ریاضی کنکور |محمد ابراهیمی

من یادمه بچه که بودم وقتی میرفتم مدرسه هنوز از این ماشین ها وجود داشت و یکی از فانتزیام این بود بشینم با این ماشین ها تایپ کنم. بعد ها این ماشین ها با گوی چرخان معرفی شدن. تقریبا سوم دبستان بودم که زرنگار رو شناختم! نرم افزاری که به وسیله ١۶ فلاپی دیسک روی کامپیوتر نصب میشد و توش تایپ میکردیم. مایکروسافت ورد که اومد شبیه ورود به دنیای جادویی بود! و امروزه کار به جایی رسیده که بخاطر ظهور هوش مصنوعی هفته گذشته شنیدم چندین تایپیست کارشون رو از دست داده بودن و به دنبال کار می‌گشتن! اینکه شما الآن با گوشیتون تایپ می‌کنید و... آرزوی خیلی ها ۴٠ سال گذشته بود. تقریبا به همون دلیلی که موقع تایپ کردن با گوشی احساس خوشبختی نمی‌کنید من فکر میکنم با ظهور عصر هوش مصنوعی و ساده تر شدن کارها مجددا احساس خوشبختی نخواهید کرد. مدرنیته در ناخودآگاه ما مسیری از خوشبختی رو ترسیم کرده که اون مسیر، از حرکت به سوی آسانی و رفاه و خروج از چالش ها عبور می‌کنه. طمعی نامتناهی برای ساده سازی هرچه بیشتر زندگی در تمام عرصه ها. ولی چیزی که من از زندگی شناختم اینه که آسانی ربط معناداری با آسایش و آسودگی ندارد. هوش مصنوعی دنیا رو متحول میکنه ولی خوشبین نیستم که زندگی بهتری برای انسان‌ها ایجاد بکنه. پ.ن ١: این متن تأیید نمی‌کنه که داشتن سختی و چالش لزوما خوبه! تأکید داره که حذف اونها لزوما زندگی بهتری تولید نمی‌کند. پ.ن٢: سوال اصلی اینجاست که چطور به کمک این تکنولوژی جذاب میشه زندگی بهتری داشت و نه ساده تر!