احسان‌نامه

🎬 ۱۵ مارس سالگرد اولین اکران فیلم محبوب «پدرخوانده» (در ۱۹۷۲) بود. عکس‌هایی از پشت صحنه این فیلم و دنباله‌هایش را ببینید historydaily.org/the-godfather-behind-the-scenes/

📝 با انتشار «سفر به سرزمین فرشتگان» در آخرین روزهای سال، تعداد کتابهای داریوش مهرجویی در ۹۵ به سه عنوان رسید @ehsanname پیشنهاد کانال، کتاب «دو خاطره» است

🔹گزارش جشن صدمین سالگرد تولد دکتر انور خامه‎ای، نویسنده و آخرین بازمانده گروه «۵۳ نفر» که سال ۱۳۱۶ دستگیر و محاکمه شدند bukharamag.com/1395.12.16947.html

➖ از جملۀ رفتگانِ این راهِ دراز: گزارش ایسنا از درگذشتگان قبیله قلم در سال ۹۵ isna.ir/news/95122416160/

🔹یک نمونه دیگر از ترجمه‌های مکرر و همزمانِ یک کتاب در بازار نشر ما: ترجمه یک زندگینامه مصدق با دو عنوان @ehsanname

🗞اولین ویژه‌نامه‌های نوروزی بعد از انقلاب: «دنیای ورزش»، یادِ تختی و طرح مباحث انقلابی در حوزه ورزش @ehsanname

🗞اولین ویژه‌نامه‌های نوروزی بعد از انقلاب: نشریه طنز «بهلول» و کاریکاتور چهره منفورترین چهره‌های آن روز @ehsanname

🗞اولین ویژه‌نامه‌های نوروزی بعد از انقلاب: «اطلاعات بانوان»، تیتر و طرحی پراحساس و وعده یک پاورقی انقلابی @ehsanname

🗞اولین ویژه‌نامه‌های نوروزی بعد از انقلاب: «اطلاعات هفتگی» با گزارشهایی برای همه سلیقه‌ها @ehsanname

🗞اولین ویژه‌نامه‌های نوروزی بعد از انقلاب: «سپید و سیاه» با تیترهایی جنجالی و افشاگرانه @ehsanname

با فاطمه آمدیم طبقه ی منفی سه مجتمع کوروش دیدم دارد می چرخد بین ماشینها گفتم: دکتر تو که نیم ساعتی زودتر از ما اومدی پایین چرا هنوز تو پارکینگی؟ خندید. گفت: ماشینم رو پیدا نمیکنم سه نفری گشتیم. ماشینش را پیدا کردیم. گفتم: بیا افشین اینجاست. گفت به آرمان چیزی نگیا. نرید باهم بشینید به من بخندید. [آرمان با جناق من است. همکلاسی دوران دانشگاه افشین یداللهی] می دانست خواهم گفت و خواهیم خندید. چون با خود او هم بارها و بارها به آرمان خندیده بودیم و به همین قاعده آن ها هم بارها باهم به من خندیده بودند بی شک. دستی تکان دادیم و رفتیم. امروز در لامرد داشتم از آوارهای به جا مانده از سیل عکس می گرفتم که تلفن زنگ زد و گفت افشین یداللهی رفت. با همان ماشین. دلم آوار شد. کاش آن ماشین لعنتی را آن روز پیدا نکرده بودم. کاش گم شده بود برای همیشه. فردا پس فردا می روم پیش آرمان، در حالیکه نمی دانم باید درباره ات چه بگوییم. واقعا نمی دانم. نایی برای خندیدن نمانده است. برای گریه کردن هم حتی. #غلامرضاطریقی #غلامرضا_طریقی @gholamrezatarighi

📚همه کتابهای دکتر افشین یداللهی @ehsanname

یادداشتی که افشین یداللهی دو روز پیش برای درگذشت علی معلم نوشته بود @ehsanname

آزاد آزادم ببین چون عشق درگیر من است دیگر گذشت آن دوره که تقدیر زنجیر من است شاید نمی‌دانی ولی از خود خلاصم کرده‌ای آیینه خالی فقط امروز تصویر من است @ehsanname افشین یداللهی، شاعر و ترانه‌سرا هم رفت

📝 روزی برای «شاهنامه» @ehsanname تاریخ پایان سرایش «شاهنامه»، در آخرین بیت‌های این کتاب آمده است: جایی که فردوسی در آن از ۷۱سالگی خود می گوید، اینکه از هجرت ۴۰۰ (پنج هشتاد بار) گذشته و روز «اِرد» از ماه اسفند است. در «لغتنامه» دهخدا می‌خوانیم که اِرد «نام فرشته‌ایست که موکّل بر دین و مذهب است و تدبیر و مصالح. روز ارد که بیست وپنجم از هر ماه شمسی است بدو تعلق دارد، نیک است در این روز نو بریدن و پوشیدن و بد است نقل و تحویل کردن.» این البته باید تاریخ ویرایش نهایی «شاهنامه» باشد. آن چنان که دکتر محمدامین ریاحی در کتاب «سرچشمه‌های فردوسی‌شناسی» توضیح داده، سیر تدوین و سرودن «شاهنامه» چند دوره زمانی مختلف دارد. دوره نخست که همزمان با جوانی فردوسی است، شاعر به نظم پاره‌ای از داستان‌های پراکنده شاهنامه مثل بیژن و منیژه، رستم و اسفندیار یا سیاوش می‌پردازد. در دوره دوم که سال‌های کار و کوشش است، فردوسی در چهل سالگی و در حدود ۳۷۰ قمری، نظم شاهنامه را بر اساس شاهنامه منثورِ ابومنصوری آغاز می‌کند و چهارده سال بعد (۳۸۴ ق) نخستین ویرایش کتاب را به پایان می‌رساند. دوره سوم یا سال‌های انتظار، از ۳۸۴ تا ۳۹۵ قمری (۵۴ تا ۶۵ سالگی فردوسی) به طول می‌انجامد. فردوسی بخش‌های دیگری را به شاهنامه‌اش می افزاید و به بازنگری در سروده‌های پیشین خود می‌پردازد و درصدد برمی‌آید که آن را به محمود غزنوی پیشکش کند. در چهارمین دوره (از ۳۹۵ تا ۴۰۰ ق) که همزمان با ۶۵ تا ۷۱ سالگی فردوسی است، او تجدید نظر دیگری در کتابش انجام می‌دهد و با افزودن مدایحی در ستایش محمود، نسخه کامل کتاب را به او هدیه می‌کند. این همان تاریخی است که در «شاهنامه» می‌خوانیم: ۲۵ اسفند سال ۴۰۰ قمری (۳۸۸ شمسی و ۱۰۱۰ میلادی). دکتر ریاحی، ابیات هجو محمود غزنوی را برای بعد از این تاریخ و «سال‌های پیری و نومیدی» فردوسی می داند. در زمان پایان نگارش «شاهنامه» محمود غزنوی شرق ایران را تحت سلطه داشت؛ مرکز ایران در اختیار مجدالدوله، امیر جوانِ آل‌بویه بود اما عملا مادرش سیده‌خاتون فرمان می‌داد؛ در شمال، شمس‌المعالی قابوس بن وشمگیر حکومت می‌کرد و باقی مناطق، تحت سلطه خلیفه بغداد، ابوالعباس القادر بالله، ۲۵مین خلیفه عباسی بود. فردوسی رویای ایرانی متحد و شکوهمند را داشت. او این کار را با هوشمندانه‌ترین روش انجام داد: بازگویی حماسه ملی ایران.

سرآمد کنون قصهٔ یزدگرد به ماهِ سفندارمذ روز اِرد ز هجرت شده پنج هشتاد بار به نام جهان‌داورِ کردگار از این پس نمیرم که من زنده‌ام که تخمِ سخن را پراگنده‌ام @ehsanname ۲۵ اسفند روز پایان سرایش «شاهنامه»