PENELOPA

/به من نگاه کن، نگاه کن به بستر رگان من، ببین چگونه موج می زند غمت میان آن چو گیسوان بافته. ز پشت من گذر مکن، که راه شوم دردهای جانگَزا ست و درد شیهه می کشد، گذر مکن، نگه مکن که درد شیهه می کشد میان بند بند نای استخوان تو. کجاست؟ کجاست جاده های خواب؟ کجاست رازهای سر به مهر خامشی؟ کجاست شهر ناشناس عطرهای ناب؟ مرا میان جنگل بلور دست های خود پناه ده. به زهرِ مرگبار بوسه، التیام ده مرا، مرا، بِکش، بُکش نجات ده ... نصرت رحمانی

سنگینی تنهایی از نبودن دیگری نیست. سنگینی تنهایی به‌خاطر جدایی از خود است؛ آن‌که دلت برایش تنگ شده، خودت هستی. #اشو

خدایا: مرا از چهار زندان بزرگ انسان: "طبیعت"، "تاریخ"، "جامعه" و "خویشتن" رها کن، تا آنچنان که تو ای آفریدگار من، مرا آفریده‌ای خود آفریدگار خود باشم، نه که همچون حیوان خود را با محیط، که محیط را با خود تطبیق دهم.

خدایا: شهرت، منی را که: "می خواهم باشم"، قربانی منی که: "می خواهند باشم" نکند.

خدایا: جهل آمیخته با خودخواهی و حسد، مرا، رایگان، ابزار قتاله دشمن برای حمله به دوست، نسازد.

خدایا: مرا همواره آگاه و هوشیار دار، تا پیش از شناختن "درست " و "کامل" کسی، یا فکری مثبت یا منفی قضاوت نکنم.

خدایا: به من قدرت تحمل عقیده "مخالف" ارزانی کن.

امروز مث عصر جمعه از صبح دلگیر بود

جایی ک عشق وجود دارد ، ترسی نمی تواند وجود داشته باشد . و جایی ک ترس وجود دارد ، حقیقتی نمی تواند باشد.