Morphin™ | مورفین

راستش به نظرم کل زندگی در مورد جسارته. جسارت تجربه کردن، جسارت تغییر دادن همه چیز برای رسیدن به شرایط، روزها و آدم‌های بهتر، جسارت عاشق شدن، جسارت شکست خوردن،جسارت دوباره بلند شدن، جسارت زیر میز زدن و عصیان کردن. این جسارته که به زنده بودن معنای زندگی میده.

یه‌جا خوندم نوشته بود: «انسان وقتی با هم‌سطح خودش رابطه برقرار نکنه، فرسوده می‌شه» و واقعاً هم همین‌طوره. چیزی که ما اسمشو «رابطه» می‌ذاریم، فقط با کسی معنا پیدا می‌کنه که انرژی و سازگاری روانی‌ش با ما هم‌تراز باشه، در غیر این‌صورت چیزی جز بار و رنج مضاعف نخواهد بود...

چرا انقدر کار می‌کنی؟ گفت: کار می‌کنم که خسته شم، که وقتی شب خواستم بخوابم فرصت فکر کردن به چیزی رو نداشته باشم. به این فکر نکنم که چقدر خستم، چقدر تنهام. به این فکر نکنم که هیچ پشتیوانه‌ای ندارم. به این فکر نکنم که یکی ولم کرده رفته. کار می‌کنم که فکر نکنم....

تازگی فهمیدم سیاست ندارم فهمیدم وسط آدمایی هستم که واسه کوچیک‌ترین چیزا سیاست خرج میکنن فهمیدم بعضی وقتا از سر ندونم کاری رفتاری کردم، احساسی رو بروز دادم تو جای اشتباه که باعث این فکر شده که من چقد ساده ام چقد نمیدونم چی بگم چی نگم فکر میکردم آدما اگه احساس کردن چیزی زیباست باید بیانش کنن اگه احساس کردن کاری خوبه دربارش حرف بزنن، تحسینش کنن عوضش فهمیدم تمام این مدت داشتم همرو با دست خودم بالا میبردم و اونا حالا فکر میکنن من خیلی پایینم فکر میکنن منی که همه چیز و ساده و راحت بدون نقاب و سانسور بیان میکنم کم و ناچیزم... انگار من از نقاب دارا جا موندم... هنوز دنیا رو ساده میبینم ساده مثل یک آب زلال اما دنیا فقط ظاهرش قشنگ بود:)

من سخت میگیرم چون خودمو میشناسن من سخت گیرم چون میدونم عشق بازیچه نیست. سخت گیرم چون دلم نمیخواد با کسی راه برم که نصفه نیمه وارد زندگیم شده. خیلی‌ها فقط از روی تنهایی یا برای پر کردن وقتشون میان... خیلی‌ها هنوز غرق گذشته‌ان یا دنبال هیجان‌های موقتی. اما من صادقانه میخوام، واقعی میخوام. برای همین ترجیح میدم تنها باشم تا اینکه با کسی باشم که قدر بودنمو ندونه...

آدم ساده، دنیای ساده ای داره؛ ولی دلش خیلی بزرگه... آدم ساده قهر نمی کنه ولی اگه دلش بشکنه دیگه حرفی نمیزنه... آدم ساده زود اعتماد میکنه، چون خودش رو جای دیگران می‌ذاره، نه جلوشون. آدم ساده توی دنیایی که همه دنبال نقابن، با همون دل صافش زندگی می‌کنه. نه دنبال بازیه، نه دنبال بردن، فقط می‌خواد بودنش آرامش باشه. آدم ساده وقتی لبخند میزنه از ته دلشه... وقتی گوش میده، با همه وجودشه... و وقتی دل میبنده بی حساب و کتابه... شاید زود ناراحت بشه، زود دل بده، ولی هیچ وقت بد نمی‌خواد... چون خودش ساده ست؛ و ساده بودن یه جور نجابته، که همه ندارنش...

همه از من ایراد می‌گیرند چون جسارت دارم که به روش خودم زندگی کنم ، آن هم جلوی چشم همگان و شاید با خرابکاریهایی بیش از دیگران اما با شرافت و حقیقتی بیشتر

شاید قلبت مثل قبل نشه... شاید دیگه اون آدم سابق نشی، شاید دیگه مثل قبل فکر نکنی، شاید آسیبی که به روحت خورده ترمیمش زمان ببره... اما همین که فهمیدی چطوری زندگی کنی و چطوری زندگیت رو بسازی کافیه... همین که فهمیدی از دل تاریکی نور پیدا کنی کافیه، همین که بقیه گفتن دووم نمیاری و دووم آوردی کافیه هر موقع رفتی جلوی آینه بخاطر این تحمل و صبرت، دست بزن.

آدمیزاده دیگه... دوباره بلند میشه، قوی‌تر... پرانگیزه تر... هیچ زمین خوردنی رو جدی نگیرید.

ترجیحم دوست داشتنیه که کم کم جلو بره، زود عنوان نشه، عجله توش نباشه، ریشه ای باشه، تا دوست داشتن هیجانی و با شدت بالا. که کریستوفر مارلو میگه"مرا دوست بدار، اندک ولی طولانی"

وقتی چیز قشنگی از کسی دیدین بهش بگین؛ این حرف شما می‌تونه تا ابد یادش بمونه.

روانشناسه حرف خوبی میزد میگفت: "‏قيمت رها كردن، چندماه گریه كردنه..! اما قيمت‌ موندن تو يه رابطه سمى لحظه لحظه زجر كشيدنه..." ‌

‏اینو روزی صد بار با خودت تکرار کن که: به آدما فرصت نده که با اعصابت بازی کنن. عزیز ترین فرد زندگیت هم اگه رو اعصابت بود سکوت کن و ازش فاصله بگیر. خانواده، عشق، دوست، هرکسی که روزاتو منفی کرد با یه خداحافظی خوشحالش کن. می‌خوام بهترین جمله ای که امروز شنیدم رو بهتون بگم: «سلامت روان شما از روابط خونی تون، مهم‌تره»

ببینید عزیزان؛ اینکه شما متعهد هستید وظیفه‌ی شماست، اینکه دروغ نمی‌گید و روراست هستید هم همینطور. این‌ وظیفه‌ی شماست که اگر طرف مقابل علامت سوالی در ذهنش ایجاد می‌شه، رفعش کنید و توضیح بدید. این وظیفه‌ی شماست که محبت، توجه و انرژی خرج کنید، برای آدمی که "خودتون" به صورت شفاف "ادعا" می‌کنید براتون مهمه. رفع ابهام درباره‌ی رفتارهای اشتباهتون و عذر خواهی و ابراز پشیمونی و جبران اشتباه هم وظیفه ی شماست. اینکه دیگران اینطور نیستن، دلیل موجهی نیست که شما "لطف" می‌کنید که درست رفتار می‌کنید، بلکه شما در حال انجام وظیفه‌ی انسانی خودتون هستید. منت انسانیت رو دقیقا سرکی می‌ذارید؟ خب انسان نباشید و با غیر انسان‌ها زندگی کنید.

اگر داری روزهای سختی رو میگذرونی، لطفا خودت رو با این جمله "یه مدت دیگ به همین روزهام میخندم" گول نزن. تو قرار نیست بعد از طی کردن یه بازه‌ی زمانی کوتاه یا حتی بلند، نسبت به سختی‌هات، دردهات، گریه کردن‌هات، درک نشدن‌هات، شکست‌‌هات، قضاوت‌ها و هزار تا حس بدی که تنهایی تجربه کردی بتونی بی‌تفاوت باشی؛ تو حتی بجای خندیدن بهشون، قراره تمام تلاشت رو کنی تا چیزی دوباره عین اون گذشته‌ی لعنتی تکرار نشه. ولی میتونی با این واقعیتی که میگم خودت رو آروم کنی "این سختی قرار نیست همیشگی باشه، کافیه شرایطتت رو قبول کنی، یه دستی به سر و صورتت بکشی، مسیر جدیدی رو بسازی؛ قول میدم بعد از اون همه فروپاشي یادمیگیری که از خودت مراقبت کنی، بيشتر به جسم و روحت برسی، کارهای مورد علاقت رو انجام بدی، آدم‌های سمی رو کنار بذاری و معاشرت‌‌های جدیدی رو شروع کنی و تازه اون‌موقعس که میفهمی زندگی گذشتت سوءتفاهمی بیش نبوده اما همه اون اتفاقات باید پیش میومد و لحظه به لحظش رو با خون دل خوردن زندگی می‌کردی تا روز‌های بهتری برای آیندت ساخته بشه".

آهسته و آرام و بدون نگرانی به کارهای روزمره‌ات برس! نه قرار است اتفاق بدی بیفتد و نه مشکلاتی که داری، آنقدر بزرگند که حل نشوند و نه دشمنانی که داری آنقدر مستحق‌اند که تمام جهان را علیهِ خودت حساب کنی و نه آنقدر دوستان و دوست‌دارانت اندک‌اند که تنها، غمگین و بی‌پناه باشی... آهسته و آرام و بدون نگرانی به کارهای روزمره‌ات برس و برای چند نگرانیِ حل شونده، شادی‌های کوچک و بزرگِ بی‌شمارت را نادیده نگیر و برای احتمالات ناخوشایند، لحظات خوشایندت را قربانی نکن! آهسته و آرام و بدون نگرانی به کارهای روزمره‌ات برس و چای‌ات را بنوش و کنار عزیزانت دلخوش باش و مابقی‌اش را بسپار به خدایی که نه دور می‌شود و نه دیر می‌کند. -نرگس صرافیان طوفان

اینکه یه زمانی مهم بودین دلیل نمیشه همیشه مهم بمونین، من آدمی تو زندگیم بوده که برایِ دیدنِش کلی ذوق و شوق داشتم ولی الان که میبینمش مسیرمو عوض میکنم! مراقب زمانِ از دست رفته و جایگاهتون باشید...

ما در نهایت قضاوت میشیم ‏پس حداقل جوری زندگی کن ‏که شرمنده خودت نشی!

هر آدمی سبک خودش رو داره؛ توی پوشش، فکر، اعتقاد، رفتار. ولی مشکل اینجاست که ما معمولاً به‌جای احترام، زود می‌ریم سمت قضاوت. زندگی هرکسی برای خودش طراحی شده، نه برای گرفتن تأیید از تو. پس اگه چیزی باب سلیقه‌ت نیست لزوماً زشت یا اشتباه نیست. واقعاً چه خوب می‌شه اگه یاد بگیریم به‌جای برچسب زدن، بفهمیم. آدم‌ها با تفاوت‌هاشون قشنگ‌ترن. احترام، کم‌هزینه‌ترین کاریه که می‌تونی برای یک انسان بکنی.

دارم کار میکنم رو خودم، تا به هر حرفی، به هر توهینی و به هر حرکتی واکنش نشون ندم. یکی محبت داره به من، یکی نداره. برداشت‌ها متفاوته، باید به نظر همه احترام گذاشت. گاهی نباید واکنش نشون داد چون سکوت، عاقلانه‌ترین راه حله. من راه خودمو دارم، راهمو هم ادامه میدم. مهم نیست بقیه چی میگن. انرژی مثبت بدن، دریافت میکنم و سعی میکنم برگردونمش. انرژی منفی بدن، بی تفاوت از کنارش عبور میکنم. دارم کار میکنم رو خودم، تا به بهترین ورژن خودم برسم. به همونی که میخوام و آرزوشو داشتم. حس میکنم بعضی اوقات باید برای کسایی‌ که از من بدشون میاد قلب بفرستم. هربار بحثی میشه مدام با خودم میگم نباید بجنگم. جنگ و رقابت انرژی منفی درست میکنه. باید خودم، تنها رقیب خودم باشم. نباید برای چشم بقیه کار کنم، واسه اینکه به خودم خیلی چیزارو ثابت کنم باید تلاش کنم. باید بتونم همرو دوست داشته باشم، حتی اوناییو که از من متنفرن. عشق تنها راهِ نجات آدمه، نباید بذارم کینه و دشمنی توو قلبم نفوذ کنه.