Morphin™ | مورفین

اگر با کسی آشنا شوم، به خودم یادآوری می‌کنم که او هم یک انسان عادی است و سعی می‌کند راهش را در جهان بیابد. از او یک بُت نمی‌سازم و نیاز به قهرمانی ندارم تا مرا نجات دهد.

‏آدمهارو نه در سفر، نه در معامله ‏به نظر من آدمهار‌و فقط در زمان دشمنی کردنشون باید شناخت ‏نه با خودمون ‏با هرکسی ‏کسی که آدم حسابی باشه ‏در مقابل بدترین دشمنانش هم حداقل هایی از انسانیت و اخلاق رو رعایت میکنه

تجربه شخصیم میگه: ۱. توی محل کار نباید با کسی صمیمی شد؛ خیلیا نمی‌تونن کار و رفاقت رو تفکیک کنن. ۲. نباید برای بقیه خرج کرد، هدیه خرید، صبحونه گرفت، بستنی مهمون کرد؛ خیلیا محبت بی‌چشم‌داشت رو نمی‌فهمن و این کارها رو خودشیرینی تفسیر میکنن. ۳. پولت رو بذار جیبت، آخر ماه لازمت میشه!

من عاشق آدم هایی هستم که باهام درباره جهان حرف میزنن‌. ذهنم رو باز میکنن. رویاهاشون رو باهام به اشتراک میزارن و دیدگاه های جدیدی رو نشونم میدن. یه چیزی بهم یاد میدن که تاحالا نمی‌دونستم. من رو میبرن به یه سفر ذهنی. جایی که فکرها آزادانه پرسه می‌زنن. و کنجکاوی هیچ حد و مرزی نمی‌شناسه.

فصل بعدی زندگی‌تان باعث می‌شود بعضی‌ها آرزو کنند که ای کاش با شما بهتر رفتار کرده بودند...

ولی این موضوع کاملا ثابت شده که: شما وقتی زیادی احترام بذاری، مراعات کنی، از حقت دفاع نکنی و همیشه چشم پوشی کنی، زمانی که صبرت سر بیاد و بخوای از خودت دفاع کنی کسی اینو ازت نمیپذیره و معتقد هستن شما باید همون آدم مظلوم و حرف گوش کن باشی و شرایط رو با همه ی خوب و بدیاش بپذیری چون چیزی عوض نشده و شما تا الان اعتراضی نداشتی.

گاهی میخوام با کسایی که به من بی احترامی کردن، برخورد متقابل کنم بعد میبینم سبک زندگی و اوضاعشون برای سزای کارشون کافیه!

به خودم افتخار میکنم ، به آدمی که دارم بهش تبدیل میشم ، به طرز فکری که عوض شده ، اولویت‌هام ، سلیقم و مهم‌تر از همه احساسات و میزان صبر و تحملم ، خوشحالم از اینکه دارم به تنهایی و بدونِ منت کسی به رشد و پیشرفتی که میخواستم میرسم ، به همون آدمی که فکر میکردم اگه کمکِ دیگران نباشه ، هیچوقت بهش نمیرسم.

به نظر من، «رابطه» مثل سایه‌ی یه درخته که بهش پناه می‌بری، نفسی تازه می‌کنی، آروم می‌گیری و فشار و استرس زندگی رو فراموش می‌کنی. رابطه باید جایی باشه که حس دوست‌داشتنی بودن بده، تغذیه‌ت کنه و بهت جون تازه‌ای ببخشه. «عشق واقعی» فقط و فقط همون چیزیه که «حالت رو خوب می‌ کنه»

از آدم‌های قدرنشناس همیشه فاصله بگیر! اینا اگر براشون زیاد باشی، حیفت می‌کنن، کم باشی، گمت می‌کنن. خلاصه، بود و نبودت خیلی براشون فرقی نداره، فقط حیفِ اون همه احساس و تعهد و دلسوزیت که پای این آدما حروم می‌شه...

نه به روز خوب دل خوش کرده‌ام، نه از شب سخت ترسیده‌ام!

زندگی شما همین الانه! بعداً نیست! زندگی قرار نیست بعداً برسه. زندگی شما قرار نیست بعدِ بازنشستگی شروع بشه! قرار نیست هر وقت به عشق‌تون رسیدین شروع بشه! یا وقتی خونه‌ی بهتری خریدین، شغل بهتری پیدا کردین و ... زندگی شما، دقیقاً همین الانه. همیشه هم همین الان خواهد بود.

کم پیدا باشید به زندگیتون برسید آدما سودی براتون ندارن بچسبید به خودتون...

زندگی بهمون اجازه نميده به گذشته برگرديم و کارای اشتباهمون رو درست کنيم اما فرصت داده هر روزمونو بهتر از دیروز زندگی کنيم🌱

اینو بنویسین روی بک گراند گوشیتون یا جلو میز کارتون، لازمتون میشه: "یه جوری بجنگین که شب که میخواین بخوابین با خودتون بگین بیشتر و بهتر از این در توانم نبود!"

‏از پارتنرتون جلوی هیچکس، تاکید می‌کنم هیچکس بدگویی نکنید، اگه مشکلی هست باهم حلش کنید. به دوست صمیمی یا خانواده اجازه‌ی دخالت ندید، اونا از جزییات زندگی شما خبر ندارن و همیشه به هم احترام بذارید تا دیگران هم به خودشون اجازه‌ی بی‌احترامی ندن. این تجربه‌ی من تو ازدواجه.

آدمِ گدا میلیاردرم بشه دو دقیقه حرف بزنه میفهمی هنوز همون گداست یه جمله قدیمی هست میگه: خر رو تا بغدادم بتازونی، اسب نمیشه.

به نظرم آدمیزاد باید برای خودش یه حریم و حرمتی قائل بشه نباید همیشه انقدر خوب باشه که بقیه پیش خودشون خیالاتی بشن و فکر کنن هر کاری کنن و هر برخوردی کنن بازم تو خوب میمونی ... یا پیش خودشون فکر کنن میتونن از روت رد بشن یا دلت بشکنن و تو هى سكوت كنى سكوت کنی سکوت کنی یه وقتایی باید یه روی دیگه از خودت نشون بدی و با آدما مثل خودشون برخورد کنی تا بدونن تحمل خودشون کار آسونی نیست...

تا این‌جای زندگی همه رو بخشیدم با خودم گفتم: عیبی نداره میگذره ولی دیگه نمی‌تونم نه دلم می‌کشه، نه تنم طاقت داره به خاطر شبایی که با چشم‌های خسته بیدار موندم، به خاطر استرس‌هایی که نفسمو گرفت، به خاطر بغض‌هایی که هر شب تا صبح تو گلوم موند، به خاطر چشم‌هایی که خشک شدن از گریه، و قلبی که دیگه مثل قبل نمی‌زنه... به خاطر صبری که ازم چیزی باقی نذاشت، به خاطر تحملی که حقم نبود... خیلی وقتا خواستم ببخشم، دلم خواست، ولی نشد به خاطر نبودنی که مجبور شدم باهاش کنار بیام، به خاطر بارها و بارها انتخاب نشدن، به خاطر خستگی‌هایی که حالا رو تنم جا خوش کرده، و غمی که بی‌صدا افتاده به جون روحم... دیگه نه میتونم، نه میخوام ببخشم هیچ وقت... چون حس می‌کنم اگه یه روزی ببخشم، فقط به خودم خیانت کردم. (سحر حمزه پور)

عزیزِ جان خدا کند گیرِ آدمِ ناجور نیفتی! خدا کند چترت را زیرِ باران، به کسی نبخشی که با همان چتر، بزند زیرِ میزِ اِعتمادت. خدا کند چراغت را به خاطرِ کسی خاموش نکنی، که تاریکی‌ات را بهانه کند و به تو از پشت خنجر بزند. خدا کند اَطرافت آدم‌هایی باشند، که اگر بخشیدی، بفهمند.که اگر از خودت گذشتی، قدر بدانند و لطفت را وظیفه ندانند. خدا کند توسطِ کسانی که باید؛ موردِ پذیرش و قدردانی و عشق واقع شوی. و در آخر خدا کند هیچ زمانی برایِ خوب بودنت،اِحساسِ حماقت نکنی...