بوسه ی شعر

غروب بود؛ روز آرام‌آرام داشت از پشت کوه‌ها کنار می‌رفت و من، پشت چراغ قرمز، برای چند ثانیه از تمام شتابِ دنیا جا ماندم. ماه آن‌سوی شیشه می‌درخشید؛ آرام، دور و غریب، و عجیب بود که در آن سکوت کوتاه، همه‌چیز مرا به یاد نبودنِ کسی انداخت. انگار آن ماه، آن غروب، آن چند ثانیه مکث، همگی چیزی را آهسته در گوشم زمزمه می‌کردند: بی‌همگان به سر شود، بی‌تو به سر نمی‌شود. شاید بعضی لحظه‌ها برای رسیدن نیستند؛ برای ایستادن‌اند، برای نگاه کردن، برای لمس کردنِ جای خالیِ کسی که نیست و با این‌همه، حضورش از هر چیزی در آن لحظه پررنگ‌تر است. چراغ سبز شد؛ ماشین‌ها به راه افتادند و شهر دوباره عجله‌اش را از سر گرفت. اما من چند ثانیه بیشتر ماندم؛ انگار دلم نمی‌خواست آن لحظه را پشت سر بگذارم. بعضی زیبایی‌ها را نمی‌شود با خود برد؛ فقط باید چند لحظه در آن‌ها ماند، نفس کشید و گذاشت آرام در جانت بنشینند. شاید زندگی همین مکث‌های کوچک باشد؛ همین ایستادن‌های ناگهانی میان رفتن‌ها، همین ماهی که از پشت شیشه می‌درخشد و بی‌آنکه چیزی بگوید، یادت می‌اندازد که آدم می‌تواند بی‌همگان به سر کند، اما گاهی نبودنِ یک نفر، تمام جهان را از معنای خودش خالی می‌کند. #علی_سروش