مدرسه افروز

ثبت نام در دوره‌ی «اعتمادسازی در کلاس درس» آغاز شد.

مرزگذاری عاطفی با دانش‌آموزان؛ راه‌کارهایی برای پیشگیری از آسیب‌های ارتباطی در کلاس شایلا اوینگ که معلم زبان انگلیسی و نمایش بود تا سال ۲۰۲۰ هرگز دچار پوسیدگی دندان نشده بود، اما وقتی در آن سال درد شدیدی در ناحیه دندان تجربه کرد، متوجه شد که مشکل از دندان‌هایش نیست. دندان‌پزشک او تشخیص داد که شایلا آنقدر دندان‌هایش را از شدت استرس و اضطراب روی هم فشار داده که اگر همین‌طور ادامه دهد، مشکلات جدی برای سلامتش پیش خواهد آمد، مگر اینکه اقداماتی برای کاهش استرس و اضطراب ناشی از کار انجام دهد. شایلا در ماه‌های ابتدایی همه‌گیری کرونا بطور مستمر از دانش‌آموزان و معلمان حمایت می‌کرد. مشکل بی‌خوابی پیدا کرده بود. تلاش می‌کرد اشتیاقی را که قبلا به کارش داشت حفظ کند و با اضطراب دائم و خستگی مداوم زندگی می‌کرد. او این موضوع را در مقاله‌ای در نشریه‌ی Education Week شرح داده‌بود. تابستان ۲۰۲۴، بعد از چند سال مشاوره و درمان برای بازگشت زندگی‌ به حالت عادی، شایلا به عنوان مدیر جدید دبیرستان پِکین در ایالت ایلینوی، برای سال تحصیلی جدید آماده می‌شود. او علائمی را که پیشتر در سال ۲۰۲۰ تجربه کرده بود، این‌طور توصیف می‌کند: هزینه‌ای که برای دلسوزی بیش از حد پرداخت کردم؛ هزینه‌ای اجتناب‌ناپذیر که ناشی از تلاش مداوم برای همدلی با زندگی و مشکلات دانش‌آموزانش بود. و ادامه می‌دهد: «چیزی که فهمیدم این بود؛ نمی‌توانید بدون هزینه به دیگران کمک کنید. من باید متوجه می‌شدم که چه چیزی باعث شده بود حال روحی و جسمی‌ام به هم بریزد.» .... لطفا این پیام را با آموزشگران و معلمانی که می‌شناسید به اشتراک بگذارید. متشکریم. ✏️ @AfroozSchool

ارتباطِ نزدیکِ معلمان با دانش‌آموزان، آن‌ها را در معرضِ روایت‌ها و مسائلِ خاصی قرار می‌دهد که گاه بارِ عاطفیِ سنگینی را بر دوشِ معلمان می‌گذارد و روحیه و کارشان را تحتِ تأثیر قرار می‌دهد. کسبِ مهارت‌های ارتباطیِ لازم برای رویارویی با چنین موقعیت‌هایی می‌تواند معلمان را با ظرایفِ مرزگذاری‌های عاطفی آشنا کند و راهکارهایی برای تعیین مرزهای عاطفی سالم با دانش‌آموزان در اختیارشان بگذارد تا بتوانند ظرفیت‌ِ ارتباطی‌شان را برای محافظت از خود و پاسخگوییِ مناسب‌تر به نیازهای دانش‌آموزان تقویت کنند. در این مطلب به نمونه‌هایی تجربی از چنین ‌‌راهکارهایی می‌پردازیم. لطفا این پیام را با آموزشگران و معلمانی که می‌شناسید به اشتراک بگذارید. متشکریم. ✏️ @AfroozSchool

چرا به دختران یاد می‌دهیم ترسو بودن، «زنانه» و جذاب است؟ من اولین زن آتش‌نشان در سانفرانسیسکو بودم. بیش از ده سال در منطقه‌ی شلوغ و قدیمی شهر کار می‌کردم که خانه‌های کهنه و پوسیده به راحتی آتش می‌گرفتند، گروه‌های خیابانی با چاقو و اسلحه‌ی جیبی با هم می‌جنگیدند و خراب‌کاری می‌کردند. بارها و بارها در راه‌رو‌های تنگ و دودگرفته‌‌ی مجتمع‌های در حال سوختن خزیده‌ام تا ساکنانش را نجات دهم، روی نوزادان احیای قلبی انجام داده‌ام و جسد باد کرده را از دریاچه بیرون کشیده‌ام. قد من ۱۵۵ سانتی‌متر و وزنم ۷۰ کیلو است. سؤالی که همیشه منتظر شنیدنش هستم این است «با این جثه، انجام این کارها برایت مشکل نیست؟ از نظر فیزیکی می‌توانی؟». اما به جای این همیشه با این سؤال روبه‌رو می‌شوم: «نمی‌ترسی؟» این سؤال هم برایم من عجیب است، هم توهین‌آمیز؛ چون کسانی که این سؤال را می‌پرسند به شجاعت من شک دارند. هیچ وقت نشنیده‌ام کسی از همکاران مرد آتش‌نشان این سوال را بپرسد. گویی که این زن‌ها هستند که باید بترسند. این شرطی شدن به ترس از سال‌های کودکی شروع می‌شود. پژوهش‌های بسیاری نشان می‌دهند فعالیت‌های فیزیکی مثل ورزش، کوهنوردی و بازی در فضای باز به عزت نفس دختران پیوند خورده است. اما بیشتر وقت‌ها دختربچه‌ها با این هشدار روبه‌رو می‌شوند که به کاری که کوچکترین خطر فیزیکی دارد دست نزنند. لطفاً این پیام را با آموزشگران و والدینی که می‌شناسید به اشتراک بگذارید. متشکریم. ✏️ @AfroozSchool

خطرناکه! بیشتر مراقب باش! خیلی احتیاط کن!... هشدارهای پیاپی و پیام‌های مداومِ احتیاط به دختران از کجا ریشه می‌گیرد؟ آیا دختران شکننده‌تر از پسران هستند؟ آیا در مراقبت از دختران و پسران زبانِ یکسانی به‌کار می‌بریم؟ چرا در گفت‌وگو با دختران از همان زبانِ پرورشِ شجاعت و مقاومت در پسران استفاده نمی‌شود؟ آیا این زبانِ موذی به درونی کردنِ ترس در دختران و زنانه شدنِ آن نمی‌انجامد؟ در این مطلب به پیامدهای این رفتار و زبانِ نابرابر در مراقبت از دختران می‌پردازیم. لطفاً این پیام را با آموزشگران و والدینی که می‌شناسید به اشتراک بگذارید. متشکریم. ✏️ @AfroozSchool

مراقبت از کودکان و نوجوانان در برابر اخبار ناگوار این روزها رسانه‌ها پر از خبرهای ناراحت‌کننده، خشونت‌بار، ترسناک و نگران‌کننده است؛ از اخبار مربوط به جنگ و تروریسم تا سقوط هواپیما و تغییرات اقلیمی و فجایع طبیعی. آن‌چه در رسانه‌ها بازتاب می‌یابد نه‌تنها روی زندگی آدم‌بزرگ‌ها اثر می‌گذارد، که بر دنیای کودکان و نوجوانان هم سایه می‌اندازد، سایه‌ای به مراتب تیره‌تر از آن‌چه دنیای بزرگ‌سالان را فرا گرفته است. اگر فکر می‌کنید فرزندان و دانش‌آموزان‌تان از اخبار سر در نمی‌آورند یا می‌توانید با مشغول کردن‌شان به درس و بازی و سرگرمی حواس‌شان را پرت کنید، در اشتباهید. دکتر دیوید شانفِلد (David Schonfeld)، پزشک متخصص رشد کودکان، محقق و استاد دانشگاه کالیفرنیای جنوبی می‌گوید: «آن‌چه از پژوهش‌ها فهمیده‌ایم این است که بچه‌ها اغلب درباره‌ی چیزهایی نگران هستند که بزرگترها فکرش را هم نمی‌کنند. بزرگترها به مواجهه با اخبار ناراحت‌کننده عادت می‌کنند، اما کودکان از این مکانیسم دفاعی بی‌بهره‌اند. این وظیفه‌ی بزرگترها است که درباره‌ی نگرانی‌های برآمده از اخبار ناخوشایند با آن‌ها حرف بزنند و در مدیریت تعارض‌ها و نگرانی‌ها به آن‌ها کمک کنند.» توصیه‌ی کلی در این مورد و برای تمام سن‌ها این است که از تماشای اخبار و تحلیل‌ها در حضور بچه‌ها پرهیز کنید. شما در لحظه‌ی پخش اخبار، گفت‌وگوها و تحلیل‌ها کنترلی بر آن‌چه در حال پخش است ندارید و ممکن است بچه‌ها تصاویر، صحنه‌ها یا گفته‌هایی را ببینند و بشنوند که عامل نگرانی غیر ضروری یا صدمه‌‌ی روحی و ذهنی عمیق در آن‌ها شود. پیشنهاد آکادمی پزشکان کودک آمریکا و همین‌طور انجمن روان‌شناسان آمریکا این است که در صورت ضرورت، خودتان درباره‌ی رویدادها و اتفاق‌های نگران‌کننده‌ای که در اخبار تکرار می‌شوند و جامعه را درگیر می‌کنند، با نوجوان‌ها و کودکان بالای هفت سال صحبت کنید. به این ترتیب این شما هستید که میزان اطلاعاتی را که در اختیار آن‌ها قرار می‌گیرد کنترل می‌کنید و در عین حال می‌توانید از میزان ترس و نگرانی آن‌ها کم کنید. لطفاً این پیام را با آموزشگران و والدینی که می‌شناسید به اشتراک بگذارید. متشکریم. ✏️ @AfroozSchool

چهارمین قسمت از پادکست مدرسه‌ی افروز درباره‌ی نقشِ آثار آسیب‌های جسمی و روانی تنبیه بدنی بر بدن کودکان، در پادگیرهای کست‌باکس و اپل‌پادکست و یوتیوب آماده‌ی شنیدن است. در این قسمت با دکتر بابک خطی، پزشک متخصص کودکان و فعال اجتماعی گفت‌وگو کرده‌ایم و می‌خواهیم بدانیم آسیب‌های جسمی و روانیِ تنبیه بدنی چه پیامدهای کوتاه‌مدت و بلندمدتِ حاد یا مزمنی دارند؟ چه علائمی در بدن یا رفتار کودک می‌تواند از احتمالِ وقوعِ تنبیه بدنی و خشونت فیزیکی خبر بدهد؟ چه مواردی جدی‌تر تلقی می‌شوند و نیازمندِ توجه ویژه و مراجعه‌ی فوری به مراکزِ درمانی‌ دارند؟ آسیب‌های جسمیِ ناشی از تنبیه بدنیِ کودکان چه پیامدهای فیزیکی در دوران بزرگسالی خواهد داشت؟ چه ارتباطی میانِ تنبیه بدنی و اختلالاتِ روان‌تنی (سایکوسوماتیک) وجود دارد؟ لینک قسمت چهارم در کست‌باکس: https://castbox.fm/vi/740785156 اپل‌پادکست: https://apple.co/3XEwYZG یوتیوب: https://youtu.be/oN6nEjNz4D4 لطفاً این پیام را با آموزشگران و والدینی که می‌شناسید به اشتراک بگذارید. متشکریم. ✏️ @AfroozSchool

زاغکی قالبِ پنیری دید… توصیه‌های سمّی برای معلمان تازه‌کار با شروع سال تحصیلی هزاران معلم جدید برای اولین بار در قامت مدیر و راهبر وارد کلاس درس می‌شوند. بسیاری از آن‌ها به احتمال زیاد تمام تابستان را به فکر روزهای اول مدرسه بوده و تلاش کرده‌اند برای سال تحصیلی جدید آماده شوند. بازگشت به مدرسه به عنوان کسی که مسئولیت هدایت یک کلاس را بر عهده دارد دلهره‌آور است. وقتی به اولین سال تدریس خودم فکر می‌کنم، دو احساس را به‌روشنی به یاد می‌آورم: هیجان و ترس، و هر دو تقریبا به یک اندازه! هر وقت عباراتی مثل «چند توصیه، چند راه‌کار، چند نکته» را می‌شنوم، آن ضرب‌المثل قدیمی درباره‌ی «نیت خوب» یادم می‌آید: مردم نیت خوبی دارند، اما گاهی وقت‌ها راه را اشتباه می‌روند. توصیه‌های بی‌شماری برای معلمان تازه‌کار وجود دارد، اما همه‌ی آن‌ها به یک اندازه مفید و کاربردی نیست. این‌جا می‌خواهم دور از هیاهوی ده‌ها راهکار و توصیه، چند نکته‌ی اصلی را با شما در میان بگذارم چون وقت شما گران‌بهاست و به احتمال زیاد با احساسات متناقضی هم دست و پنجه نرم می‌کنید. ۱۹ سال پیش، وقتی کارم را زمانی شروع کردم که خبری از شبکه‌های اجتماعی نبود و بیشتر بچه‌ها تلفن همراه و هوشمند نداشتند. در این مسیر توصیه‌ها و راهکارهای زیادی شنیدم که خیلی‌هایشان نادرست بود. حالا به‌جای توصیه، قصد دارم چند پیشنهاد بد را نقد کنم و آن مواردی را با معلمان تازه‌کار در میان بگذارم که باید نادیده بگیرند. لطفا این مطلب را با معلمان و آموزشگرانی که می‌شناسید به اشتراک بگذارید. ✏️ @AfroozSchool

شروعِ سالِ تحصیلی برای معلمانِ تازه‌کاری که اولین سالِ کاری‌شان را تجربه خواهند کرد، سرشار از شور و شوق و البته پرسش است؛ پرسش‌هایی که می‌توانند به همان اندازه که برانگیزاننده‌ جلوه می‌کنند، دلهره‌آور باشند. در این موقعیتِ ویژه، معلمانِ تازه‌کار با انبوهی از پاسخ‌های خوش‌آب‌ورنگ در قالبِ توصیه و راهکار روبه‌رو می‌شوند که گاه برخلافِ نیتِ خیرخواهانه‌ی پشتِ‌شان، نادرست و آسیب‌زا هستند. در این مطلب، برخی از این توصیه‌های سمّیِ رایج را با شما در میان می‌گذاریم. این‌جا بخوانید لطفا این مطلب را با معلمان و آموزشگرانی که می‌شناسید به اشتراک بگذارید. ✏️ @AfroozSchool

چطور نام ده‌ها دانش‌آموز را به خاطر بسپارم؟ شروع سال تحصیلی جدید است و شما پنج کلاسِ ۲۵ نفری دارید؛ این یعنی ۱۲۵ اسم جدید برای یاد گرفتن. غیر ممکن به نظر می‌آید؟ درست است؟ اما نه! به نظر من اشتباه است. من یاد گرفتنِ اسم دانش‌آموزانم را تا پایان هفته اول به‌عنوان یک چالش برای خودم در نظر می‌گیرم. پیش از آنکه بگویم چگونه، ببینیم که چرا حفظ کردن اسم‌های دانش‌آموزان مهم است. وقت گذاشتن برای به خاطر سپردن اسم‌ دانش‌آموزان نشان می‌دهد که آن‌ها برای شما مهم‌اند. تا به حال برایتان پیش آمده که کسی اسم شما را مدام اشتباه بگوید؟ اسم من رِی (Rae) است. با این حال، یکی از همکارانم همیشه من را «ریا» (Rea) صدا می‌کرد؛ یک اشتباه ساده باعث می‌شد احساس کنم نادیده گرفته شده‌ام و بی‌ارزشم. برای آنکه به آن‌ها نشان دهید تک‌تک‌شان برای شما مهم‌اند، اسم‌شان را یاد بگیرید و درست تلفظ کنید. این کار باعث می‌شود دانش‌آموزان احساس دیده‌شدن و ارزشمندی کنند. اگر از شما پرسیدند چرا اینقدر روی این موضوع وقت می‌گذارید، حقیقت را بگویید: «من به شما اهمیت می‌دهم و می‌خواهم که درست انجامش دهم.» این کار به ایجاد روابط قوی، محترمانه و احساس تعلق به کلاس کمک می‌کند. لطفا این مطلب را با معلمان و آموزشگرانی که می‌شناسید به اشتراک بگذارید. ✏️ @AfroozSchool

در یادِ دیگران بودن و به‌یاد آورده شدن، به بیشترِ افراد حسِ ارزشمند بودن می‌دهد. این حس به‌ویژه زمانی تقویت می‌شود که نامِ خود را از زبانِ آن‌ها بشنویم. به یاد آوردنِ نامِ دانش‌آموزان و تلفظِ درستِ نامِ‌شان به آن‌ها احساسِ دیده شدن و مهم بودن می‌دهد. شروعِ سالِ تحصیلی فرصتی است که می‌توانیم با استفاده از این مهارت – به خاطر سپردنِ نام‌ها – به ایجاد ارتباطِ مؤثر و محترمانه با دانش‌آموزان کمک کنیم و احساسِ ارزشمندی و تعلقِ آن‌ها به کلاس را تقویت کنیم. این‌جا بخوانید لطفا این مطلب را با معلمان و آموزشگرانی که می‌شناسید به اشتراک بگذارید. ✏️ @AfroozSchool

پازل آشنایی: آغاز پیوندهای نو در روزهای نخست مدرسه 🧩🎒📚 رابطه‌های ما جورچین‌هایی هستند که به‌دستِ خودمان ساخته و کامل می‌شوند. گاهی یک بازیِ ساده کمک می‌کند یخ رابطه‌مان آب شود و رابطه‌های مؤثر و ماندگاری شکل بگیرند. درست مانندِ این بازی که ساختنِ گروهیِ یک پازل، نه‌تنها یخِ رابطه‌ی بچه‌ها را آب می‌کند، بلکه همکاری، مشارکت و یکپارچگی را در کلاس به ارمغان می‌آورد. فراموش نکنید حتی اگر یک قطعه هم نباشد، پازل کامل نمی‌شود! #آغاز_سال_تحصیلی #پازل_آشنایی #تعلق_گروهی #فعالیت_کلاسی #افروز #مدرسه_افروز لطفا این آلبوم را با معلمان و آموزشگرانی که می‌شناسید به اشتراک بگذارید. ✏️ @AfroozSchool

کلاف دوستی: آغاز یک ارتباط تازه در مدرسه🧶🎒📚 روزهای نخست مدرسه برای دانش‌آموزان معمولا سرشار از هیجان و نگرانی است! با کمک «کلاف دوستی» می‌توانیم به دانش‌آموزان کمک کنیم تا یکدیگر را بهتر بشناسند و حس تعلق به گروه را تجربه کنند. هدف این فعالیت، آشنایی بیشتر، ایجاد حس همبستگی و تقویت روحیه‌ی گروهی است. #آغاز_سال_تحصیلی #کلاف_دوستی #تعلق_گروهی #فعالیت_آموزشی #فعالیت_کلاسی #افروز #مدرسه_افروز لطفا این آلبوم را با معلمان و آموزشگرانی که می‌شناسید به اشتراک بگذارید. ✏️ @AfroozSchool

✏️ @AfroozSchool

پنج رمز عبور برای اولین سال تدریس نخستین سالِ تدریس بسیار چالش‌برانگیز است. فشار شدید برنامه‌های کاری، زمان‌بندی‌های فشرده برای تحویل کارها، ارزیابی‌ها و نمره‌دهی، مدیریت انتظارات همکاران و والدین، تغییرات در آیین‌نامه‌ها و استانداردها، نگرانی‌های والدین و تلاش برای مدیریت همه‌ی این مسايل بدون این‌که لازم باشد به صورت شبانه‌روزی در مدرسه بمانید می‌تواند به سرعت شما را دچار خستگی و فرسودگی کند. انگار مدیریت کلاسی پر از ذهن‌های جوان و پرانرژی که مدام از شما راهنمایی می‌خواهند به اندازه‌ی کافی دلهره‌آور نیست! هر‌چند احتمالاً همه‌ی افراد با نیت خوب به شما مشورت می‌دهند، اما هیچ دوست یا همکاری جواب همه‌ی پرسش‌های شما را در مورد وضعیت خاصِ کلاس یا گروه دانش‌آموزانتان ندارد. تجربه‌ی شما در کلاس درس به‌طور منحصربه‌فردی تنها متعلق به خود شماست. پس باید این توصیه‌ها را بر اساس نیاز‌های خود، اولویت‌بندی کنید. این شمایید که باید تصمیم بگیرید کدام راهکار برای وضعیت فعلی شما مناسب‌تر است. در نقش فعلی‌ام به‌عنوان هماهنگ‌کننده‌ی درس‌های STEAM (علوم، فناوری، مهندسی، هنر و ریاضیات)، این شانس را دارم که از جایگاه مربی، معلم‌های زیادی را ببینم و همزمان، هر روز، در آزمایشگاهْ خودم به بچه‌ها درس بدهم. در طول این سال‌ها آموخته‌ام روشی که برای یک معلم جواب می‌دهد ممکن است برای دیگری کارساز نباشد و راهبردی که برای یکی از معلم‌های مدرسه مؤثر بوده است، الزاما چیزی نیست که من نیز بتوانم آن‌ را به طور موثر به کار ببرم. با این حال، برای تبدیل شدن به معلم ایده‌آلی که در ذهن دارید، بعضی اولویت‌ها و کیفیت‌ها ضروری هستند. پنج اولویت و کیفیت اصلی برای من این‌ها هستند:

معلمان تازه‌کار با حجم زیادی از وظایف، اطلاعات و انتظارات روبه‌رو هستند و نمی‌دانند کدام کارها یا مهارت‌ها برای موفقیت در سال اول تدریس مهم‌تر هستند. اَشلی بلَک‌وِلدر (Ashley Blackwelder)، معلمِ باتجربه‌‌‌ی درس‌های علوم و فناوری، به مدت ۱۶ سال به عنوان معلم دبستان تدریس کرده و تجربه‌ی آموزش فناوری به دیگر معلمان را در کارنامه دارد. او در این مقاله، توصیه‌هایی برای موفقیت معلمان در اولین سال تدریس‌شان ارائه می‌دهد. این‌جا بخوانید لطفا این مطلب را با معلمان و آموزشگرانی که می‌شناسید به اشتراک بگذارید. ✏️ @AfroozSchool

نوجوانان، تکنولوژی و سلامت روان چطور برای ورود نوجوانان به شبکه‌های اجتماعی آماده شویم؟ لطفا این آلبوم را با والدینی که می‌شناسید به اشتراک بگذارید. ✏️ @AfroozSchool

فرزندتان هنوز وارد دنیای شبکه‌های اجتماعی نشده؟ آیا باید به آن‌ها اجازه دهید تا به‌زودی به این فضا وارد شوند، یا باید کمی بیشتر صبر کنید؟ چطور می‌توانید به نوجوانان‌تان کمک کنید که در مواجهه با فضای آنلاین مسئولانه و هوشمندانه عمل کنند؟ سه روان‌شناس برجسته، پم تودین-بوکالتر، لیسا دامور، و اندرو گرینفیلد، توصیه‌هایی کاربردی برای والدینی که در آستانه‌ی این تغییر بزرگ هستند، ارائه می‌دهند. این نکات به شما کمک می‌کند تا فرزندتان را برای ورود به دنیای شبکه‌های اجتماعی به شکلی ایمن و آگاهانه آماده کنید. لطفا این آلبوم را با والدینی که می‌شناسید به اشتراک بگذارید. ✏️ @AfroozSchool