مشت خاکستر (فرشته مولوی)

پروانه اعتمادی نقاشی از ستاره‌ای دیگر بود. یادم می‌‌آید در آستانه‌ی تونل وحشت دهه‌ی ۶۰، شگفت‌زده و گویی به نجوایی در خواب، از نقش‌های رویایی و یک‌میلیونی نقاشی می‌شنیدیم که، بی‌اعتنا به دوزخ، نگاه را به ترمه و تور و انار و نرگس می‌کشاند. در آن روزگار کابوس مدام  قلم ما بر کاغذ کلمه‌‌ی ورشکسته‌به‌تقصیر می‌شد و در حبس می‌ماند؛ قلم او بر بوم اما, شاید, نقش و نشان از بهشت گمشده داشت که چون کاغذ زر برده می‌شد. نقشش ماندگار و نوروز و نوجا بر او خوش باد! (کلاژ نوروز برگرفته از صفحه‌ی اینستاگرم بنیاد پروانه اعتمادی)