سایت پانویس

‌ شطحیات خدا خودش آتئیست است! @Panevisdotcom

‌ زخم اگر من گربه‌ای را که خو دارد به پنجول انداختن و زخم کردن کسی که او را در آغوشش می‌گیرد، در بغل بگیرم آن هم فقط با این منطق که «گناه دارد، من زندگی گذشته‌اش را می‌دانم. او آسیب‌دیده است» و باین وسیله به خودم آسیب بزنم، آیا این کار من عاقلانه است!؟ بله، او آسیب‌دیده است، او هم قربانی بوده است، اما راهش ترمیم و علاج است. علاج هم، هر چند سخت، اما شدنی‌ست. نه اینکه او دست روی دست بگذارد و همتی نکند و جدیتی بخرج ندهد، و من هم با توجیهات نابخردانه باعث آسیب بخودم شوم. گربه پنجول می‌کشد، مرا زخمی می‌کند. هر قدر هم دوست‌داشتنی باشد(بفرض)، هر قدر هم گذشتهٔ ناهنجاری داشته و مقصر نبوده، چاره‌ای نیست جز اینکه از خودم دورش سازم. + فوریه 2017 @Panevisdotcom

‌ دربارهٔ این تمرین بطور مفصل قبلاً صحبت شده است. @Panevisdotcom

‌ ابیاتی از کتاب «مثنوی معنوی» @Panevisdotcom

‌ ابیاتی از کتاب «مثنوی معنوی» @Panevisdotcom

‌ خواجه! یک روز امتحان کن گنگ باش! دوستانی که در این سایت و صفحه همراه بوده اند لابد متوجه شده اند که چند سال است ما روزهای دوشنبه عکسی با تم سکوت و کودکان منتشر می کنیم. دلیل آن، تمرینی است که در مقطعی از دوره های خودشناسی به دوستان می دهیم مبنی بر اهمیت سکوت درونی. اما چرا کودکان. چون همانطور که قبلاً نیز گفته ایم، کودکان اولیاء الله هستند و شایستهٔ امر کردن به سکوت. کودکان بهترین معلم ها هستند و «خامشی است خوی‌شان». از همنشینی و رفاقت با کودکان و حیوانات غافل نشویم. @Panevisdotcom

‌ جان‌مایهٔ خلوت گرفتن هیچ کاری نکردن است. @mehmankosh

‌‌ غیبت خوشتر آن باشد که سر دلبران گفته آید در حدیث دیگران @Panevisdotcom

‌ من رشتهٔ محبت خویش از تو می‌بُرم شاید گره خورد به تو نزدیک‌تر شوم @Panevisdotcom

‌ رمضان گینه گلدی رمضان، هامی مسلمان اولاجاق! دین اسلام اوجالوب، خلق نمازخوان اولاجاق! او آداملار که ائدیب، میلته چوخ جور و ستم! هامیسی بیر گئجه ده، قاری قرآن اولاجاق! شهریار ترجمه: بازم ماه رمضان آمد همه مسلمون میشن دین اسلام اوج گرفته همه خلق نمازخون میشن اون آدمایی که به ملت خیلی ظلم و ستم کردن همشون یک شبه قاری قرآن میشن — تشکر از سحر خانم جهت ترجمه @Panevisdotcom

‌ خیل رمضان گرفت پیرامن ما و افکند کمند روزه در گردن ما می خوردن ما بُد آشکارا دیروز و امروز نهان شده ست نان خوردن ما @Panevisdotcom

‌ خیل رمضان گرفت پیرامن ما و افکند کمند روزه در گردن ما می خوردن ما بُد آشکارا دیروز و امروز نهان شده ست نان خوردن ما @Panevisdotcom

‌ گروه رمان و فیلم فیلم «برادران لیلا» فیلم بعدی مان جهت تماشا و بررسی در گروه «رمان و فیلم» و نیز در جلسات حضوری مهمان‌کش است. توضیحات بیشتر دربارهٔ این فیلم را می توانید »اینجــا« بخوانید. جهت عضویت در گروه «رمان و فیلم» به »خانم صبا« پیام دهید. @Panevisdotcom

‌ تدبر بسیاری افراد فکر می‌کنند در جملاتی که به خط عربی نوشته شده‌اند تقدسی هست. مثلاً در: «جاٰء طاٰئِرٌ جَميلٌ إلىٰ النَّهْر وَ شَربَ الماٰء، ثُمَّ طاٰر.» تقدسی هست که در: «پرنده‌ای زیبا به سوی رودخانه آمد و آب خورد، سپس پرواز کرد.» نیست. یا در: «美しい鳥が川にやってきて水を飲んでから飛んだ» آن تقدس نیست. و دلیل این موضوع، شرطی‌شدگیِ از کودکی به زبان دینی (عربی) است. مثلاً اگر زبان دینی ژاپنی بود، آن احساس شرطی‌شدگی و تقدس را ذهن برای خط ژاپنی قائل می‌بود، و نه برای خط عربی. خاطرم هست دوران کودکی شبهای احیای ماه رمضان تمام قبیلهٔ فامیل و آشنایان در منزل عمو جمع می‌شدند و دعای جوشن کبیر می‌خواندند و تقریباً هیچکدام، حتی ترجمهٔ آن را نمی‌دانست. اما بسیار متعهد بودند که هر سه شب این دعا را تمام کنند و «ثوابش را ببرند». اکنون هم بسیاری هستند که همچنان آنطور فکر می‌کنند. خود واژه‌ها و عبارات عربی را مقدس و دارای تمایز از خط‌های زبانهای دیگر می‌دانند. در حالی که اگر بر متنی تعقل و تدبر نشود و عقل و خرد انسان را به تأمل درنیاورد، درست مثل آن است که یک طوطی کلمات و جملاتی را تکرار کند، بدون هیچ فایدهٔ شناختی. @Panevisdotcom

‌ «عید شما مبارک» حتماً شما هم این لطیفهٔ قدیمی را شنیده‌اید که روزی مسلمانی قصد کرد مسیحی شود. به کلیسا رفت و فردی مسیحی آداب مربوطه را برایش بجا آورد و نهایتاً گفت که: تو از این لحظه به بعد مسیحی هستی. همان زمان برق رفت و چراغها خاموش شد و چند دقیقه بعد که برق آمد، مسلمان با صدای بلند گفت: اللهم صل علی محمد و آل محمد! دوستانی را می‌بینم که سالهاست در فضای باصطلاح معنویت هستند، و مثلاً روی خودشان کار می‌کنند. اما بمحض اینکه در واقعه‌ای جوگیرانه، مانند همین عید و نوروز، قرار می‌گیرند، آن صلوات کذایی را ختم می‌کنند. تبریک و برکت اگر با درون انسان مناسبتی نداشته باشد، فرق امروز و دیروز و ماه و سال گذشته با هم چیست؟ واقعاً لحظهٔ تحویل سال چه اتفاق ویژه‌ای می‌افتد که بعدش هیجان‌زده می‌شویم؟ جز این است که چون یک پدیدهٔ جمعی و اجتماعی و همه‌گیر است، من هم شور برم می‌دارد؟ زیاد دیده می‌شود که یکی سال تا سال احوال دیگری را نمی‌گیرد اما فقط بواسطهٔ عید پیامهای غلیظ «مهر و محبت» ساطع می‌کند. واقعاً باید بر همین منوال رفتارهای نمایشی و متظاهرانه زندگی را پیش ببریم؟ @Panevisdotcom