عاقل می شوید و می پذیرید که نمی توانید شرایط را تغییر دهید. زمانی که گذشته تان شما را بیشتر به خودش مشغول می کند تا آینده. زمانی که ثبات و سکون را به تغییر و مسافرت ترجیح می دهید، زمانی که از سود به خاطر ریسک اش صرفنظر می کنید، فصل پیری شما فرا رسیده است. بعضی ها تا آخر عمرشان پیر نمی شوند. بعضی ها گیس هایشان سفید و ریش هایشان سفید است ولی جوانند. اصلا پیر شدن یک انتخاب است. بیایید تصمیم بگیریم همیشه جوان بمانیم. @royeshearamesh

محل خوابتان را جدا نکنید ! همسرانی که به بهانه هایی مثل قهر، خروپف همسر، ترس کودک و اجبار برای خوابیدن کنار او و... جدا از هم بخوابند، زودتر به طلاق عاطفی میرسند + نتایج یک تحقیق جالب ثابت کرده زنانی که همسران ‌شان مرتب آنها را در آغوش میگیرند، نسبت به بقیه زنان، فشارخون سالم ‌تری دارند

👆

به مناسبت روز روانشناس، روان‌درمان از شما دعوت می‌کند در پویش ویژه‌‌ی این روز شرکت کنید و تجربه‌تان از جلسات روان‌درمانی را با ما در میان بگذارید. پرسش ما ساده است: تراپی چه چیزی به شما یاد داد؟ جمله‌تان را با عبارت «تراپی بهم یاد داد که…» شروع کنید و آنچه در مسیر روان‌درمانی آموخته‌اید را با دیگران به اشتراک بگذارید. 🎁 جوایز کمپین: ✔️ ۳۰ میلیون تومان کمک‌هزینه تراپی برای یک نفر ✔️ ۱۰ جایزه ۱ میلیونی برای ۱۰ نفر برای شرکت در این پویش، به پست آخر صفحه اینستاگرام روان‌درمان سر بزنید: مشاهده پست

رقابت دشمن اعتماد به نفس است

🔶 تاب آوری چیست ؟ ▫ محمدرضا مقدسی ▪ معمولا افراد تاب آوری را با بازگشت به حالت اولیه اشتباه می گیرند و در نتیجه، تصور می کنند که انسان ها مانند توپ های پلاستیکی هستند که وقتی به زمین می خورند بدون هیچ تغییری سریعا به بالا برمی گردند. ▪ وقتی افراد به چنین پدیده ای اعتقاد داشته باشند، در مواجهه با افرادی که دچار بحران شده اند از اصطلاح "خودت را جمع و جور کن" استفاده می کنند. ▪ اشکال این باور این است که افراد متوجه این حقیقت نمی شوند که انسان ها مانند توپ نیستند که به زمین بخورند و بدون هیچ تلاشی دوباره به حالت اولیه خود بازگردند بلکه باید پس از زمین خوردن برای دوباره سرپا شدن تلاش کنند. ▪ حقیقت این است که هر کس در زندگی با مانع و مشکلی مواجه شده باشد قطعا پس از گذر از آن، تغییرات بسیار مهمی مانند تغییر دیدگاه و یا تغییر نظام ارزش ها را در خود احساس کرده است. بنابراین، اصطلاح "بازگشت به حالت اولیه" فرآیند تلاش برای رسیدن به وضعیت قبل از بحران را نشان نمی دهد

آیا شما هم در دنیا گم شده اید ؟

5. تکنیک های آرام سازی سریع خانگی جهت کاهش اضطراب و مدیریت استرس تمرینات آرام سازی سریع می توانند به شما در مدیریت علائم اضطراب بدون داشتن آمادگی زیاد کمک کنند. شما می توانید این تکنیک ها را تقریبا در همه جا تمرین کنید. 1. تکنیک تنفس جعبه ای این تکنیک از تنفس سریع و تخیل شما استفاده میکند. هدف این است که تنفس خود را به شکل یک جعبه یا مربع به تصویر بکشید. شما قرار است با تنفستان اضلاع یک مربع ذهنی را طی کنید؛ این مراحل را دنبال کنید: مرحله 1: یک مربع ذهنی را تجسم کنید و سپس سعی کنید به مدت ۴ ثانیه به درون نفس بکشید در حالیکه از یک ضلع این مربع ذهنی به سمت بالا میروید. مرحله 2: نفس خود را برای چهار ثانیه حبس کنید، همانطور که تصور می کنید از دیوار بالایی مربع عبور می کنید. مرحله 3: در حالی که از سمت دیگر مربع پایین می آیید، به مدت 4 ثانیه به آرامی نفس خود را به بیرون بدهید. مرحله 5: نفس خود را به مدت 4 ثانیه حبس کنید در حالی که از ضلع پایین مربع عبور میکنید و به نقطه آغاز باز می گردید. مرحله 6: مراحل 1 تا 4 را حداقل به مدت 1 دقیقه تکرار کنید. اینکه مدت هر مرحله چقدر باشد یک راهنما است. می توانید مدت زمانی را که خودتان ترجیح می دهید تنظیم کنید. 2. تکنیک ترسیم دایره های آرامش بخش این تکنیک آرام سازی شامل نشستن و استفاده از یک تکه کاغذ خالی است. شما همچنین به یک خودکار یا مداد نیاز دارید. هر زمان که احساس کردید اضطراب شما در حال افزایش است می توانید این تمرین را انجام دهید. مراحل این تکنیک: مرحله 1: پشت یک میز بنشینید و پاهای خود را محکم روی زمین قرار دهید. مرحله 2: یک دایره روی کاغذ بکشید که بیشتر صفحه را پر کند. مرحله 3: مداد یا خودکار خود را روی صفحه نگه دارید و آن را از روی صفحه بلند نکنید، شروع به کشیدن یک طرح متشکل از دایره کنید. مرحله 4: بدون قضاوت کردن روی نقاشی خود متمرکز بمانید. مرحله 5: تا زمانی که نیاز دارید به کشیدن دایره ادامه دهید. مرحله 6: بعد از چند دقیقه می توانید الگو (جهت یا شکل) و رنگ قلم را تغییر دهید. مرحله 7: در صورت نیاز به طراحی ادامه دهید. هدف تمرین این است که به جای تکمیل یک طرح یا زیبا جلوه دادن آن، روی حرکت طراحی تمرکز کنید. همچنین می توانید سعی کنید این کار را با دست غیر غالب خود انجام دهید. 3. تکنیک اتصال به حواس این تمرین تسکین اضطراب به شما کمک می کند تا در لحظه متمرکز باشید و ذهنتان از چیزی که شما را مضطرب می کند فاصله بگیرد. مراحل زیر را در نظر بگیرید: مرحله 1: پنج شی را که می توانید در اطرافتان ببینید نام ببرید. مرحله 2: چهار چیز را که می توانید در حال حاضر احساس یا لمس کنید نام ببرید. مرحله 3: سه صدایی را که می توانید بشنوید نام ببرید. مرحله 4: دو چیز را که می توانید بوی آن را احساس کنید نام ببرید. مرحله 5: یک چیزی را که می توانید مزه کنید نام ببرید. شما می توانید این تکنیک را در هر جایی انجام دهید، و اگر چیزی در دسترس پیدا نکردید، می توانید این اشیا را تصور کنید. به عنوان مثال، در مرحله 5، می توانید تصور کنید که قهوه چه طعمی دارد.

اندوه از دست دادن هموطنان عزیزمان چنان تلخ است که هیچ عبارتی را در این مقام، یارای مرهم نهادن نیست. تنها یاد خداست که می‌تواند دل پر دردمان را تسلی بخشد. ضمن تسلیت به همه ی هموطنان عزیز، برای بازماندگان این عزیزان صبر و برای درگذشتگان، رحمت بی کران الهی را آرزو داریم🖤 امید که روح آن عزیزان، آسوده و خرسند در حریم امن الهی آرام گیرد

بوی ضجه در باد می‌پیچد و بندر خون می‌گرید در گلوگاه موج‌ها ماهی‌ها به نیابت از فانوسهای مندرس دریایی نور می‌پاشند بر بساط فروپاشیده تا سوگ راه خانه را پیدا کند ✍️مرضیه بازرگانی

3. توانمندسازی نه: «نه» گفتن یک عمل توانمندسازی است.  این امر به شما امکان می دهد بر انتخاب های خود کنترل داشته باشید و به ایجاد احترام به خود کمک می کند و به شما امکان می دهد مطابق با نیازها و ارزش های خود زندگی کنید. 4. مرزها ضروری هستند: مرزها از فضای شخصی، زمان و انرژی شما محافظت می کنند.  پاتریک توضیح می دهد که با تعیین حد و مرز از طریق «نه» گفتن، کنترل خود را حفظ کرده و از فرسودگی شغلی جلوگیری می کنید. 5. نه بدون گناه را بشناسید: «نه» گفتن بدون احساس گناه برای سلامت روانی و عاطفی بسیار مهم است.  پاتریک درباره راهبردهایی برای اجتناب از احساس گناه بحث می کند و به خوانندگان یادآوری می کند که اولویت بندی نیازهای خود اشکالی ندارد. 6. تفاوت بین نه خوب و بد: همه امتناع ها یکسان نیستند.  نویسنده اهمیت امتناع را به شیوه ای محترمانه و سازنده توضیح می دهد که در عین حفظ موضع شما، فضایی را برای روابط مثبت باقی می گذارد. 7. "نه" خودخواه نیست: بسیاری از مردم از گفتن "نه" اجتناب می کنند زیرا احساس می کنند این خودخواهی است.  پاتریک این را با نشان دادن این که یک «نه» خوب در واقع راهی برای محافظت از توانایی فرد برای دادن و مشارکت معنادار است، مقابله می‌کند. 8. از "نه" برای ایجاد تعادل استفاده کنید: "نه" گفتن به ایجاد تعادل بین کار، روابط و زمان شخصی کمک می کند.  این به افراد اجازه می دهد تا بر روی کارهایی تمرکز کنند که ارزش می افزاید و تعهداتی را که انرژی آنها را تخلیه می کند حذف می کند. 9. افول های محترمانه: پاتریک تکنیک های «نه» گفتن را به شیوه ای محترمانه و با ملاحظه آموزش می دهد و بر زبان و لحنی تأکید می کند که حرمت و احترام متقابل را حفظ می کند. 10. شفقت به خود را تمرین کنید: مهربانی با خود در هنگام اعمال مرزها ضروری است.  پاتریک تمرین شفقت به خود و درک اینکه تعیین محدودیت برای یک زندگی سالم و متعادل ضروری است را تشویق می کند. به طور کلی، «قدرت نه گفتن» اهمیت مرزهای عمدی، خودآگاهی و ارتباطات محترمانه را برجسته می‌کند و کلمه «نه» را به ابزاری قدرتمند برای زندگی واقعی‌تر و کامل‌تر تبدیل می‌کند.

📕📒📔قدرت نه گفتن» نوشته ونسا پاتریک به بررسی این موضوع می‌پردازد که چگونه یادگیری «نه» گفتن به طور مؤثر می‌تواند مرزهای شخصی را بهبود بخشد، بهره‌وری را افزایش دهد و به زندگی رضایت‌بخش‌تری منجر شود. در اینجا ده درس از این کتاب آورده شده است: 1. نه گفتن یک مهارت است: پاتریک تأکید می کند که «نه» گفتن مهارتی است که می توان آن را توسعه داد.  یادگیری انجام این کار با ظرافت و موثر برای محافظت از زمان، انرژی و رفاه ضروری است. 2. اولویت‌های خود را تعریف کنید: درک اولویت‌هایتان، «نه» گفتن را به چیزهایی که با ارزش‌ها و اهداف شما همخوانی ندارند، آسان‌تر می‌کند.  این وضوح به تمایز بین آنچه واقعاً مهم است و آنچه که نیست کمک می کند.

تکنیک های ریلکسیشن و آرام سازی استرس روزانه و ذهن مضطرب اگر نیاز به کاهش استرس و مدیریت اضطرابتان دارید، تکنیکهای ریلکسیشن یا آرام سازی خاصی می توانند به شما کمک کنند. چه شخصی باشید که اکثر اوقات با اضطراب زندگی میکنید چه هر از گاهی احساس می کنید نیاز به آرامش دارید، زمان هایی برای تمرین تنفس وقت بگذارید تا اثرات مثبت آن را بر سلامتی تان مشاهده کنید. این کار ممکن است هر روز فقط چند دقیقه طول بکشد. هر روز چند دقیقه از وقت خود را خالی بگذارید تا بتوانید یک یا چند تکنیکی که در ادامه آموزش میدهیم را انجام دهید. این تکنیک ها می توانند به شما کمک کنند ذهن خود را در عرض 5 دقیقه یا کمتر آرام کنید. آنچه در این مقاله می خوانید: 1. آرام سازی پیشرونده عضلانی 2. استفاده از تصویسازی ذهنی به صورت هدایت شده 3. ریلکسیشن با خود هیپنوتیزمی 4. مدیتیشن جهت کسب آرامش 5. تکنیک های آرام سازی سریع خانگی جهت کاهش اضطراب و مدیریت استرس روش های کسب آرامش و تسکین اضطراب در درازمدت مدیریت و کنترل استرس و اضطراب تکنیک های کاهش استرس و اضطراب، روش های کاهش اضطراب و استرس 1. آرام سازی پیشرونده عضلانی ریلکسیشن یا آرام سازی پیشرونده عضلانی (PMR) یک تمرین موثر برای کاهش استرس است. این روش شامل منقبض کردن و رها کردن عضلات مختلف در یک زمان است. در مطالعه ای مشخص شد که PMR علائم اضطراب و افسردگی را تسکین میدهد و کیفیت زندگی را بهبود میبخشد. شما می توانید این تمرین را تقریبا در هر جایی که هستید انجام دهید و فورا از اثرات مثبت آن بهره ببرید. مراحل اجرای ریلکسیشن یا آرام سازی پیشرونده عضلانی (PMR) به شرح زیر است: مرحله 1: در حالتی راحت بنشینید یا دراز بکشید. به آرامی و عمیق نفس بکشید. مرحله 2: یک بخش از عضلات بدن خود را انتخاب کنید. می توانید از پایین به بالا شروع کنید. مرحله 3: عضله ی انتخاب شده را تا جایی که می توانید منقبض کنید و 5 تا 10 ثانیه نگه دارید. مرحله 4: عضله را به تدریج رها کنید تا کاملا شل شود. مرحله 5: 10 ثانیه مکث کنید و روی احساس آن قسمت از بدن تمرکز کنید. مرحله 6: مراحل 1 تا 5 را با گروه عضلانی بعدی تکرار کنید. مرحله 7: مراحل 1 تا 4 را با هر گروه عضلانی که قصد دارید با آن کار کنید انجام دهید. ماهیچه های خود را محکم منقبض کنید بدون اینکه برای خود درد یا ناراحتی ایجاد کنید. این قسمت لیستی از گروه های عضلانی که ممکن است بخواهید در طول این تمرین مورد هدف قرار دهید آورده شده است: پا (فشار دادن روی زمین) پاها (فشار دادن آنها به هم) باسن شکم قفسه سینه شانه ها (بالا بردن هر دو شانه به سمت گردن بصورت همزمان یا جداگانه) ساعد و دست (فشردن دست ها به هم) دهان (فشار دادن لب ها یا دندان ها به هم) پیشانی (بالا کردن ابرو) گونه ها (لبخند گسترده با دهان بسته) میتوانید گروه های عضلانی را که آرامش بیشتری به شما می دهند تکرار کنید. 2. استفاده از تصویسازی ذهنی به صورت هدایت شده در این تکنیک آرامش بخش اعصاب، از تخیل خود برای رسیدن به آرامش عمیق استفاده خواهید کرد. میتوانید این روش را در ابتدای روز یا قبل از خواب انجام دهید. سعی کنید در مواقعی که نیاز به هوشیاری کامل دارید از انجام آن خودداری کنید. همچنین مهم است که زمانی از روز را انتخاب کنید که افراد، دستگاهها یا صداهای بلند مزاحم شما نشوند. مطالعه ای نشان داد که تصاویر هدایت شده، آرامسازی پیشرونده عضلانی و تنفس عمیق همگی باعث افزایش حالت‌های آرامش در شرکت‌کنندگان در مقایسه با گروه کنترل میشوند. مراحل اجرای تکنیک ریلکسیشن تصویرسازی ذهنی هدایت شده برای کسب آرامش: مرحله 1: در یک موقعیت راحت بنشینید یا با چشمان بسته دراز بکشید. مرحله 2: به آرامی و عمیق نفس کشیدن را شروع کنید. مرحله 3: تصویر ذهنی را انتخاب کنید که شما را آرام کند. این تصویر می تواند یک خاطره دلپذیر یا خیالی منحصر بفرد باشد. مرحله 4: برای اثربخشی بیشتر تجربه، سعی کنید حواس پنج گانه خود را با تصویری که تجسم کرده اید درگیر کنید: چه چیزی میبینید؟ چه می شنوید؟ در سطح پوستتان چه چیزی حس میکنید؟ چه بویی احساس می کنید؟ چه طعمی را متوجه می شوید؟