حمید رسایی

‌ ♻️ تشکر ترامپ از بلغارستان؛ تبریک عارف و عراقچی به همان مقام! https://t.me/rasaee/31495 🔰 حمید رسایی: هفته گذشته، رئیس‌جمهور آمریکا، دونالد ترامپ، از نخست‌وزیر بلغارستان به‌خاطر موافقت با استفاده از پایگاه‌های این کشور در جنگ علیه ایران، قدردانی کرد. در سوی مقابل، اما دستگاه دیپلماسی ایران، رفتاری کاملاً متضاد و یک‌طرفه در پیش گرفته است: · عارف، معاون اول غیرقانونی رئیس‌جمهور، در ۱۲ خرداد، انتصاب همین نخست‌وزیر را تبریک گفته! · عراقچی و روانچی نیز به‌ترتیب در ۲۸ اردیبهشت و ۱۸ خرداد، انتصاب وزیر خارجه و معاون وزیر خارجه بلغارستان را تهنیت گفته‌اند! نکتهٔ عجیب‌تر اینکه بلغارستان به‌عنوان عضو اتحادیهٔ اروپا، در ۹ بهمن، سپاه پاسداران را در فهرست سازمان‌های تروریستی قرار داد؛ اما تنها سه هفته بعد (۲۸ بهمن)، پزشکیان به رئیس‌جمهور بلغارستان تبریک گفت! واقعیت تلخ این است که سوگمندانه برخی از دیپلمات‌های ما خیال می‌کنند اگر در زمان مصاحبه دستشان را در جیب شلوار کنند، بر دنیای دیپلماسی مسلط شده‌اند... در تمام این مدت، نه بلغارستان و نه هیچ کشور اروپایی دیگری، حتی یک پیام تبریک برای انتصاب یا انتخاب هیچ مقام ایرانی ارسال نکرده‌اند. چرا با این وضعیت، اصلِ بدیهیِ «اقدام متقابل» در دیپلماسی، به‌کلی نادیده گرفته شده است. این رفتار یک‌طرفه، نشانه‌ی چیست؟ ۱. نمایش نیاز به‌جای قدرت: وقتی در شرایط تحریم و فشار حداکثری، همچنان پیام‌های تشریفاتیِ دوره‌های عادی تکرار می‌شود، طرف مقابل این را «نیازمندی» تعبیر می‌کند و بر شدت فشار می‌افزاید. روانشناسی روابط می‌گوید: «هرچه بیشتر خود را عرضه کنی، بیشتر لگد می‌خوری.» ۲. تقلید از قواعد تحمیلی: این دیپلماسی، ریشه در تقلیدِ قالبی از الگوهای غربی دارد؛ بدون اینکه به «واقعیتِ میدان» (تحریم، تروریستی خواندن سپاه، همسویی با آمریکا در جنگ) توجهی داشته باشد. نتیجه: رفتارهایی که نه‌تنها امتیازی نمی‌گیرد، بلکه جایگاه ایران را در نگاه طرف مقابل تضعیف می‌کند. ۳. نادیده گرفتن اصل «متقابل»: در روابط بین‌الملل، «رفتار متقابل» یک اصل بنیادین است. وقتی طرف مقابل، حتی کمترین ژست دیپلماتیک را انجام نمی‌دهد، ادامهٔ رفتار تشریفاتی، نه هوشمندی، که تحقیرِ سازمان‌یافته است. پرسش اساسی: این دیپلماسیِ ذلیلانه، میراث چه تفکری است؟ آیا ادامهٔ مسیرِ «تبریک به هر قیمتی»، بدون دریافت کوچکترین پاسخ مثبت، راهبردی هوشمندانه است یا حاصلِ یک «روالِ اداریِ بی‌روح» که از درک واقعیت‌های روز، عاجز مانده است؟ آقایانِ محترم! یک پیام تبریک وقتی ارزش دارد که طرف مقابل بداند «این رفتارِ متقابل‌پذیر است، نه نیازمندیِ یک‌طرفه.» تا وقتی این نگاه اصلاح نشود، نه تنها احترامی جلب نمی‌شود، بلکه میدان برای لگدهای بیشتر، هموارتر خواهد شد. 🇮🇷 کانال حمید رسایی را به دوستانتان معرفی کنید: 🇮🇷 @rasaee

‌ ♻️ تشکر ترامپ از بلغارستان؛ تبریک عارف و عراقچی به همان مقام! 🔰 حمید رسایی: هفته گذشته، رئیس‌جمهور آمریکا، دونالد ترامپ، از نخست‌وزیر بلغارستان به‌خاطر موافقت با استفاده از پایگاه‌های این کشور در جنگ علیه ایران، قدردانی کرد. در سوی مقابل، اما دستگاه دیپلماسی ایران، رفتاری کاملاً متضاد و یک‌طرفه در پیش گرفته است: · عارف، معاون اول غیرقانونی رئیس‌جمهور، در ۱۲ خرداد، انتصاب همین نخست‌وزیر را تبریک گفته! · عراقچی و روانچی نیز به‌ترتیب در ۲۸ اردیبهشت و ۱۸ خرداد، انتصاب وزیر خارجه و معاون وزیر خارجه بلغارستان را تهنیت گفته‌اند! نکتهٔ عجیب‌تر اینکه بلغارستان به‌عنوان عضو اتحادیهٔ اروپا، در ۹ بهمن، سپاه پاسداران را در فهرست سازمان‌های تروریستی قرار داد؛ اما تنها سه هفته بعد (۲۸ بهمن)، پزشکیان به رئیس‌جمهور بلغارستان تبریک گفت! واقعیت تلخ این است که سوگمندانه برخی از دیپلمات‌های ما خیال می‌کنند اگر در زمان مصاحبه دستشان را در جیب شلوار کنند، بر دنیای دیپلماسی مسلط شده‌اند... در تمام این مدت، نه بلغارستان و نه هیچ کشور اروپایی دیگری، حتی یک پیام تبریک برای انتصاب یا انتخاب هیچ مقام ایرانی ارسال نکرده‌اند. چرا با این وضعیت، اصلِ بدیهیِ «اقدام متقابل» در دیپلماسی، به‌کلی نادیده گرفته شده است. این رفتار یک‌طرفه، نشانه‌ی چیست؟ ۱. نمایش نیاز به‌جای قدرت: وقتی در شرایط تحریم و فشار حداکثری، همچنان پیام‌های تشریفاتیِ دوره‌های عادی تکرار می‌شود، طرف مقابل این را «نیازمندی» تعبیر می‌کند و بر شدت فشار می‌افزاید. روانشناسی روابط می‌گوید: «هرچه بیشتر خود را عرضه کنی، بیشتر لگد می‌خوری.» ۲. تقلید از قواعد تحمیلی: این دیپلماسی، ریشه در تقلیدِ قالبی از الگوهای غربی دارد؛ بدون اینکه به «واقعیتِ میدان» (تحریم، تروریستی خواندن سپاه، همسویی با آمریکا در جنگ) توجهی داشته باشد. نتیجه: رفتارهایی که نه‌تنها امتیازی نمی‌گیرد، بلکه جایگاه ایران را در نگاه طرف مقابل تضعیف می‌کند. ۳. نادیده گرفتن اصل «متقابل»: در روابط بین‌الملل، «رفتار متقابل» یک اصل بنیادین است. وقتی طرف مقابل، حتی کمترین ژست دیپلماتیک را انجام نمی‌دهد، ادامهٔ رفتار تشریفاتی، نه هوشمندی، که تحقیرِ سازمان‌یافته است. پرسش اساسی: این دیپلماسیِ ذلیلانه، میراث چه تفکری است؟ آیا ادامهٔ مسیرِ «تبریک به هر قیمتی»، بدون دریافت کوچکترین پاسخ مثبت، راهبردی هوشمندانه است یا حاصلِ یک «روالِ اداریِ بی‌روح» که از درک واقعیت‌های روز، عاجز مانده است؟ آقایانِ محترم! یک پیام تبریک وقتی ارزش دارد که طرف مقابل بداند «این رفتارِ متقابل‌پذیر است، نه نیازمندیِ یک‌طرفه.» تا وقتی این نگاه اصلاح نشود، نه تنها احترامی جلب نمی‌شود، بلکه میدان برای لگدهای بیشتر، هموارتر خواهد شد. 🇮🇷 کانال حمید رسایی را به دوستانتان معرفی کنید: 🇮🇷 @rasaee

‌ ♻️ نماینده تهران در گفتگو با حکمران: تهدید یعنی حمله کردن، وقتی تهدید کردند شما باید یکی بزنید تا دفعه بعد در تهدید کردن هم تردید کند. در برابر کسی ‌که به هیچ قاعده بین‌المللی، اخلاقی و انسانی پایبند نیست، نباید ملاحظه کرد. 🇮🇷 کانال حمید رسایی را به دوستانتان معرفی کنید: 🇮🇷 @rasaee

‌ ♻️ اصلاح تاریک‌خانه تسهیلات کلان بانک‌ها برای پیشرفت اقتصاد(۱۳) 🔻بانک سرمایه 🔰حمید رسایی: بانک سرمایه نیز وضعیتی همچون بانک دی دارد. سرمایه پایه این بانک نیز منفی است و نباید تسهیلات کلان بدهد. اما در حال نقض مقررات است. سرمایۀ پایه بانک سرمایه تا شهریور ۱۴۰۴ به رقم ۷۰- هزار میلیارد تومان سقوط کرده است. با این‌حال تا انتهای پائیز، بالغ بر ۳۱ هزار میلیارد تومان تسهیلات کلان داده است. مجموع تسهیلات و تعهدات کلان نیز ۳۵ هزار میلیارد تومان است. مشخص نیست مماشات بانک مرکزی با این قبیل بانک‌ها تا چه زمان ادامه خواهد داشت. بانک‌هایی همچون بانک سرمایه و دی، باید سریع‌تر تعیین تکلیف شوند. مطالب قبلی را اینجا ببینید: https://t.me/rasaee/31457 🇮🇷 کانال حمید رسایی را به دوستانتان معرفی کنید: 🇮🇷 @rasaee

‌ ♻️ رزق، اندازه دارد: https://t.me/rasaee/31488 «وَلَوْ بَسَطَ اللَّهُ الرِّزْقَ لِعِبَادِهِ لَبَغَوْا فِي الْأَرْضِ وَلَٰكِنْ يُنَزِّلُ بِقَدَرٍ مَا يَشَاءُ ۚ إِنَّهُ بِعِبَادِهِ خَبِيرٌ بَصِيرٌ» و اگر خدا روزی را برای بندگانش گسترش دهد، در زمین طغیان و سرکشی می‌کنند؛ ولی به اندازه‌ای که بخواهد (و مصلحت بداند) نازل می‌کند، زیرا او به بندگانش آگاه و بیناست. مفهوم «رزق» فقط پول و اقتصاد نیست، بلکه شامل علم، قدرت، محبت سلامتی و هر بهره‌ای که رشددهنده است هم می‌شود. اگر همه‌چیز بی‌حساب داده شود، فطرتِ طغیانگرِ انسان سرکش می‌شود (مانند مستکبران تاریخ). تقدیرِ دقیق روزی، نشانهٔ رحمت است؛ چون خداوند با علمِ کامل («خَبیر») به باطن و نیازهای پنهان، و با آگاهیِ بینا («بَصیر») به شرایط، بهترین مقدار را برای هر کس معین می‌کند. تنگدستی هم رحمت است. گاهی فقر، انسان را از غرور و اسراف نجات می‌دهد و او را به توکل وامیدارد. به جای حسرت بر روزی دیگران، آرزوها را مدیریت کنیم و به «اندازهٔ نصیبِ خود» راضی باشیم و بدانیم که «بیشترین» مساوی با «بهترین» نیست. بدانیم که فقر، آزمونِ صبر و غنا، آزمونِ شکر و عدالت است. این آیه هشدار می‌دهد که توانگریِ بی‌حد، خطرناکتر از تهیدستی است. تلاش کنیم، اما وابسته نباشیم. ما موظف به سعی هستیم، اما نتیجه را تقدیرِ الهی می‌دانیم و از حرص و مقایسه می‌پرهیزیم. نتیجهٔ نهایی: خداوند با حکمتِ بی‌نهایت، روزیِ مادی و معنوی را به اندازهٔ ظرفیتِ ما تنظیم کرده است. پس هر کمبودی، نه عذاب، بلکه فرصتی برای رشد اخلاقی و نزدیکی به خداست. 🇮🇷 کانال حمید رسایی را به دوستانتان معرفی کنید: 🇮🇷 @rasaee

‌‌ ♻️ آقای پزشکیان! مردم بیش از شما نهج‌البلاغه را بلدند: https://t.me/rasaee/31485 🔰حمید رسایی: تصور اشتباه آقای پزشکیان این است که چون چند فراز از نهج‌البلاغه را حفظ است و دائما در سخنانش به آن استناد می‌کند، پس دیگران نهج‌البلاغه را نخوانده‌اند! در حالی که مردم بیش از او با نهج‌البلاغه مأنوس‌اند. پاسخ پزشکیان را علی علیه‌السلام در خطبه ۳۵ نهج‌البلاغه (که پس از جریان حکمیت ایراد شده) به این صورت داده است: «وَ قَدْ کُنْتُ أَمَرْتُکُمْ فی هذِهِ الْحُکُومَةِ أَمْری، وَ نَخَلْتُ لَکُمْ مَخْزُونَ رَأْیی، لَوْ کَانَ یُطَاعُ لِقَصِیرٍ أَمْرٌ! فَأَبَیْتُمْ عَلَيَّ إِبَاءَ الْمُخَالِفِينَ الْجُفَاةِ، وَ الْمُنَابِذِينَ الْعُصَاةِ...» من در این حکمیت، رأی و نظر خود را به شما گفتم و آنچه را در خزانه رأی داشتم برایتان آشکار کردم (اما اگر به سخن کوتاه‌ترین فرد اطاعت شود) ۰ولی شما مانند مخالفان جفاکار و پیمان‌شکنان عصیان‌گر، از من سرپیچی کردید... امام (ع) در این خطبه، سپاهیان خود را به خاطر اصرار بر پذیرش حکمیت و نافرمانی از دستورشان که آن را فریب دشمن می‌دانستند، به شدت سرزنش می‌فرمایند. وقتی پزشکیان هر روز بگوید نمی‌توانم، نمی‌شود، نداریم، چاره‌ای جز مذاکره با امریکا ندارم و ... در این صورت، امام و رهبر جامعه اگر امام معصوم هم باشد، بین دو گزاره جنگ و کشمکش داخلی آن هم در برابر دشمن قدّار یا فرصت دادن و احتجاج در آینده با مردم و فرد اصرارکننده، کدام را انتخاب می‌کند؟ رهبری که مذاکره با آمریکا را بی‌عقلی و بی شرافتی خوانده با اصرار بی‌جای کسانی که در لشکرش هستند چه می‌توانست بکند؟! 🇮🇷 کانال حمید رسایی: 🇮🇷 @rasaee

‌ ♻️ جنگِ با B2 یا با بی‌حیا؛ درک واقعی از میدان نبرد معاصر: https://t.me/rasaee/31479 🔰 حمید رسایی: برای درک بهتر این یادداشت اول فیلم اظهارت نتانیاهو را ببینید و بعد این یادداشت را تا انتها بخوانید. فیلم نتانیاهو: eitaa.com/rasaee/28681 وقتی سخن از «جنگ» به میان می‌آید، ذهن بسیاری ناخودآگاه به سمت انفجار، دود، بمب و هواپیمای F35 و B2 می‌رود. اما اگر تنها در این افق بایستیم، نه تنها درک ناقصی از واقعیت داریم، بلکه ساده‌ترین شیوه‌های دشمن را نیز نادیده گرفته‌ایم. جنگ، دهه‌هاست که آغاز شده؛ نه با صدای سوت بمب‌ها و راکت‌ها بلکه با تغییر در باورها، هویت‌ها و ارزش‌ها. ۱. جنگ، روایتی پیوسته و همیشگی قرآن کریم در آیه‌ای صریح به ماهیت فراگیر این رویارویی اشاره می‌کند: «لَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىٰ يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا» (سوره بقره، ۲۱۷) کفار، همیشه با شما در جنگند تا اینکه شما را از دین‌تان و اعتقادت‌تان برگردانند، البته کار بتوانند. وقتی قرآن می‌گوید، جنگ همیشگی است، یعنی اگر صدای پهباد و هواپیما و راکت هم نشنیدید، فراموش نکنید که شما همچنان در جنگ هستید. این آیه، حقیقتی استراتژیک را آشکار می‌کند که دشمن، هرگز دست از تلاش برای برگرداندن ما از مسیر هویتی و اعتقادیمان برنمی‌دارد. این «جنگ اراده‌ها» محدود به میدان‌های نظامی نیست؛ بلکه میدان نظامی یکی از کم تاثیرترین میدان‌هاست. جنگ اصلی در بستر فرهنگ، رسانه و سبک زندگی جریان دارد. ۲. تغییر سلاح دشمن؛ از بمب تا فیلم نتانیاهو، به‌عنوان یک استراتژیست صهیونیست، صراحتاً اعلام کرده که هدف، «ریختن فیلم‌های مبتذل بر سر مردم ایران» است. این اقرار، نشان می‌دهد که دشمن به خوبی دریافته است که فروپاشی یک تمدن، با تخریب ساختمان‌ها آغاز نمی‌شود، بلکه با تخریب «حیا» و «عفت» عمومی محقق می‌شود. او می‌داند که بمب، دیوارها را خراب می‌کند، اما بی‌حیایی، اراده‌ی دفاع از دیوارها را از درون ویران می‌سازد. ۳. پروژه‌ی «زن، زندگی، آزادی»؛ نقطه‌ی عطف جنگ نرم تلاش شد تا شعار «زن، زندگی، آزادی» در نگاه اول، یک مطالبه‌ی اجتماعی به نظر برسد، اما در عمل، نقطه‌ی عطفی برای ورود به جنگی بی‌سابقه بود. در این پروژه، ابزار جنگ نه موشک، که «بی‌حجابی» و «بی‌عفتی» بود. هدف، تغییر در الگوی مادری، همسری و کنشگری زن ایرانی و همسری و وفا و غیرت در مرد ایرانی بود تا این دو را از «حصار عفاف» به «میدان التهابات اجتماعی» بکشانند. این، دقیقاً همان تاکتیکی است که در کلام نتانیاهو و همتایانش به وضوح دیده می‌شود. ۴. چرا درک این جنگ برای ما حیاتی است؟ اگر جنگ را فقط با صدای توپ بشناسیم، در برابر تهاجم فرهنگی «کر و کور» خواهیم بود. دشمن امروز، به جای تغییر حکومت، به دنبال «تغییر باور نسل» است؛ نسلی که دغدغه‌اش هویت ملی و دینی‌اش نباشد، التذاذ باشد؛ نسلی که آرمانش استقلال نباشد، مد و تقلید باشد. این جنگ، از اتاق‌های فکر دشمن آغاز شده و با شبکه‌های ماهواره‌ای و فضای مجازی تسریع می‌شود. ۵. جنگ، امری «واقعی» است فارغ از اینکه آن را با کدام حس درک کنیم. واقعیت امروز، نبردی تمام‌عیار برای «مهندسی فرهنگی» ایران است. اگر درک نکنیم که «بی‌حجابی» سلاح است و «بی‌عفتی» مهمات، دیر متوجه خواهیم شد که میدان نبرد را واگذار کرده‌ایم. قرآن هشدار داده، دشمن اقرار کرده و صحنه‌ی اجتماع، گواهی می‌دهد. پس امروز، هوشیاری و بازتعریف «جنگ» برای هر ایرانی آگاه، نه یک انتخاب، که یک ضرورت انکارناپذیر است. ای کاش همانقدر که به صدای پهپاد و راکت و انفجار حساس هستیم به صدای جنگ فرهنگی هم حساس بودیم. جانبازان و شهدای این جنگ افتخار ندارند بلکه باید با دیدنشان خون گریه کرد. دختران و پسرانی که بی‌هویت شده‌اند... 🇮🇷 کانال حمید رسایی را به دوستانتان معرفی کنید: 🇮🇷 @rasaee

‌ ♻️ جنگِ با B2 یا با بی‌حیا؛ درک واقعی از میدان نبرد معاصر 🔰 حمید رسایی: برای درک بهتر این یادداشت اول فیلم اظهارت نتانیاهو را ببینید و بعد این یادداشت را تا انتها بخوانید. وقتی سخن از «جنگ» به میان می‌آید، ذهن بسیاری ناخودآگاه به سمت انفجار، دود، بمب و هواپیمای F35 و B2 می‌رود. اما اگر تنها در این افق بایستیم، نه تنها درک ناقصی از واقعیت داریم، بلکه ساده‌ترین شیوه‌های دشمن را نیز نادیده گرفته‌ایم. جنگ، دهه‌هاست که آغاز شده؛ نه با صدای سوت بمب‌ها و راکت‌ها بلکه با تغییر در باورها، هویت‌ها و ارزش‌ها. ۱. جنگ، روایتی پیوسته و همیشگی قرآن کریم در آیه‌ای صریح به ماهیت فراگیر این رویارویی اشاره می‌کند: «لَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىٰ يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا» (سوره بقره، ۲۱۷) کفار، همیشه با شما در جنگند تا اینکه شما را از دین‌تان و اعتقادت‌تان برگردانند، البته کار بتوانند. وقتی قرآن می‌گوید، جنگ همیشگی است، یعنی اگر صدای پهباد و هواپیما و راکت هم نشنیدید، فراموش نکنید که شما همچنان در جنگ هستید. این آیه، حقیقتی استراتژیک را آشکار می‌کند که دشمن، هرگز دست از تلاش برای برگرداندن ما از مسیر هویتی و اعتقادیمان برنمی‌دارد. این «جنگ اراده‌ها» محدود به میدان‌های نظامی نیست؛ بلکه میدان نظامی یکی از کم تاثیرترین میدان‌هاست. جنگ اصلی در بستر فرهنگ، رسانه و سبک زندگی جریان دارد. ۲. تغییر سلاح دشمن؛ از بمب تا فیلم نتانیاهو، به‌عنوان یک استراتژیست صهیونیست، صراحتاً اعلام کرده که هدف، «ریختن فیلم‌های مبتذل بر سر مردم ایران» است. این اقرار، نشان می‌دهد که دشمن به خوبی دریافته است که فروپاشی یک تمدن، با تخریب ساختمان‌ها آغاز نمی‌شود، بلکه با تخریب «حیا» و «عفت» عمومی محقق می‌شود. او می‌داند که بمب، دیوارها را خراب می‌کند، اما بی‌حیایی، اراده‌ی دفاع از دیوارها را از درون ویران می‌سازد. ۳. پروژه‌ی «زن، زندگی، آزادی»؛ نقطه‌ی عطف جنگ نرم تلاش شد تا شعار «زن، زندگی، آزادی» در نگاه اول، یک مطالبه‌ی اجتماعی به نظر برسد، اما در عمل، نقطه‌ی عطفی برای ورود به جنگی بی‌سابقه بود. در این پروژه، ابزار جنگ نه موشک، که «بی‌حجابی» و «بی‌عفتی» بود. هدف، تغییر در الگوی مادری، همسری و کنشگری زن ایرانی و همسری و وفا و غیرت در مرد ایرانی بود تا این دو را از «حصار عفاف» به «میدان التهابات اجتماعی» بکشانند. این، دقیقاً همان تاکتیکی است که در کلام نتانیاهو و همتایانش به وضوح دیده می‌شود. ۴. چرا درک این جنگ برای ما حیاتی است؟ اگر جنگ را فقط با صدای توپ بشناسیم، در برابر تهاجم فرهنگی «کر و کور» خواهیم بود. دشمن امروز، به جای تغییر حکومت، به دنبال «تغییر باور نسل» است؛ نسلی که دغدغه‌اش هویت ملی و دینی‌اش نیست، التذاذ است؛ نسلی که آرمانش استقلال نیست، تقلید است. این جنگ، از اتاق‌های فکر دشمن آغاز شده و با شبکه‌های ماهواره‌ای و فضای مجازی تسریع می‌شود. ۵. جنگ، امری «واقعی» است فارغ از اینکه آن را با کدام حس درک کنیم. واقعیت امروز، نبردی تمام‌عیار برای «مهندسی فرهنگی» ایران است. اگر درک نکنیم که «بی‌حجابی» سلاح است و «بی‌عفتی» مهمات، دیر متوجه خواهیم شد که میدان نبرد را واگذار کرده‌ایم. قرآن هشدار داده، دشمن اقرار کرده و صحنه‌ی اجتماع، گواهی می‌دهد. پس امروز، هوشیاری و بازتعریف «جنگ» برای هر ایرانی آگاه، نه یک انتخاب، که یک ضرورت انکارناپذیر است. ای کاش همانقدر که به صدای پهپاد و راکت و انفجار حساس هستیم به صدای جنگ فرهنگی هم حساس بودیم. جانبازان و شهدای این جنگ افتخار ندارند بلکه باید با دیدنشان خون گریه کرد. دختران و پسرانی که بی‌هویت شده‌اند... 🇮🇷 کانال حمید رسایی را به دوستانتان معرفی کنید: 🇮🇷 @rasaee