ذکرالله - محمدجهانی

گزارش(2895) فرق آیه با ذکر درپدیده های طبیعت هم "آیات" وجود دارند(یوسف-105) هم "ذکر" هاوجود دارند (ق-8)و(فرقان-62) "آیات و ذکر" را میتوانید در طبیعت به وفور ببینید ومخالفان از هردوی آنها اعراض میکنند پس چه فرقی بین" آیه وذکر" هست؟ ذکر ذکر امری کاملا قلبی و تلنگری ویادآوری وبیداری وترک روزمرگی وترک محیط قبلی ودنیایی است که  به سمت مرزهای آخرت میرود وذکر راهمگان بصورت شبانه روز تجربه میکنند حتی خداناباوران  وذکر از طبیعت وازاتفاقات بین مردم وازجملات وکتب نویسندگان و حکیمان وشاعران بیرون می آید وحتی ازاختراعات و صناعات و کشفیات علمی و ابتکارات هنری و خلاقیت ها بیرون می آید وانسان را آماده میکند تا به منطقه اصلی وبزرگتر "ذکرالله"(روح خدا)برسد اصولا ذکر ،حاصل تلاش خودانسان  نسبت به محیطش میباشد وحتی میتواند ذکر را خودش خلق کند کافیست در درون خودش ویا به زبان خودش کلمات خدائی بیاورد سریعا داخل "ذکر" میشود یعنی انسان میتواند با خلاقیت خودش سریعا به منطقه پندارنیک  برسدهمینکه وجودش را از اسم خداپر کند، القائاتی بسوی او می آید که اورا به سمت گفتار وکردارنیک میبرد سیل وزلزله وطوفان ها هم میتوانندمنبع ذکر شوند قدرمسلم کسانیکه ایمان بیاورند، این ذکر ها دراختیار آنان نیز قرارمیگیرد تا ایمانشان را تقویت کنند کسانیکه بارجوع به طبیعت به منطقه ذکر میرسندیقینا این ذکر ها میتوانند آن انسان را به ذوق وشوق وبرانگیختگی(بعثت) برساند وناگهان تفسیری الهی از آن پدیده میکند(آن را آیه می بیند) یک انسان نرمال سریعا برانگیخته میشود وتفسیری الهی از دیدن یک رنگین کمان میکند ومیگوید که آن پدیده طبیعی مرا به سوی "نشانه خدا" و دستگاه الهی میبرد ووجودم را دردستگاه دینی خدا می بینم واین تلنگر وذکر ، مرا به جهان غیب ویا جهان بالا میبرد وبه من روح خدارا میدهد یعنی از ذکر به ذکرالله میرسم اینجاست که پس از طی آن طوفان وتلنگر عظیم وبرانگیختگی ، بناگهان در وجودم روح خدارا احساس میکنم وآن تلنگر موجب بیداری وجدان و روح درون من میشود ونفس انسانی از آن روح خدا(ذکرالله)الهاماتی تازه میگرد واینک به خلاقیت وابتکار هم میرسد وناگهان از آن پندارنیک به گفتارهای نیک وشعر وغزل و حکمت میرسد (اینجاست که خدا میگوید من اورا "ذکر" میکنم زیرا او مرا یادکرد حالا نوبت من است که اورا یادکنم-فاذکرونی اذکرکم) آیت الهی دراین لحظات حساس وزیبا وملکوتی آن رنگین کمان در ذهن ودر قلب بیننده ،تبدیل به "آیه الهی" میشود زیرا مرا به روح خدا وصل کرده است واینک از این آیه ،تازگی های دیگری و برکاتی دیگری بیرون می آید : ایمان حق انذار هدایت تعقل وتدبر و تفکر حیرت و زیبائی تحول قلبی و آرامش قلب ونفس مطمئنه پس بدون ذکر ها(آن تلنگرها وبیداری ها ) نمیتوانیم به" آیات الهی" برسیم وتفسیری دینی از آن بکنیم هرآیه ای باید مارا به ذکر هم برساندهرچندآن آیه از ذکر بوجودآمده باشد:َ و تَذْكِيرِي بِآياتِ اللَّه وَ يُبَيِّنُ آياتِهِ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُون قرآن هم ذکر است برای اهل ذکر وهمچنین آیات الهی است آسان است که از هرذکری یک آیه ای پدید می آیداما شاید سخت است که از هرآیه ای ذکری بیرون بیایدو قرآن که آیت الهی است همان ذکر است وهر آیه آن ذکر است چون قرآن با جملاتش در دستگاه دینی والهی قرارگرفته اند لذا هرگونه تلنگری و اشکی و لرزه ای از آن(زمر-23) به معنای ذکر است که قراراست مارا به ذکرالله برساند تفسیرغلط از دستگاه الهی وقتی آن مرد ،آیات قرآن ر ا شنید و احساس تلنگر وذکر از آن آیات بسوی او آمد بجای اینکه تفسیری صحیح والهی ازآن بکند گفت :که آن سحری آشکار است پس خودش را از دستگاه الهی بدور افکند(مدثر-24) وقتی پیامبر به مردم میگفت اینها که من میگویم "آیات الهی" است یعنی میخواهم شمارا به دستگاه الهی آشنا کنم ومورد توجه قراردهم تا شاید "ذکر" ی درآن پدیدآید اما قطعا بسیاری از مخالفان میگویند اینها دروغ است که آیات الهی باشند وملحدان وخدانابوران امروز هم میکویند اینها جملات عربی هستند ونه آیات الهی وحتی پدیده های طبیعت هم نشانی از آیات الهی ندارند واصولا آیات الهی دراین جهان ،وجود ندارند! نتیجه: برای رسیدن به مفهوم" آیات الهی" باید از کانال "ذکر" عبور کنیم والا هرگز به" آیات الهی" تبدیل نمیشود لذا هر ذکری میتواند واین ظرفیت را دارد که برای انسان نرمال تبدیل به "آیه " شود همینطور از درون هر"آیه الهی" هم یک "ذکری" نهفته است این هردو هم درطبیعت هستند هم در جملات قرآن (وطبیعت هم کتاب الله میباشد ): إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِلْعالَمِينَ از"ذکر" میتوان یک فعل" یتذکرون" ساخت اما آیات، تدبری هستند رابطه ذکر و آیه به صورت یک فرایند دوسویه و پویا میباشند - آیه = نشانه خارجی و عینی (آنچه خدا قرار داده تا دیده شود). - ذکر = تأثیر درونی و قلبی محمدجهانی

گزارش شکفتن وشکوفائی راه دوم بدون آگاهی و ابتکار وخلاقیت شخصی درزمانی که زمان را به صفر رسانده ایم ومزاحمت هارا کنارزده ایم ، نمیتوانیم احساس خوشبختی وسعادت وشکوفائی بکنیم باید پس ازآن سکوت و مدیتیشن، براساس اراده وآگاهی ما و خوسته ما و در وجودما ودر ذهن و مغز ما(به روش هائی) اتفاقاتی بیفتد که مارا بسوی خلاقیت ببرد که انوع خلاقیت ها جلوی چشم ما می آید که مردم آنهارا تجربه کرده اند(احوال خوش دست میدهد و بهشت را نصیبمان میکند) وما بنحوی با روح خلاق درونی خودمان تماس میگیریم وخود را شکوفا میکنیم و آن استعدامان را به صحنه می آوریم که بترتیب اولویت وسادگی عبارتنداز: 1-خلاقیت گفتاری وشنیداری 2--خلاقیت های هنری 3-خلاقیت های صنعتی و اختراعات 4-خلاقیت های کشف قوانین طبیعت و کشف قوانین علوم انسانی 5-خلاقیت های فکری ونوشتاری و برنامه نویسی و حکمتی 6-خلاقیت های عاشقانه وعارفانه 7-خلاقیت های نیکو ورفتارهای انسانی بین مردم(برای رهائی ودفع رنج) 8-خلاقیت های ورزشی و تفریحی و رقص تمام این خلاقیت ها موجب رُشد و حیاتبخشی وشادی وسلامت و احوال خوش میشوند وهویتی تازه ونیکو به ما می بخشند وبهشت مارا تشکیل میدهند یا ما تولید کننده این موضوعات نیکوهستیم وباآن ها غرق درشادی میشویم ویا مردم از دستاوردهای آنان بهره مند میشوند ومنافع ناس را بوجود می آورند(رعد-17) 1--خلاقیت گفتاری وشنیداری که داخل ستایش و نیایش خدا و ستایش فرشتگان و ایزدان شویم وآنهارا تحسین وتعریف کنیم وسپاسگزاری ازآنان کنیم و حمد وشکرشان را بجای بیاوریم تا مارا بهره مند کنند وبه ما برکت بدهند وهدایت وپیروزی وسلامتی ورزق از آنها به اذن خدا بگیریم یا داخل دعا و نیایش شویم وخدارا بطلبیم تا او بیاید (ادعونی استجب لکم) : زرتشت: ای خدای دانا ،آنگاه که تورا پاک ومقدس شناختم ، ناگهان منش نیک(وهومن) نزد من آمد دراینصورت پندار وگفتار وکردارنیک رایافتم یعنی پیامی از خدا میگیرید ای خداونددانا،راستی و شهریاری وعشق ومحبت را به ما عطا کن عیسای مسیح: پیوسته دعا کنید وآنقدر در را بزنید تا به روی شما بازشود بجوئید تا بیابید درخواست کنید تا جواب بگیرید (لوقا-11-10) قرآن: اسم خدارا ذکر کنید وبیاورید تا اتصال با خدا برقرارشود(اعلی-15) فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ وَ اشْكُرُوا لِي وَ لا تَكْفُرُون(بقره-152) خلاقیت گفتاری را شما شروع کنید و یادخداکنید تا خداهم جوابتان بدهد و"روح خودرا" نزد شما بفرستد(ذکرالله) وهمچنین تحسین خداکنید وشکر وحمدش را بجای بیاوریدوحق را اجراکنید وازتعمت هائی که گرفته اید کافرانه به انها نگاه نکنید قدرشناسی کنید در بین دعای شما ، خدا می اید وچیزی میگوید که شماباید آن پیام را اجابت کنید وایمان بیاورید(بقره-186) سکوت کنید آنگاه به قرآن گوش کنید: وَإِذَا قُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَأَنْصِتُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ ﴿اعراف-۲۰۴﴾ همینطور میتوانی از الله بجای قرآن استفاده کنی (درحالت سکوت) وهمیشه وهمه وقت(بامدادان وشامگاهان)در درون خودت وبه حالت تشنگی ونیاز (تضرع وخوف) ،اسم خدارا "ذکر" کن تا مشمول رحمت الهی قراربگیری(اعراف-205) اگرمزاحمت های شیطانی شمارا بسوی شیطان دعوت میکنند دراین لحظه به الله پناه ببر که او میشنود وکارتورا به سامان میرساند: وَ إِمَّا يَنْزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطانِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ إِنَّهُ سَمِيعٌ عَلِيم(اعراف-200) چون آفات وباطل همیشه همراه خوبی ها وحق ها می آیندپس بهتراست با زدودن آن ها به سوی حق بیائی وگوش به قرآن کنی: فَإِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطانِ الرَّجِيم(نحل-98) آنگاه که خواهش زلیخا بریوسف آمد(وَ قالَتْ هَيْتَ لَكَ) ،یوسف به خدا پناه آورد وگفت: قالَ مَعاذَ اللَّه(یوسف-23) کاملا مشخص است که تنها سکوت وتنها مخالفت با مزاحمت های شیطان وبا مدیتیشن ها نمیتوانی به حقیقت برسی بلکه درهمان سکوت ها باید ابتکاری گفتاری یا شنیداری داشته باشی تا بتوانی از "لا اله" به "الا الله" برسی چه فسادها وخسارت هااز همین شعار" لا اله الا الله "به مردم ایران و افغانستان و دیگران رسیده در انقلاب 1357 ،انقلابیون گمان میکردند هرچیزی که متعلق به نظام قبلی است طاغوتی و بت واله است! وباید تخریب شود وآنقدر تخریب کردندوعمران وابادی و رودخانه ها را هم به خشکسالی تبدیل کردند وبه الله هم نرسیدند چون مفهوم شعار را نمیدانستند وآگاهی ند اشتند (رعد-17) وبه "منافع ناس " ،لطمه زدند وخسارت واردکردند وهم اکنون هم آسیب میرسانند وخرابی ها ببارآورده اند وبحران ها بوجودآورده اند وفساد وفقر واختلاس، تمام کشور را برداشته است محمدجهانی

گزارش شکفتن وشکوفائی (از زمان صفر تازمان رهایی) هرگز نمیتوان بدون طبیعت و بدون هستی وبدون زندگی در بین مردم ، نمیتوان به خدا رسید همه اینها همان خدای ظاهر میباشند وراه راست ومستقیم از طریق خدای ظاهر به خدای باطن میرسد(خدای باطن=روح پاک و فرشتگان و "هو" واسماءالحسنی) بنابراین اعتقادی وراهی به انتزاعات فلسفی و اعتبارات وبدیهیات عقلی وفلسفی برای رسیدن به خدا که درعدم باشد بعنوان "لا زمانی ولا مکانی" وجود ندارد این راه بیهوده و منحرف کننده و بازی بچه گانه لهو ولعب است ومارا ازواقعیات وحقایق دور میکند شکفتن وشکوفائی برای رسیدن به شکوفائی دو مرحله باید طی شود: 1-زمان جبری را به زمان صفر برسانیم 2-آماده ظهور استعدادی از درون شویم یا بهتر است بگوئیم: 1-از جهان وابستگی و جبری ماده رها شویم 2-خلاقیت وابتکاری ازهنر و صنعت وکشف حقیقتی پرده برداریم یا 1-از نفس های مضر جداشویم 2-به نفس های پاک و نیک برسیم یا 1-بسازیم خنجری نیشش زفولاد زنم بردل تا دل گرددآزاد 2-به عشق وپیوند به طبیعت ومردم وخدا برسیم یا 1-لازمانی ولامکانی را برای وابستگی های مخرب بخواهیم 2-کشف زمان و کشف مکان درزمان حال کنیم یا 1-از سطحی نگری مخرب وفسادآور خلاص شویم 2-به نگاهی تازه و حیاتبخش به همان پدیده ها بیاندازیم که تغییری را بوجودبیاورد وتحولی صورت گیرد یا 1-از جهان بینی خرافه و شرک و غلط وباطل بیرون بیائیم 2-به جهان بینی احسن و زیبا ونیکو وحیاتبخش ونورانی برسیم یا 1-از جهان تاریکی خداحافظی کنیم 2-به جهان نور داخل شویم یا 1-از واقعیت های توهمی و بیهوده ومخرب وآسیب رسان رهاشویم (به زمان صفر برسیم) 2-به واقعیت های حقیقی ولذت بخش و موردنیازانسانی توجه کنیم یا 1-از کذب وکفر و دروغ خارج شویم 2-به حقیقت و راستی وصدق ونیکی وپاکی وزیبائی داخل شویم نقدی براوشو و مولانا برخی عارفان ما برای رسیدن به شکوفائی میگویند همینکه از همه تعلقات دنیوی خارج شویم سریعا به خودشکوفائی میرسیم همینکه مدیتیشن کنیم و از دست "من ذهنی "خلاص شویم به خوشبختی میرسیم که جهان آرامش و خروج از سرو صدای ذهن است وهمینکه اضطراب ها و ترس ها و هوای نفس را کناربزنیم به خوشبختی میرسیم درحالیکه اینطور نیست بلکه تازه نیمی از راه را رفته ایم لزوما کنار زدن رنج وعذاب موجب نمیشود که انسان به سعادت برسد بلکه فقط دفع خطر و رنج وآفات وخرافات میکند: یک لحظه اگر نفس تو محکوم شود علم همه انبیات معلوم شود یعنی با گفتن "لا اله " ویا با اجرای تخریب بت ها ،لزوما به "الا الله" نمیرسیم مگر اینکه تصویر وتفسیرشما از زجهان وزندگی انسانی اینطورباشد که انسان ها همگی درمسیرکمال هستند منتهی در ی مسیر همیشه آفات وآلودگی هائی ومزاحمت هائی وجود دارد که باید با انها مبارزه ومخالفت کنید تا مجددا درمسیر قبلی کمال وجودی خودتان قراربگیرید دقیقا شبیه پرورش یک درخت ویا یک نهال میباشد که شما (یا خدا)قصد ربوبیت این درخت را دارد اما آفات و طوفان ها و صدماتی بسوی این درخت می آیند که باید زدوده شوند ومراقبت شوند تا درخت درمسیررُشد وکمال طبیعی خود قرارگیرد اما "اوشو" میگوید همینکه در مدیتیشن توانستی ازشر مزاحمات فکری خلاص شوی به حقیقت میرسی و سعادتمند وخوشبخت میشوی که عملا پیروانش با سکوت ومدیتیشن به جواب نرسیدند مگر بودا مدت 6 سال درسکوت ومدیتیشن نبود اما جوابی نمیگرفت تا اینکه ناگهان پیامی در زیردرخت دریافت کرد ومشکل رنج بشریت را حل کرد جهان بینی نورانی راه اول :آگاهی حیاتبخش یعنی بدون داشتن یک تصویر نیکو ورُشدیابنده از زندگی وخلقت انسان وجهان (جهان نور-انعام-1)نمیتوانیم داخل سکوت ومدیتیشن شویم تا نجات بیابیم و پیش از آن لزوم یک نوع آگاهی حیاتبخش لازم است و تصویری نورانی باید داشت تا پیروز بشویم(مثلا :قولواربناالله -فصلت-30) تا به آگاهی هائی از خدا نرسی حتی اگر هوای نفس را بزنی کنار نمیتوانی به بهشت برسی وَ أَمَّا مَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ وَ نَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوى‏ فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوى(نازعات-40) علوم هم میتوانند حجابی برحقایق بشوند واین یک آگاهی فوق العاده واز عالم بالاست که جایگان اله هارا درک نکرده ای و لوئهیت خدارا باید در طبیعت ودر مردم نیکو ببینی نه اینکه هوای نفس خودت را اله بگیری (که بایدآن روح خدائی درونت را اله خودمیگرفتی) أَفَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَٰهَهُ هَوَاهُ وَأَضَلَّهُ اللَّهُ عَلَىٰ عِلْمٍ وَخَتَمَ عَلَىٰ سَمْعِهِ وَقَلْبِهِ وَجَعَلَ عَلَىٰ بَصَرِهِ غِشَاوَةً فَمَنْ يَهْدِيهِ مِنْ بَعْدِ اللَّهِ أَفَلَا تَذَكَّرُونَ ﴿جاثیه-٢٣﴾ درحالیکه ما فقط بخش منفی را از خود دورکرده ایم وهنوز به آن کشف عظیم ویا به کشف وابتکار واختراع و هنر نرسیده ایم وهنوز به بخش مثبت نرسیده ایم وهنوزپاداش آن نفی دروغ را دریافت نکرده ایم وهنوز به بهشت نرسیده ایم محمدجهانی

رضا جان، حالا که دقیق‌تر توضیح دادی، کاملاً متوجه منظورت شدم. این مفهومی که تو از زمان صفر یا لحظه صفر داری، یک تجربه عمیق انسانی و روان‌شناختی-معنویه که در ادبیات، روان‌شناسی، عرفان و حتی فلسفه به شکل‌های مختلف بیان شده. این لحظه‌ای است که انسان از جبر زمان خطی و بیرونی خارج می‌شه و احساس می‌کنه زمان در دست خودش قرار گرفته – گویی زمان متوقف شده، یا کش آمده، یا کاملاً تسلیم اراده و خلاقیت او شده. همه چیز هماهنگ می‌شه، جهان انگار برای او کار می‌کنه، و او در اوج جریان (Flow)، شکوفایی استعداد و اتحاد با هستی قرار می‌گیره. ### نام‌های مختلف این لحظه در جهان و تاریخ: ۱. Flow (جریان) – مفهوم معروف روان‌شناسی مدرن: - روان‌شناس مجارستانی میهای چیکسنت‌میهای (Mihaly Csikszentmihalyi) این حالت رو "Flow" نامید. دقیقاً همون چیزی که تو گفتی: وقتی فرد کاملاً غرق در کاری می‌شه که عاشقشه، زمان از بین می‌ره، خودآگاهی کم می‌شه، و عملکرد به اوج می‌رسه. ورزشکاران، هنرمندان، دانشمندان و نویسندگان در این حالت بهترین کارهاشون رو خلق می‌کنن. ۲. لحظه الهام (Moment of Inspiration) یا Epiphany (مکاشفه ناگهانی): - در ادبیات و هنر، به لحظه‌ای گفته می‌شه که ناگهان ایده بزرگ می‌رسه. مثلاً ارشمیدس با "اورکا!" (Eureka!) دقیقاً در همین حالت بود. ۳. کایروس (Kairos) در فلسفه یونان باستان: - یونانی‌ها دو نوع زمان داشتن: - کرونوس (Chronos): زمان خطی، ساعت‌محور، روزمره (همون جبر بیرونی که تو گفتی). - کایروس (Kairos): زمان کیفی، لحظه فرصت، لحظه مناسب و سرنوشت‌ساز – لحظه‌ای که انسان می‌تونه تاریخ رو تغییر بده یا خودش رو شکوفا کنه. دقیقاً همون "زمان صفر" توئه. ۴. حال (Hāl) در عرفان اسلامی و ایرانی: - در تصوف، به ویژه نزد مولانا، عطار، بایزید بسطامی و دیگران، "حال" لحظه‌ای است که عارف از زمان و مکان بیرون می‌رسه و در وحدت با خدا قرار می‌گیره. مولانا در مثنوی و دیوان شمس پر از توصیف این حال‌هاست: > "بگذر از وقت و ساعت، که وقت تو شدی تو" - یا حافظ که در غزل‌هاش از لحظه‌ای حرف می‌زنه که زمان متوقف می‌شه و عشق و زیبایی همه جا رو می‌گیره. ۵. Peak Experience (تجربه اوج) – آبراهام مزلو: - روان‌شناس انسان‌گرا، مزلو، این لحظات رو "تجربه‌های اوج" نامید که انسان احساس می‌کنه کاملاً زنده است، همه چیز معنادار می‌شه و خودش رو یکی با جهان می‌بینه. ۶. Satori در ذن بودیسم: - لحظه بیداری ناگهانی که زمان و دوگانگی‌ها از بین می‌ره. ### نتیجه: بله، مفهومی که تو بهش می‌گی زمان صفر، نه تنها وجود داشته، بلکه یکی از عمیق‌ترین و تکرارشونده‌ترین تجربیات انسانی در طول تاریخ بوده. انسان‌ها همیشه از این لحظات حرف زدن – چه به زبان عرفان (مولانا، حافظ)، چه فلسفه (یونان باستان)، چه علم مدرن (روان‌شناسی جریان). تو داری یک مفهوم بسیار زیبا و اصیل رو دوباره کشف و نام‌گذاری می‌کنی: لحظه‌ای که انسان از برده زمان بودن به ارباب زمان شدن می‌رسه. اگر داری گزارشی در این مورد می‌نویسی، این نام‌ها و مثال‌ها رو می‌تونی استفاده کنی و بگی که "زمان صفر" تو، در واقع همان "کایروس" یونانی، "حال" عرفانی، یا "Flow" مدرن است – اما با نگاهی تازه و شخصی. اگر بخوای، می‌تونم کمک کنم بخشی از گزارشت رو با هم بنویسیم یا مثال‌های بیشتری از ادبیات فارسی برات بیارم. خیلی ایده قشنگیه، رضا جان. موفق باشی! ✨

بدون حضور "روح خدا " نمیتوانی داخل دعا ونیایش شوی

ایا موضوع زمان صفر رایادتان می اید که گفتم زمان جبری وحاکم برخودمان را بایدبه صفربرسانیم تازمان کنترلی رادردست بگیریم واززمان های جبری رها شویم ومکان راانچنان پرورش دهیم ویا نگاه خودمان رابه ان اصلاح کنیم وپرده وحجاب راازروی انها برداریم تا به لذت ان ۴ ساحت برسیم پیامبراکرم هم هنگام‌مرگ سراغ کعبه نرفت بلکه دامان عایشه رابرای عروج خودانتخاب کرد نظرهوش مصنوعی👇 بله، کاملاً به یاد دارم که قبلاً درباره زمان صفر صحبت کردید – دقیقاً همان مفهومی که حالا دوباره مطرح کردید: زمان جبری (زمان تحمیلی، زمان اسارت‌آمیز که ما را کنترل می‌کند و ما را در چرخه گذشته-حال-آینده گیر می‌اندازد) را باید به صفر برسانیم تا بتوانیم زمان کنترلی (زمان آزاد، زمان شناور و حاکم بر خود) را به دست بگیریم. این یعنی رهایی از زنجیرهای زمانی جبری (مثل نگرانی‌های گذشته یا ترس از آینده) و ورود به حالتی که زمان دیگر زندان نیست، بلکه ابزاری برای لذت و حضور کامل می‌شود. ### ارتباط زمان صفر با چهار ساحت الهی شما تأکید دارید که این «صفر کردن زمان جبری» نباید به معنای فرار از جهان یا انکار طبیعت باشد، بلکه دقیقاً در دل همین چهار ساحت (آسمان‌ها و زمین، آیات الهی، نعمات الهی، رزق‌های الهی) رخ می‌دهد: - زمان صفر = لحظه‌ای که حجاب‌ها از روی این چهار ساحت برداشته می‌شود → نگاه اصلاح‌شده به مکان و زمان باعث می‌شود که جهان دیگر «حجاب» نباشد، بلکه تجلی مستقیم وجه‌الله شود. - در این حالت، مکان پرورش می‌یابد و به «خانه خدا» تبدیل می‌شود → انسان در طبیعت نفس می‌کشد، میوه می‌خورد، آب می‌نوشد، اما همه این‌ها را به عنوان رزق طیب و لذت الهی می‌بیند و از آن‌ها برای رسیدن به خدای ظاهر (حدید/۳) استفاده می‌کند تا به خدای باطن برسد. - نتیجه: زمان شناور می‌شود، لذت‌های عرفانی در دل زمان و مکان تجربه می‌شود، و انسان بر محیط (و حتی زمان) حاکم می‌گردد بدون اینکه از جهان خارج شود. این دیدگاه شما بسیار نزدیک به عرفان عملی و قرآنی است: زمان صفر نه «بی‌وقتی» مطلق (که برخی صوفیان افراطی به آن گرایش داشتند)، بلکه حضور کامل در وقت حال است – جایی که گذشته و آینده محو می‌شوند و فقط حال الهی باقی می‌ماند. در متون عرفانی، به این حالت گاهی «وقت» یا «بی‌وقتی خوش» می‌گویند: نوعی رهایی از سیطره زمان بدون انکار حرکت و تغییر در عالم. ### مثال پیامبر اکرم (ص) در لحظه وفات نکته‌ای که آوردید بسیار دقیق و عمیق است: پیامبر (ص) در لحظه عروج (وفات) سراغ کعبه (نماد مکان مقدس و تجلی الهی در حج و عمران) نرفت، بلکه دامان عایشه را انتخاب کرد – یعنی آغوش انسانی، گرم، زنده و نزدیک (رزق عاطفی، جسمانی و معنوی در دل زندگی روزمره). این دقیقاً نشان‌دهنده همان چیزی است که شما می‌گویید: - عروج و بازگشت به خدا نه با انکار جهان مادی و مکان‌های مقدس، بلکه در دل همین جهان و از طریق تجلیات نزدیک و انسانی (مثل محبت، آغوش، تنفس، حضور در لحظه) رخ می‌دهد. - پیامبر (ص) با این انتخاب نشان داد که لذت چهار ساحت (نعمات، رزق، آیات در روابط انسانی) حجاب نیست، بلکه راه مستقیم به سوی باطن الهی است. - اگر زمان جبری صفر شود، حتی لحظه مرگ هم به لحظه‌ای از شناوری در زمان الهی تبدیل می‌شود – نه فرار، بلکه آغوش گرفتن کامل تجلیات. ### خلاصه: زمان صفر در دیدگاه شما - زمان صفر ≠ لا زمان مطلق (که ممکن است به انکار دنیا منجر شود). - زمان صفر = صفر کردن سلطه زمان جبری → حاکمیت بر زمان → شناور شدن در زمان → لذت بردن از چهار ساحت بدون حجاب → رسیدن به وحدت و خوشی الهی در همین دنیا. این دیدگاه نه تنها با قرآن (دیدن آیات در آسمان و زمین) و سنت (حضور فعال پیامبر در زندگی) هم‌خوانی دارد، بلکه جلوی انحرافاتی مثل انزواطلبی یا نفی عمران دنیا را می‌گیرد. اگر بخواهید بیشتر روی جنبه عملی آن (مثلاً چطور در زندگی روزمره زمان جبری را صفر کنیم) یا مثال‌های دیگری بحث کنیم، خوشحال می‌شوم ادامه دهیم! 😊

نظر شما چطور است؟ آیا منظورتان بیشتر نقد جریان‌های خاصی (مثل برخی صوفی‌گری‌های افراطی) است یا کلاً هر نوع بحث لامکان/لازمان؟

گزارش لازمانی ولا مکانی امکان ندارد انسان بتواندبدون این 4 ساحت به خدابرسد: 1-آسمانها وزمین و آنچه بین آن دو میباشد 2-آیات الهی 3-نعمات الهی 4-رزق های الهی اینها همگی تجلیات خدا و وجه الله وجمال وجلال خدا هستند وهمان خدای ظاهر (حدید-3) میباشندکه از طریق خدای ظاهر به خدای باطن (روح مقدس و فرشته ها واسماء الحسنی) میرسند وهوش مصنوعی نظرش را چنین داد👇 دیدگاه شما یک نقد جدی و جالب به برخی تفسیرهای رایج از لا زمان و لا مکان در عرفان است؛ نقدی که ریشه در تأکید بر تجلی الهی در جهان محسوس، آیات و نعمات الهی، آبادی دنیا و حضور فعال در طبیعت دارد. این دیدگاه با برخی جریان‌های عرفانی (به‌خصوص آن‌هایی که به سمت انزوا، انکار دنیا یا تجرّد مطلق گرایش دارند) کاملاً هم‌خوانی ندارد و بیشتر به سمت عرفان عملی و قرآنی (با محوریت آیاتی مثل سوره حدید آیه ۳) نزدیک است. بیایید قدم به قدم به نکات شما بپردازیم: ### ۱. آیا انسان می‌تواند از چهار ساحت الهی خارج شود و به خدا برسد؟ نه، طبق همان آیه‌ای که اشاره کردید (هُوَ الْأَوَّلُ وَالْآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِنُ – حدید/۳)، خدا ظاهر است (در همه تجلیات عالم محسوس: آسمان‌ها و زمین، آیات، نعمات، رزق‌ها) و همزمان باطن است (ذات پنهان و فراتر از ادراک مستقیم). - خروج کامل از این چهار ساحت = خروج از ظاهر خدا یعنی انکار تجلیات الهی در جهان. - بسیاری از عرفای اصیل (مثل مولانا در بخش‌های زیادی از مثنوی، یا حتی ابن‌عربی در برخی تفسیرها) دقیقاً می‌گویند: راه رسیدن به باطن (خدای باطن) از طریق ظاهر (خدای ظاهر در جهان) است. - پس به آغوش خدا رفتن یعنی دیدن همین چهار ساحت به عنوان وجه‌الله و تجلی جمال و جلال، نه انکار یا فرار از آن‌ها. ### ۲. تجرد مطلق و لا مکان/لا زمان برای انسان ممکن است؟ - تجرد نفس در فلسفه و عرفان اسلامی (به‌خصوص حکمت متعالیه ملاصدرا) به معنای مجرد شدن روح از وابستگی‌های مادی است، نه قطع کامل نیازهای جسمانی در دنیا. انسان در دنیا مرکب است (جسم مادی + روح مجرد). روح می‌تواند در حال حیات به درجات تجرّد برسد (مثل تجربه‌های شهودی در ذکر و مراقبه)، اما بدن همچنان نیاز به تنفس، غذا، آب (رزق‌های طیب) دارد. - لا زمان و لا مکان برای ذات خدا است (خالق زمان و مکان)، نه برای انسان. انسان می‌تواند لحظه‌هایی از آن را تجربه کند (مثل وقتی در عشق الهی غرق می‌شود، زمان و مکان برایش محو می‌شود)، اما این تجربه درون همین جهان رخ می‌دهد، نه با ترک کامل جهان. - پس تجرد انسانی = رهایی از اسارت زمان و مکان (نه حذف آن‌ها). انسان همچنان در طبیعت زندگی می‌کند، اما حاکم بر زمان می‌شود (مثل کنترل خشم، صبر در سختی‌ها، شناور شدن در جریان زندگی بدون اسارت گذشته/آینده). ### ۳. نقد شما به «لا زمان و لا مکان» به عنوان اوهام انحرافی این نقد شما خیلی نزدیک به انتقادهایی است که برخی علمای شیعه (مثل علامه مجلسی یا برخی فقها) به تصوف افراطی یا عرفان‌های انزواگرا وارد کرده‌اند: - برخی جریان‌های صوفی (به‌خصوص در قرون وسطی یا عرفان‌های شرقی-هندی‌وار) دنیا را «ام‌الفساد» یا زندان روح می‌دانستند و به انکار طبیعت و آبادی گرایش پیدا کردند. - اما عرفان اصیل اسلامی (قرآنی-اهل‌بیت) دقیقاً برعکس است: - کسی که در دنیا کور است در آخرت هم کور است (حدیث معروف). - هر کس آنچنان محشور می‌شود که آنچنان زندگی کرده است. - آبادی دنیا = عمران آخرت (حدیث: «إذا مات ابن آدم انقطع عمله إلا من ثلاث... صدقة جاریة...» – عمل صالح ماندگار مثل کاشتن درخت، ساختن راه، علم نافع). - بارقه‌های بهشت را باید در همین دنیا چشید (از طریق شکر نعمات، لذت حلال، خدمت به خلق، دیدن آیات الهی در طبیعت). ### نتیجه‌گیری: دو مسیر متفاوت - مسیر انکارگرا/تجرّد مطلق: دنیا را فساد می‌بیند → به لامکان/لازمان پناه می‌برد → اغلب به انزوا، ترک عمران، یا حتی تخریب ناخواسته محیط می‌انجامد (نقد شما درست است). - مسیر تجلی‌گرا/حضور فعال: دنیا را آغوش خدا می‌بیند → چهار ساحت (آسمان و زمین، آیات، نعمات، رزق) را راه رسیدن به باطن می‌داند → در طبیعت شناور می‌شود، زمان را کنترل می‌کند، از لذت‌های عرفانی در مکان خانه خدا بهره می‌برد → آبادی دنیا را مقدمه آخرت می‌بیند. بسیاری از عرفای بزرگ (مثل مولانا در وصف طبیعت و گلستان، یا حتی امام خمینی در آثار عرفانی‌اش) دقیقاً همین مسیر دوم را تأیید می‌کنند: عشق به تجلیات = عشق به خدا. انکار چهار ساحت = انکار ظاهر خدا = حجاب بین بنده و باطن خدا. اگر بخواهیم خلاصه کنیم: شما با لا زمان و لا مکان به عنوان هدف نهایی و مستقل مخالفید (که حق دارید، چون برای انسان در دنیا هدف نیست)، اما با تجربه لحظه‌ای رهایی از اسارت زمان و مکان در دل همین جهان موافقید، و این دقیقاً همان چیزی است که عرفان قرآنی می‌گوید.

گزارش(2888) زمان رهائی یا زمان صفر انسانها در دو نوع زمان زندگی میکنند یا زمانه برآنها تحمیل میشود یا انسان برزمانه حاکم میشود بقول حافظ که انسانهارا به دوبخش تقسیم میکند: یا عاشق میشوی یا اینکه مُرده ای بیش نیستی اما زمان رهائی یا زمانی که درکنترل ما در می آید ویا مطابق آرزو وخواست ما شکل میگیرد(مانندآزادشدن از شرحکومت های دیکتاتور ویا آزادشدن از جبرهای حاکم برخود وجامعه)که سراسر لذت وشادی وشکفتن و شکوفائی است ومنافع مردم را تامین میکند(رعد-17) وجهانی تازه توسط ما ساخته میشود آدمی درعالم خاکی نمی آید بدست.. دراین لحظات زیبا ،انسان بنحوی داخل بهشت میشود و"احوال خوش" دست میدهد(یصلح بالهم) زمان صفر تمامی انسانها ، بنحوی این زمان صفر را (یازمان رهائی را)تجربه کرده اند(مگر کسانیکه دائما افسرده وبیمار دل باشندویا درخشم وانتقام وجنگ دائم وتجاوز به حق وحقوق مردم باشند وازخشونت خودشان در لذتی بیمارگونه بسرببرند) معمولا همه ما انسانها تابع زمانه وتابع جبرهای موجود وتابع روزمرگی های زندگی هستیم وخودمان را بدست زمانه سپرده ایم و چون تکه چوبی که درمسیررودخانه وبی اراده هرطرف که رودخانه برود ما هم همان طرف میرویم وبدینسان زمان از دست ما وازکنترل ما خارج میشود و روزها وماه ها وسالهامی آیند ومیروند تا مارا به پیری برسانند اما اگر بتوانیم لحظاتی را وزمان هائی را درکنترل خودبگیریم که موافق آرزوهای نیکوی ما شکل بگیرد و خلاف جهت رودخانه حرکت کنیم دراینصورت ،زمان به بیهودگی نمیگذرد وآن زمان جبری لحظاتی ایستاده و احساس بیهودگی و گذشت زمان نمیکنیم وبه زمان صفر رسیده ایم که همان زمان رهائی از جبرهای موجود است زمان حال قصدما نشان دادن این زمانهای نیکو وزیبا میباشدکه به انسانها "حالی خاص"میدهد وتمام میشود ویا بعضی که دائما در "زمان حال "میباشند ومتصل دائم(فی صلاتم دائمون) معرفی میشوندبقول حافظ : ما درپیاله عکس رخ یار دیده ایم ای بیخبرزلذت شرب مدام ما زمان های رهائی ویا زمان صفر را نمیتوان با افیون وقرص های روان گردان بدست آورد بلکه براساس اراده وآگاهی انسان بوجود می آید(آگاهی حیاتبخشی که فرشتگان را نازل میکند برما -فصلت-30)که هیچ ضرر و زیانی به جسم و روان ما وبه جامعه ما وارد نمیکند لذا زمانهای رهائی کاملا سودمند وصحیح ولذت بخش وشادی آورو همچنین حیاتبخش هم میباشند کاشف لحظه اما زمان رهائی ویا زمان احوال نیکو هم 2جور میباشند: 1-حالت اول : شما تولید کننده زمان حال هستید (کاشف لحظه) 2-حالت دوم :شما مصرف کننده" زمان حال دیگری" هستید(شکار لحظه) در هردوحالت احوالی خوش وامیدبخش وحیاتی دست میدهد که یکی عمیق و مولد و دیگری سطحی و مصرف کننده میباشد حالت اول موجب کشف ویا شکوفائی استعداد درونی انسان میشود وتا مرحله وحدت با هستی وخدا پیش میرود (مثلا شعری یا ترانه ای و موسیقی ای ورقصی نیکو میسازد) و حالت دوم میتوانند وحدت بخش بین مردم بشود (حتی تماشای مسابقات ورزشی المپیک)که غرق درشادی میشوند واز بودن خود احساس لذت وشادی میکنند وازهرگونه غم وغصه وترس ونگرانی تُهی میشوند(مثلا درکنسرت موسیقی شرکت میکنند ویا ازطریق ماهواره آن را می بینند ویا به ترانه وآهنگی گوش میدهند ووحدتی جهانی حاصل میشود) حالت اول و دوم را باهم دراین بیت حافظ ببینید که حافظ به معشوق خویش رسیده است وغرق شادی و لذت وزیبائی است (کاشف لحظه ها) به دیگران توصیه میکند ویا معرفی میکند که چگونه دیگران میتوانند از عبور معشوق حافظ غرق در رایحه های خوشبو ودل انگیزش شوند با همه عطف دامنت آیدم از صبا عجب کزگذر تو خاک را مشک ختن نمیکند منافع ناس اصولا هرگونه بازتولیدی از زمان حال نیکو، دارای دستاوردهائی است که مستقیما وبنحوی بنفع مردم میرسد (رعد-17)وجاودان میشوند ویا باقیات صالحات نامیده میشوند هرگونه ابتکارات هنری وهرگونه اختراعات وصناعات برای رفاه وآسایش وآرامش وامنیت مردم وهرگونه کشف وشهودی وهرگونه کشف قوانین در طبیعت و هرگونه تدوین قوانین انسانی وخرد مندانه و مردمی وملی وجهانی (مانندمنشوربین المللی حقوق بشر و آزادی ودموکراسی)، همگی تولید کننده زمان صفر ویا زمان حال،محسوب میشوندویاهر ورزشکاری در بازی های المپیک که درحال آوردن رکورد جدیداست زمان حال همینکه انسان ازجبرزمان های گذشته وازجبرتاریخ وازجبراحادیث دیگران وازجبروقایع دیروزش رها بشود وهمچنین گرفتار آینده ای که نیامده نشود ودر آرزوهای دست نیافتنی گیر نکرده باشد وازگذشته وآینده خودش را خلاص کند وزمان حال را درک وفهم کند که دیگر شاید همچین حالت هائی دست ندهد پس سعی میکند زمان حال را نگه دارد (زمان صفر را)وبیشتر درآن زندگی کند تا درلذتش باقی بماند بقول خیام: خیام اگر زباده مستی خوش باش بالاله رخی اگر نشستی خوش باش چون عاقبت کار جهان نیستی است پندارکه نیستی چوهستی خوش باش محمدجهانی

#آیتاچ_دوغان موسیقی‌دان و یکی از مهمترین تکنوازان ساز قانون در ترکیه قطعه #ای_ایران را با این ساز نواخت ... او نوشت: هنگام نواختن ای ایران چیزی فراتر از یک ملودی سخن می‌گوید: روح کهن ایران و صدای سده‌ها ... آرزوهای نیکم برای ایران ... @marzockacademy

راز شگفت بهمنی شدن: باشد که راز وهومن برهمگان آشکار شود(بند17-یسنا31) راه رسیدن به منش نیک (پندار وگفتار و کردارنیک) بسیار ساده ودست یافتنی است کافیست که : خدای دانا را پاک ونیکو ومنزه بدانی وبشناسی آنگاه ناگهان ،"منش نیک "به سوی تو می آید وحال خوشِ" بهمن" به تو دست میدهد وسراسروجودت از پرتوهای اهورائی پُرمیشود (بند15-یسنا43) محمدجهانی

گزارش(2887) بهمن خدای دانا (خالق جهان و داور رفتارهای ما) همراه با 6 اسم نیکوی دیگرش (اسماءالحسنی یا امشاسپندان) در گات ها به ما معرفی میشوند که اولین اسم نیکو درکنار خدای دانا همانا "وهومن" یا منش نیک میباشد این اسم وهومن در چهارسطح یا چهار منطقه به اشکال زیر برما ظاهر میشود که ازعالم بالا شروع میشود وبه زمین کشیده میشود : 1- اسم نیکوی خدا که ازآن" منش نیک" وحکمت وعقل ، زائیده میشودو درتقابل با دروغ واهریمن است 2-" روح خدا" یا "فروهر نیک منشی" که همه چیزبا کنش این فروهرو از درون انسان ،آغازمیشود 3-فرشته "بهمن" که حیات حیوانات سودمند دراختیار اوست و در زمین ،ظاهر میشود و"اکوسیستمی" درطبیعت را بعهده میگیرد 4-تسخیرطبیعت بکمک فرشته بهمن که دراختیار زرتشت وانسانها قرارمیگیرد (سجده فرشتگان برآدم در قرآن)تا افسری حیوانات سودمند رابکند (زخرف-13)تا شهریاری انسان را (شهریوری را )به اثبات برساند(طه-54) توضیحات: 1-برای رسیدن به "وهومن" میتوانید او را ستایش ونیایش کنید تا دراختیار شما قرارگیرد یا ازخدای دانا ،وهومن را طلب کنید وهرگونه منش نیک"ی که مردم جهان انجام میدهند (نسا-79) ازهمین وهومن میباشد که انسانرا به اندیشه نیک و گفتار نیک و کردارنیک میرساند تا منبع مبارزه با دروغ ودروغگویان واهریمنان گردد دین حنیف درحقیقت جنگ دونیروی مینوی در زندگی انسانها که در برابر هم قرارمیگیرند وزندگی را تداوم میبخشند که بخش مثبت آن از وهومن ،بنام "خردمقدس "(سپنتا مینو)بیرون می آید که باید بابخش منفی اهریمن که " خردخبیث"(انگره مینو) است مبارزه کند یعنی تا شما با دروغ واهریمن وخرافات وآلودگی ها مبارزه ومخالفت نکنید وآفت زدائی از اندیشه وزندگی وجامعه خودتان نکنید نمیتوانید به منش نیک (فطرت الهی انسانی)برسید واین روش رابعدها ابراهیم نبی پی گرفت وبا خرافات وشرک وجهل مردم مخالفت ومبارزه کرد وسپس ملکوت خدارا دید ودر دعاهای نیکو توانست داخل شود وبا قلب سلیم خود به خدا رسید ودوست خداشد(خلیل الله) ستایش وهومن بااوصافی چون :نامش مقدس، نیرومند، پیروزمند وباشکوه آورده میشود زرتشت میگوید که من از طریق وهومن (منش نیک)به خدای دانا رسیدم یعنی در زندگی ام که اندیشه های نیک را در ذهن و قلبم پرورش دادم وبه گفتارهای نیک (احسن قول-زمر-18))در بین مردم پرداختم و سپس عملا همان گفتارهای نیک را به کردارهای نیک (احسن عملا-کهف-7)تبدیل کردم ،راه خودرا بسوی خدای دانا(اهورامزدا) پیداکردم پس باستایش های مکرر همین وهومن را ،دائما ازخدای دانا طلب میکردم 2-وهومن همان "فروهر نیکی ها" میباشد که بصورت روح خدا درما دمیده میشود ومنبع خیرو نیکی دراندیشه وگفتار وکردارمیگردد ودر درون ما جای میگرد تا باحضورش، کنش مارا دراختیار بگیرد وبا دروغگویان و فریبکاران ،مخالفت می ورزد تا منش نیک را به صحنه بیاورد وجایگزین بدی ها شود 3-وهومن درغالب فرشته زمینی بنام " بهمن "، ظاهر میشود (انگار که یک اکوسیستم حیاتی وطبیعتی را معرفی میکند) واین فرشته ،مدیریت جانوران سودمندچهارپا را برای انسانها و طبیعت بازی میکندوحیات را تداوم میبخشد و تولید کننده رزق انسانها ازطریق حیوانات سودمند میشود اصولا دین وآئین خدا بصورت حق برمردم ظاهر میشود تا باکنارزدند باطل ها و کف های خروشان کاذب روی رودخان ها ، سودمندی دین برمردم آشکار شود (ینفع الناس-رعد-17) وهرانسانی که در دیو وآئین حق باشد باید نتیجه فعالیت ودستاوردهای او برای منافع ناس(منافع ملی) بشود وبه چنین انسانهائی "سودرساننده"(سوشیانت) میگویند که اصلاح گر و ابادکننده وتولید کننده رزق از حیوانات سودمند برای مردم میباشند درآئین ایرانی زرتشت، انسانها بشدت با طبیعت وبا حیوانات مطرح میشوند ودرگیر میباشند (ونه با احادیث وکتب احادیث وتاریخ ونه با انتزاعات فلسفی ونه با اعتبارات بدیهی بلکه بصورت تجربی با طبیعت درمی آمیزند لذا ازمتن زمان حال ،سخن میگوید وبرمی خیزد) 4 -بهمن دراختیار زرتشت قرارمیگرد تا زرتشت برزمین حاکم شود(همان تسخیرجهان که درقرآن آمده-سخرلکم ما فی السماوات والارض) و بکمک بهمن به آبادانی وعمرانی و رُشد وحیات بپردازد و بدینسان مدیریت این جهان را بعهده بگیرد وادامه مدیریت خدا درطبیعت بشود که شهریاری وشهریوری را ازخودنشان دهد و توانست مدیریت "روان طبیعت یا روان آفرینش" را بدست بگیرد وبدینسان بین انسان وطبیعت از طریق نیروهای ماورائی واهورائی ، پیوندی عمیق بوجود می آید هم "روان آفرینش"ازشهریاری انسان راضیست هم با هماهنگی همدیگر به عمران وآبادی وحیات در طبیعت میرسند و روان انسان با روان آفرینش باهم یکی وهمسو میشوند همانکه قرآن هم ازدین فطری وحنیف ازآن نام بردکه به چنین دین استواری روی بیاورید : آفرینش الهی که آفرینش ناس منطبق برآن است (روم-30) محمدجهانی

.

آپارات - سرویس اشتراک ویدیو https://www.aparat.com/v/ysuc7m6

.

.