Echoes

اِی لُعبتِ خندان لبِ لَعلَت که مَزیده‌ست؟ وی باغ لطافت بِهِ رویت که گزیده‌ست؟ زیباتر از این صید همه عمر نکرده‌ست شیرین‌تر از این خربزه هرگز نبریده‌ست با جمله برآمیزی و از ما بگریزی جُرم از تو نباشد، گنه از بخت رمیده‌ست #سعدی @e_choes

یا مثلا ازون کارزارا که همیشه واسه مطالبه گری از جمهوری اسلامی میذاشتن، درست میکردن 🙏🏼

چمیدونم ولی کاش این نه به جنگیا مثلا یه استوری میذاشتن به جمهوری اسلامی میگفتن توافق کنه که دوباره جنگ نشه 🙏🏼

برخی دوقطبی‌ها در جامعه انقدر عجیب است که مردم صرفاً از آنجا که حرف یکدیگر را متوجه نمی‌شوند، با یکدیگر در تضاد قرار می‌گیرند و “یک جنگ بر سر هیچ!” یعنی هر دو طرف، یک دیدگاه دارند اما حاضر نیستند به هم گوش دهند. یکی از این جدال‌ها بر سر هیچ، زیرساخت است. مگر ممکن است شخصی بگوید زیرساخت اهمیت ندارد؟ بعید می‌دانم یک ایرانی وطن دوست حاضر باشد بنشیند به تماشا‌ی نابودی زیرساخت‌ها! شخصاً “هرگز چنین نگفتم و دیدم متفاوت است” اما آنان که می‌گویند را میفهمم؛ مسئله “عمقِ دردِ متفاوت” است. برخی آنقدر درد دیدند که می‌گویند تحت هر شرایط، جمهوری اسلامی نابود شود. نهایت استیصال و خشم اینجاست، مثل یک میلیونر که در کشتی تایتانیک درحال غرق شدن باشد، می‌گوید تمام آنچه دارم و ندارم را می‌دهم اما خودم و خانواده‌ام را نجات دهید. آنان که می‌گویند زیرساخت مهم نیست، نه آنکه برایشان مهم نباشد، بلکه می‌دانند اگر جمهوری اسلامی باقی‌ماند، مانند داعش، شاید هزار برابر بدتر از آن، مردم را قتل‌عام خواهد کرد! آن‌ها می‌بینند که ایرانیان همواره در کشور خود، شهروند درجه دو یا حتی سه بودند، به هنگام تابستان، بخشی بزرگ از ظرفیت تولید زیرساخت برق، از مردم دریغ شد و در گرما عذاب کشیدند تا فرایند استخراج رمز ارز در مزارع تولید بیت‌کوینِ سپاه مختل نشود و یا خدشه‌ای در رَوَند پیشرفت حفاریِ کوه و بیابان برای شهرهای موشکی رُخ ندهد. تونل‌های موشکی، یک به یک در اعماق زمین حفر شدند و اولین تبعات آن، نابودی قنات‌ها شد؛ وقتی کشاورزان اعتراض کردند، سهم آنان باتوم و زندان بود، وقتی فعالان محیط زیست اعتراض کردند، سهم آنان اتهام جاسوسی و حکم اعدام شد. پاسخ اعتراض همواره مرگ بود، یا در خیابان با گلوله، یا در زندان با طناب. @iliaen

یه بار با زدن قبر خمینی تهدیدشون کن شاید واقعا اومدن پای میز مذاکره! جون ما و زیر ساخت و ایران که براشون اهمیتی نداره.

"زنده بمان" را بزرگ نوشتم بالای کاغذ دفتر سررسیدم

من تمام روزها را صبر کردم تمام صبح‌ها را خوابیدم شب‌ها را زندگی کردم لای طنابی از وهم به خودم پیچیدم کنار فیلتر سیگارم تابیدم من دود شدم به هوا رفتم زیر نور ماه رقصیدم و رقصیدم و رقصیدم… یک سطل بزرگ از اشک را زیر پتو بردم و در بغلش خوابیدم… من بغضم را دفن کردم در وسط زمین اتاقم من سکوت را جرعه جرعه نوشیدم دم نزدن را سر کشیدم من سرمایی سوزانم در شب‌های تابستان این را فهمیدم من درست وقتی که رو به راهم غمگینم من شناورم روی تختم خواب را بران از من من خواستار آن طلوع بدون ترسم. @e_choes

«شب است و چهره‌ام بیشتر به جنگ رفته است تا به مادرم.» @e_choes

نوروز پیروز ❤️ به امید روزای خوب به امید آزادی!

ممنون ❤️

خبر مرگ اونی که مد نظر هممون بود