سایت پانویس

‌‌ آموزش مدت‌هاست روش مرغابی‌ها برای انتقال تجربه و روش زندگی به جوجه‌هایشان چشمم را گرفته است. ویدیوهای زیادی در این مورد دیده‌ام. حتی وقتی جوجه‌ها نمی‌توانند با مانعی درست تا کنند و از آن عبور کنند، مرغابی آن کار را بارها تکرار می‌کند تا عملاً روش را به آنها نشان دهد. این خیلی جالب است. در فضای آموزش، بخصوص آموزش فرهنگی، آموزگار قطعاً باید از همین روش استفاده کند. افرادی که در جایگاه آموزش تغییر و‌ تحول درون و از ریشه هستند، تا خودشان تغییر و تحولی درشان بوجود نیامده است، اگر دست به آموزش بزنند، اول از همه خودشان، در دراز مدت، گرفتار تضاد درونی می‌شوند. هش دار! @Panevisdotcom

‌ گل‌گشت پاییز خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست؟ سفر دست‌جمعی مهر ماه‌مان به اطراف گلپایگان است. همراه با جمع دوستان علاقمند به خودشناسی به طبیعت می‌زنیم، دورهمی‌ها و شب‌نشینی‌های شبانه، شعر و ادب، پخت و پز گروهی، بحث و گفتگو، بازی و تفریح و إن شاء الله اوقاتی خوش. دوستان علاقمند، جهت کسب اطلاع بیشتر به خانم صبا پیام دهند. بله، ظرفیت محدود است. ثبت‌نام‌تان را زود انجام دهید. @Panevisdotcom

‌ جلسهٔ سی و ششم درس حافظ بررسی غزل: نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد ای بسا خرقه که مستوجب آتش باشد جلسهٔ لایو پنجشنبه شب همین هفته ساعت هشت و نیم بوقت تهران در کلاس «کرشمهٔ حُسن» + اطلاعات شرکت @Panevisdotcom

‌ کلاس کرشمهٔ حُسن درس حافظ جلسهٔ سی و ششم بزودی شرکت: خانم صبا @Panevisdotcom

‌ تجاهل میاندیش! میاندیش! که اندیشه‌گری‌ها چو نفت‌اند بسوزند ز هر بیخ تری‌ها خرف باش! خرف باش! ز مستی و ز حیرت که تا جمله نیستان نماید شکری‌ها جنون است شجاعت میاندیش و درانداز چو شیران و چو مردان گذر کن ز غری‌ها که اندیشه چو دام است بر ایثار حرام است چرا باید حیلت پی لقمه‌بری‌ها؟ ره لقمه چو بستی ز هر حیله برستی وگر حرص بنالد بگیریم کری‌ها! جلال‌الدین محمد بلخی @Panevisdotcom

‌ توجیه هویت فکری در یک جا، در یک پیام، ابراز درستکاری و اینکه «من آدم درستکاری هستم» می‌کند و در همان زمان در جای دیگر، در عمل، در واقعیت، مشغول نادرستی است. در یک‌جا عملاً و واقعاً دزدی و نابکاری می‌کند و در جای دیگر نمایش اخلاقیات درمی‌آورد. آنچه دیدن این جریان در درون خودش را ناممکن می‌کند چیزی است به نام «توجیه». توجیه ابزار بسیار کارآمد اوست که بخوبی همه چیز را برای خودش راست و ریست می‌کند. + مرتبط @Panevisdotcom

‌ از اصلی‌ترین خصوصیات هویت فکری نیازش به دیده شدن است. و این به معنی اینست که عکس آن، یعنی نادیده گرفته شدن عذاب‌آورترین چیز برای هویت فکری است. اگر نادیده گرفته شود، یعنی مورد توجه واقع نشود، مملو از خشم و میل انتقام می‌گردد. و میل ارضای خشم و انتقام مخرب‌ترین چیز در روابط انسانی است. @Panevisdotcom

‌ گفت حق‌ست این ولی ای سیبویه اتق شر من احسنت الیه از شرّ کسی که به او احسان می‌کنی برحذر باش. این یکی از ابیات مثنوی معنوی است. یک ضرب‌المثل یا به نقلی از سخنان امام علی(ع) است. بهرحال واقعیتی، ظاهراً عجیب، است در روابط انسان‌ها. کسی به من نیکی می‌کند اما من در حقش بدی، به هر شکل دیگر، می‌کنم. مکانیسم این جریان چیست؟ چه در درون فردی که به او نیکی شده می‌گذرد که باعث می‌شود اینطور رفتار کند؟ @Panevisdotcom

‌ چهرهٔ این کودک را ببین. زوم کن و ببین. جنگ ظهور بیرونی تضاد و ستیز درونی ماست. من و تو. تا زمانی که دروناً با خودم در جنگم، جنگ بیرونی اجتناب‌ناپذیر است. در ایجاد این حالت چهرهٔ کودک من و تو مقصریم. نه من و توی نوعی، من و تو. تضاد و جنگی که من درونم دارم، منجر به جنگ‌های بیرونی می‌شود و این بلا را بر سر کودک می‌آورد. نگاهش کن. برایش کاری کنیم. کاری کارستان. به صلح رسیدن با خودم آن کار است. دست از ملامت، دست از شدن روانی، دست از فردا و آیندهٔ روانی برداشتن، دست از آزار خودم برداشتن آن کار است. نگاهش کن. @Panevisdotcom

‌ از: @faripodcast

‌‌ بحران کجاست؟ آیا برای شما نیز این سوال پیش آمده است که چرا با وجود روزافزون پیشرفت تکنولوژی و علم، زندگی برای انسان به جای راحت‌تر شدن، سخت‌تر و پردغدغه‌تر شده است؟ علت این امر بحران درونی انسان است. وقتی انسان‌ها دچار مسئلهٔ روانی، درونی، باشند، علی رغم امکانات بیرونیِ رفاهیِ بسیار، مناسبات‌شان چنان گره می‌خورد که زندگی برایشان سخت و پیچیده می‌گردد. در حقیقت بحران بیرون نیست، بحران درون است، در روان‌مان. اما انسان‌ها از خودشان، از دیدن بحرانِ درون‌شان فرار می‌کنند و سعی در هر چه بیشتر پیشرفته کردن امکانات رفاهی بیرونی، و حل مسائل بیرونی دارند. و با این تلاش‌ها هر چه این امکانات بیرونی بیشتر شود و در عین حال بحران درون انسان‌ها سر جایش باشد، حسرت ناتوانی از استفاده از این همه امکانات بیرونی نیز بیشتر می‌گردد. بشر به بد چیزی گرفتار است. و راه حل آن جز شناختن و متوجه شدن به بحران درونش نیست. @Panevisdotcom

‌ «چونت نزنم؟»! غزل «تلخی نکند شیرین‌ذقنم» بیتی دارد که: «می‌گفت که تو در چنگ منی، من ساختمت، چونت نزنم؟» به روشنی یعنی انتظارت بر اینکه زندگی به ناز و نوازش با تو رفتار کند، انتظار اشتباهی است. صدایت را درمی‌آورد، اگر «دوستت داشته باشد»! دف از نبیل یوسف شریداوی @Panevisdotcom

‌ «چونت نزنم؟»! غزل «تلخی نکند شیرین‌ذقنم» بیتی دارد که: «می‌گفت که تو در چنگ منی، من ساختمت، چونت نزنم؟» به روشنی یعنی انتظارت بر اینکه زندگی به ناز و نوازش با تو رفتار کند، انتظار اشتباهی است. صدایت را درمی‌آورد، اگر «دوستت داشته باشد»! دف از نبیل @Panevisdotcom