سرای شعر

زین همرهان همراز من تنها توئی تنها بیا باشد که در کام صدف گوهر شوی یکتا بیا یارب که از دریا دلی خود گوهر یکتا شوی ای اشک چشم آسمان در دامن دریا بیا ما ره به کوی عافیت دانیم و منزلگاه انس ای در تکاپوی طلب گم کرده ره با ما بیا ای ماه کنعانی ترا یاران به چاه افکنده اند در رشته پیوند ما چنگی زن و بالا بیا مفتون خویشم کردی از حالی که آن شب داشتی بار دگر آن حال را کردی اگر پیدا بیا شرط هواداری ما شیدائی و شوریدگیست گر یار ما خواهی شدن شوریده و شیدا بیا در کار ما پروائی از طعن بداندیشان مکن پروانه گو در محفل این شمع بی پروا بیا کنجی است ما را فارغ از شور و شر دنیای دون اینجا چو فارغ گشتی از شور و شر دنیا بیا گر شهریاری خواهی و اقلیم جان از خاکیان چون قاف , دامن باز چین , زیر پر عنقا بیا استاد شهریار

‌‌‌رویی کز او دلی نگشاید ندیدنی است حرفی که مغز نیست در او ناشنیدنی است یک دیدن از برای ندیدن بود ضرور هر چند روی مردم عالم ندیدنی است ز ابنای روزگار، تغافل غنیمت است یوسف به سیم قلب ز اخوان خریدنی است نتوان به حق ز بال و پر جستجو رسید کاین ره به پای قطع تعلق بریدنی است تا در لحد شود گل بی خار بسترت دامن ز خارزار علایق کشیدنی است در گلشنی که نعل بهاران در آتش است دامن زهر چه هست، به جز خار،چیدنی است چون کوه تا خزانه لعل و گهر شوی در زیر تیغ، پای به دامن کشیدنی است بگشای چاک سینه که بر منکران حشر روشن شود که صبح قیامت دمیدنی است دندان به دل فشار که آن نونهال را بوییدنی است سیب ذقن، نه گزیدنی است صائب ز حسن گل چمن آراست بی نصیب از عندلیب وصف گلستان شنیدنی است #صائب_تبریزی

🔴دیگه نگو فداتبشم ، عشق من ، دوست دارم ، دورت بگردم!! اینا دیگه خز شده با این چنل دلبری کردن یاد بگیر قند تو دلش آب بشه تو که میخوای دلبری کنی بیا حداقل درست سرمون دلبری کن :❤️❤️❤️ @Delbarii

سه چیز در زندگی هست؛ که دیگر نمی توانید به دستش بیاورید: کلمات بعد از گفته شدن لحظه ها بعد از ازدست دادن زمان بعد از سپری شدن... #نلسون_ماندلا

نه فقط ساده به دستان تو تسليم شدم كه به تاريخِ پس و پيش تو تقسيم شدم دلِ من قبل تو كه اين همه محروم نبود انقلابی شد و من يك شبه تحريم شدم لحظه‌ی ديدنِ تـو فاتحه ام را خواندم چون دچـار سرطــانِ دلِ بدخيم  شدم بعدِ تو روزِ خوشم جن شد و من بسم الله تا ابد جمعه ترين جمعه‌ی تقويم شدم كمی فاصله ها شاخص نزديكی نيست مـن كنارت به موازاتِ تو ترسـيم شدم وسطِ  زندگی ات گاف بعيدی بـودم كه نفهميده، خودم جمع شدم... جيم شدم دستٰ بی حوصله ات قيچی و من ريش كه نه بمب بی ساعتِ بی طاقتِ پر سيم شدم جاي آن نيمه‌ی پر، در ته ليوان خالی! نيمه‌ی گمشده ام كامل و من نيم شدم #عرفان_پاکزاد @onlyshear

دور نباش در این دنیاے ڪوچڪ؛                       نزدیڪ تر باش،از روح به جان ، نزدیڪ تر باش،از جان بہ تن، نزدیڪ تر باش،از تن بہ من! تو، خود من باش... #حامد_نیازے

ڪجا عالم به مثال تو دیده اینچنین زیبا زلال پاڪ و بی همتا با اندیشه ے ناب سرشار از عشق تو سرآغاز زیستن دوباره اے شڪوهی جان افزا آفتابی گرما بخش بتاب بر ما ڪه چه خوش نشسته اے بر جان #علی_نودهی‌‌

ای خوش آن شب که بگویند سحر می آیی چون پرستوی مهاجر ز سفر می آیی بودنت مثل هوا بر تن تبدار من است تا که از من ببری درد و خطر می آیی غیر دیدار تو دیگر خبری زیبا نیست بارها از تو بپرسم چه خبر؟ می آیی؟ گر چه بعد از تو زمستان پر از یلدایم سوی من همچو بهاری به ثمر می آیی دست سردم که به دستان تو آخر برسد ای بنازم که چه با سوز و شرر می‌آیی ای غزال دلِ من بی تو غزل می‌خشکید ای خوش آن لحظه که با شور و شکر می آیی بر تنم مثل مسیحا شده ای؛ جانانم مثل شعری که تو از سوز جگر می آیی بخت تاریک من از طلعت ماهت روشن بر شبستان دلم مثل قمر می آیی #علی_خوش‌قامت

بار غم تو را به دل من سپرده‌اند وای از امانتی که به دشمن سپرده‌اند بی‌درد می‌رسد به نظر کاج بردبار جایی که بیدها به خزان تن سپرده‌اند ما صلح‌پیشه‌ایم نه اما شبیه خلق کز ترس جنگ خانه به دشمن سپرده‌اند دل نرم شد ز داغ و بر آن پتک غم زدند آهنگرا! به دست تو آهن سپرده‌اند تاریک نیست عاقبت پیله‌ امید پروانه را به آتش روشن سپرده‌اند #فاضل_نظری

از نو شکفت نرگسِ چشم‌انتظاری‌ام گل کرد خار خارِ شب بی‌قراری‌ام تا شد هزارپاره دل از یک نگاه تو دیدم هزار چشم در آیینه‌کاری‌ام گر من به شوق دیدنت از خویش می‌روم از خویش می‌روم که تو با خود بیاری‌ام بود و نبود من همه از دست رفته‌است -باری- مگر تو دست برآری به یاری‌ام کاری به کار غیر ندارم، که عاقبت مرهم نهاد نام تو بر زخم کاری‌ام تا ساحلِ قرارِ تو چون موج بی‌قرار با رود رو به سوی تو دارم که جاری‌ام با ناخنم به سنگ نوشتم: بیا، بیا زآن پیش‌تر که پاک شود یادگاری‌ام... ‏ ❏ #قیصر_امین‌پور

هر کس به تماشایی رفتند به صحرایی ما را که تو منظوری خاطر نرود جایی با چشم نمی‌بیند یا راه نمی‌داند هر کو به وجود خود دارد ز تو پروایی دیوانه عشقت را جایی نظر افتاده‌ست کان جا نتواند رفت اندیشه دانایی امید تو بیرون برد از دل همه امیدی سودای تو خالی کرد از سر همه سودایی گویند رفیقانم در عشق چه سر داری گویم که سری دارم درباخته در پایی زنهار نمی‌خواهم کز کشتن امانم ده تا سیرترت بینم یک لحظه مدارایی من دست نخواهم برد الا به سر زلفت گر دسترسی باشد یک روز به یغمایی گویند تمنایی از دوست بکن سعدی جز دوست نخواهم کرد از دوست تمنایی #سعدی