حــرفــــ دل

@gitmit آهای دنیا... تو به ما روراست ها خیلی بدهکاری! یک عالمه لبخند بعد از اشک هایمان، چندتایی آدم که چینی شکسته‌ی روحمان را بند بزند، آدم هایی که حرف هایمان را از چشم هایمان بخوانند و بفهمند دقیقا چه مرگمان است... آهای دنیا، تو به ما روراست های ساده دل، که مدام زخم می خوریم، و زخم زدن توی مرام و ذاتمان نیست، ماهایی که دشمنی نمی کنیم، مگر اینکه، دشمنی در لباس دوست به ما خنجر بزند... به ما دیوانه هایی که فوری، با یک لبخند، یک عزیزم، می بخشیم و فراموش میکنیم... هر جفایی را که در حقمان شد، خیلی چیزها بدهکاری! کلی حال خوب که یکهو بهمان تزریق شود، و از مرگ برمان گرداند، کلی صداقت، بیشتر از همه به ما یک آغوش بدهکاری، که تویش تمام حماقتمان را زار بزنیم، آغوشی که بوی امنیت بدهد... بوی صداقت... بوی کسی از جنس خودمان، جنسی روراستی... @gitmit

ارزش آدمها رو، براساس اینکه، چقدر بهت اهمیت میدن درجه بندی کن، نه بر اساس اینکه، چقدر دلشون برات تنگ میشه @gitmit

با دل من جنگ نکن من که تسلیم توام تو که هر خوابی ببینی تعبیر توام... #آرون_افشار #خط_و_نشان #کلیپ @gitmit

@gitmit دخترا راحت با تقدیر کنار میان، خیلی ها رو میشناسم که قلبشون پیش یکی دیگه بوده، و یه مرد دیگرو خوشبخت کردن... خوشبخت کردن یه مرد کار راحتی نیست، لازمه که مطمئنش کنی از اینکه دوستش داری، و هرچی بشه کنارش میمونی، و تمومت بدون ذره ای کم و کاست فقط برایِ خودشونه... دخترا میتونن تو همون لحظه ای که قلبشون، به جای سینشون، تو دستایِ یکی دیگست، یه مردو دوست داشته باشن... خیالِ یه مردو از بودنشون راحت کنن، لباسایِ یه مرد دیگر اتو کنن و برایِ یه مرد دیگه باشن... دخترا راحت با تقدیر کنار میان، دخترا راحت میتونن خودشونو قدِ آغوشی که باید بکنن، دخترا راحت میتونن برقی که خیلی ساله دیگه تو چشماشون نیستو بکارن تو چشماشون، و لبخندای رو لبشون بکشن که هیچکس حتی به نمایشی بودنش شک هم نکنه، دخترا راحت میتونن جانم به کسی بگن وقتی جونشون نیست... دخترا تظاهر کردن رو خوب بلدن... و اسمشو میذارن راحت با تقدیر کنار اومدن... @gitmit

دخترانِ مو فرفری را، بیشتر دوست داشته باشید، همان که مست میشوید در پیچ و تابِ موهایشان، همان که رخت میبندد فکر و خیال از سرتان... @gitmit

@gitmit پشت کرده ام به گذشته، به روزهایی که با اندوه شب شدند... دشمن شده ام با آنها که مرا، نه یکبار بلکه هزار بار آزردند... رو به آینده ای نشسته ام که هیچکدام از آن آدمها، و روزهای ملالت آمیز، درونش جایی ندارند... مادربزرگ همیشه میگفت: روی زخم های دلت مرهمی نگذار! صبر کن بسوزند و بفهمند دستی نیست برای مداوایشان، آنوقت یاد میگیرند با هر حادثه خراش برندارند. گذشته ام را بی هیچ دوایی رها کرده ام، دشمنانم نیز در مخروبه ترین قسمت مغزم، باید یاد بگیرم برای هر رنجشی پماد امید بخشی نیست، درد را باید تجربه کرد تا دیگر هر زخمی، روح را به انزوا نبرد... حالا آدمی شده ام بیگانه با آنچه تصور میکنی. هرچقدر میخواهی طعنه بزن، و کنایه هایت را در دهانت بچرخان! من تنها آینده ای را می بینم، که نه برای تو جایی هست نه روزهای هدر رفته! مادربزرگ قربان دهانت راست میگفتی، مرهم همیشه دوای درد نیست، گاهی باید بی اهمیت بود... درد خودش از خانه میرود... @gitmit

این قانون جهان هستی است که هر هدفی را تو باور کنی، جستجو کنی و به آن عشق بورزی، آن هدف هم تو را جستجو می کند، و به سوی تو می آید.. در حرکت باش... @gitmit