🌻 احمدآباد

#مطالب_ارسالی بسمه‌تعالی به نام احمدآباد؛ به نام خانه‌ای که نباید چراغ‌هایش خاموش شود محضر محترم سرمایه‌داران، خیرین، بزرگان و دلسوزان احمدآباد با سلام و عرض ادب و احترام احمدآباد برای ما فقط یک نام و یک روستا نیست؛ احمدآباد ریشه، هویت و خانه نخستین ماست. هر کدام از ما خاطراتی از این خاک، کوچه‌ها، خانه‌ها و مردمی داریم که روزگاری زندگی را در این آبادی پررونق کرده بودند. اما بیایید یک لحظه با خودمان صادق باشیم و به چهره امروز احمدآباد نگاه کنیم. جاده‌ها و کوچه‌های احمدآباد دیگر آن شور و رفت‌وآمد گذشته را ندارند. بعضی خیابان‌ها ساکت و خلوت شده‌اند؛ گاهی در یک خیابان، تنها یک پیرزن یا یک پیرمرد باقی مانده است. خانه‌هایی که روزگاری صدای زندگی از آنها بلند بود، یکی پس از دیگری بسته می‌شوند و چراغشان خاموش می‌ماند. از خودمان بپرسیم: امسال چند خانه دیگر در احمدآباد بسته شد؟ و اگر امروز کاری نکنیم، سال آینده چند خانه دیگر خالی خواهد ماند؟ این سؤال را ابتدا باید از خودمان بپرسیم؛ از فرزندان احمدآباد. بسیاری از ما خانه‌های زیبا و بزرگی در احمدآباد ساخته‌ایم و این مایه افتخار است؛ اما خانه‌ای که بیشتر روزهای سال خالی باشد، هرچقدر زیبا باشد، جای زندگی را نمی‌گیرد. وقتی می‌بینیم همین چند جوان و نوجوانی هم که در روستا باقی مانده‌اند، بیشتر اوقات فقط سوار ماشین می‌شوند و در جاده‌ها رفت‌وآمد می‌کنند، باید از خودمان بپرسیم: آیا واقعاً نمی‌توانیم برای این جوان‌ها کاری انجام دهیم؟ اگر در احمدآباد جایی برای کار، تولید، کسب‌وکار، ورزش و فعالیت وجود داشت، جوانان ما به جای سرگردانی در جاده‌ها می‌توانستند همین‌جا کار کنند، درآمد داشته باشند و آینده خود را در زادگاهشان بسازند. بیایید سرمایه‌هایمان را به زندگی تبدیل کنیم احمدآباد امروز فقط به رفت‌وآمد چند روزه در نوروز و بعضی مناسبت‌ها نیاز ندارد. احمدآباد کمک مالی، کمک فکری و کمک عملی می‌خواهد؛ کمک از جنس ساختن، سرمایه‌گذاری، کارآفرینی و زنده کردن دوباره زندگی در روستا. بیایید برای احمدآباد: فضای سبز و تفرجگاه ایجاد کنیم؛ باشگاه ورزشی بسازیم؛ برای بانوان و آقایان مجموعه استخر فراهم کنیم؛ و مهم‌تر از همه، یک مجتمع تجاری، خدماتی و تولیدی با واحدهای متعدد ایجاد کنیم تا جوانان و اهالی بتوانند در آن کار و فعالیت داشته باشند. این مجتمع می‌تواند محلی برای مغازه، خدمات، کارگاه و تولید باشد و زمینه‌ای ایجاد کند تا سرمایه در خود احمدآباد گردش کند و جوانان برای کار مجبور به ترک زادگاهشان نباشند. فرصت کار را به فرزندان احمدآباد برگردانیم درد دیگری هم هست که نباید از کنار آن ساده بگذریم. امروز بسیاری از کارهای ساخت‌وساز، تعمیرات، خدمات و حتی نظافت و رسیدگی به خانه‌ها، به دلیل کمبود نیروی فعال در روستا، به نیروهایی از بیرون سپرده می‌شود. هدف ما مخالفت با هیچ انسان زحمتکشی نیست؛ حرف ما این است که جوانان احمدآباد باید فرصت داشته باشند در زادگاه خود کار کنند و نان حلال به دست آورند. ای کاش روزی برسد که جوانان خود احمدآباد آن‌قدر فرصت کار و فعالیت داشته باشند که بخش بزرگی از کارهای ساخت‌وساز، خدمات و تولید به دست فرزندان همین آبادی انجام شود. آن روز، هم جوان ما صاحب درآمد می‌شود، هم سرمایه در روستا می‌چرخد و هم خانواده‌هایی که هنوز در احمدآباد زندگی می‌کنند، احساس آرامش و دلگرمی بیشتری خواهند داشت. آرزوی ما این است که روزی برسد پای نیاز به نیروی کار از بیرون کمتر شود و جوانان خودمان سازندگان آینده احمدآباد باشند. سخنی مستقیم با سرمایه‌داران و خیرین احمدآباد بزرگواران عزیز؛ ما نمی‌گوییم یک نفر همه هزینه‌ها را بر عهده بگیرد. بیایید هرکس به اندازه توان خود سهمی در این حرکت داشته باشد. یکی زمین بدهد، یکی سرمایه بگذارد، یکی تخصص خود را در اختیار بگذارد، یکی برای جذب سرمایه‌گذار تلاش کند، و دیگری با اعتبار و ارتباطات خود راهی برای آبادانی باز کند. اگر سرمایه‌های کوچک و بزرگ در کنار هم قرار بگیرند، می‌توانیم کاری انجام دهیم که شاید از توان یک نفر خارج باشد، اما از توان جمع فرزندان احمدآباد خارج نیست. امروز شاید بتوانیم بگوییم: «من خانه‌ام را ساخته‌ام.» اما فردا فرزندان ما از ما خواهند پرسید: «برای روستایی که از آن آمدید، چه چیزی به یادگار گذاشتید؟» بیایید پاسخ این سؤال را از همین امروز بسازیم. یک حرف کاملاً از دل من این نامه را برای خنده، تفریح یا وقت‌گذرانی ننوشته‌ام. این نامه را با دل و جان نوشته‌ام؛ برای احمدآباد نوشته‌ام، برای زادگاهی که دوستش دارم و نمی‌توانم ببینم آرام‌آرام خالی و خاموش شود. خواهش می‌کنم این حرف‌ها را جدی بگیرید. به داد زادگاهتان برسید؛ احمدآباد به کمک نیاز دارد. ارسالی از خانم اکبری 🙏 @Roostayeman