كانال فرهنگ ،هنر ، خلاقيت ، نوآوري

‏ایران را از یاد نبریم «در افسانه‌ها آمده است که ققنوس مرغی است خوش‌رنگ و خوش‌آواز که منقار او سیصد و شصت سوراخ دارد و بر کوه بلندی در مقابل باد نشیند و صداهای عجیب از منقار او بر آید. گفته‌اند که هزار سال عمر کند و چون سال هزارم به سر آید و عمرش به آخر برسد، هیزم فراوانی گرد آورد و بر بالای آن بنشیند و شروع به خواندن بکند و مست گردد و بال بر هم بزند، بدان گونه که آتشی از بال او بجهد و در هیزم افتد و آو در آتش خود بسوزد و از خاکسترش تخمی بیرون آید و از آن ققنوسی دیگر به وجود آید. بین افسانه ققنوس و سرگذشت ایران تشابهی می‌توان دید. ایران نیز بارها به مانند آن مرغ در آتش خود سوخته و باز از خاکستر خویش زائیده شده است. ایران سرزمین شگفت‌آوری است. تاریخ او از نظر رنگارنگی و گوناگونی کم نظیر است. بزرگ‌ترین مردان و پست‌ترین مردان در این آب و خاک پرورده شده‌اند. حوادثی که بر سر او آمده بدان گونه است که در خور کشور برگزیده و بزرگی است. فتح‌های درخشان داشته است و شکست‌های شرم‌آور، مصیبت‌های بسیار و کامروائی‌های بسیار. گوئی روزگار همه‌ی بلاها و بازی‌های خود را بر ایران آزموده است. او را بارها بر لب پرتگاه برده و باز از افتادن بازش داشته. ایران شاید جان‌سخت‌ترین کشور دنیا باشد، چون دوره‌هایی بوده است که با نیمه‌جانی زندگی کرده اما از نفس نیفتاده و چون بیمارانی که می‌خواهند نزدیکان خود را بیازمایند، درست در همان لحظه که همه از او امید بر گرفته بودند، چشم گشوده و زندگی را از سر گرفته است. من در قعر ضمیر خود احساسی دارم، چون گواهی گوارا و مبهمی که گاه به گاه بر دل می‌گذرد، و آن این ‌است که رسالت ایران به پایان نرسیده است، و شکوه و خرمی او باز خواهد گشت. من یقین دارم که ایران می‌تواند قد راست کند، کشوری نام‌آور و زیبا و سعادتمند گردد، و آن‌گونه که درخور تمدن و فرهنگ و سالخوردگی اوست، نکته‌های بسیاری به جهان بیاموزد. این ادّعا بی‌شک کسانی را به لبخند خواهد آورد. گروهی هستند که اعتقاد به ایران را اعتقادی ساده‌لوحانه می‌پندارند؛ لیکن آنان‌که ایران را می‌شناسند، هیچ‌گاه از او امید برنخواهند گرفت». -ایران را از یاد نبریم، محمدعلی اسلامای ندوشن، فروردینِ ۳۹ عکس گارد جاویدان، پارسه، ©️علی‌رضا نادری‌فرد

‏من واقعا خسته‌ام. از اینجا، از دنیا، از جنگ، از مردم، از دوستام، از اخبار، از فرار، از بی‌کاری، از خاورمیانه، از قطعی اینترنت. از همه چی خسته‌م. کثافت گرفته این زمان و مکان رو.

عید آن روز مبارک بادم که تو آبادی و من آزادم

جنگ نمی‌شود، چرا؟ وقتی در اخبار عمومی مدام از «جنگ فراگیر» سخن گفته می‌شود، معمولاً با یک فرآیند امتیازگیری و فشار سیاسی روبه‌رو هستیم، نه با تصمیم قطعی برای آغاز درگیری. بزرگ‌نمایی رسانه‌ای در بسیاری از موارد بخشی از بازی چانه‌زنی است و کارکرد اقتصادی و سیاسی دارد. جنگ‌های واقعی معمولاً با اعلام‌های طولانی و تکرار تیترهای هیجانی آغاز نمی‌شوند؛ اغلب ناگهانی و بدون مقدمه عمومی شروع می‌شوند. بنابراین لازم است میان هیجان رسانه‌ای و واقعیت عملی تفاوت قائل شویم و به جای واکنش احساسی، تحلیل مبتنی بر ساختار داشته باشیم.

‏در جایی از رمان “زمستان ۶۲” اسماعیل فصیح نوشته بود: ‏ این روزها در ایران ، ‏هر کسی از سر خاک یکی ، ‏بر می‌گردد.

زندگی زیر سایه جنگ قریب‌الوقوع؛ انتظار خطر چگونه بدن را فرسوده می‌کند؟ چکیده مقاله: مقاله به بررسی تأثیر انتظار طولانی‌مدت خطر و تهدید جنگ (مانند تنش‌های اخیر آمریکا و ایران) بر جسم و روان افراد در کشورهای منطقه می‌پردازد؛ حتی وقتی جنگی رخ نمی‌دهد، صرف «احتمال وقوع» و پوشش رسانه‌ای مداوم آن، بدن و ذهن را فرسوده می‌کند. نکات اصلی: ♦️دستگاه عصبی فرقی بین جنگ واقعی و انتظار جنگ قائل نیست و در حالت «جست‌وجوی دائمی خطر» می‌ماند (به گفته ماری مزوق، روان‌درمانگر).ترشح مداوم هورمون‌های استرس (آدرنالین و کورتیزول) باعث فعال ماندن سیستم «جنگ یا گریز» می‌شود که بدن برای آن طراحی نشده است. ♦️اثرات جسمی شایع: سردرد، سرگیجه، گرفتگی و درد عضلانی مزمن مشکلات گوارشی، تپش قلب، درد قفسه سینه بی‌خوابی یا پرخوابی، تغییر اشتها (پرخوری/کم‌خوری) خستگی دائمی، ضعف سیستم ایمنی، اختلال در بهبودی بیماری‌ها ♦️اثرات روانی و رفتاری: اضطراب مداوم، افسردگی، دشواری تمرکز و تصمیم‌گیری فراموشی، تندخویی، تفکر فاجعه‌بار دوری از افراد/مکان‌ها، افزایش مصرف سیگار/الکل احساس فرسودگی و ناتوانی در زندگی عادی ♦️پیام کلیدی مقاله: استرس مزمن ناشی از بلاتکلیفی و انتظار خطر، حتی بدون بمباران واقعی، آثار زیستی واقعی و جدی ایجاد می‌کند و خطر بیماری‌های قلبی، فشار خون، سکته و ضعف حافظه را افزایش می‌دهد. سلامت روان در چنین مناطقی بیش از گذشته به «بار انتظار» وابسته است. راهکارهای پیشنهادی برای کاهش فرسودگی: محدود کردن اخبار (۱–۲ بار در روز) تمرین تنفس عمیق با بازدم طولانی ایجاد روتین روزانه منظم و پیش‌بینی‌پذیر تحریک عصب واگ (زمزمه، ضربه آرام به شانه‌ها) غذا خوردن آرام و جویدن طولانی فعالیت بدنی، خواب کافی، صحبت با دیگران و کمک گرفتن از متخصص در صورت نیاز به طور خلاصه: انتظار جنگ می‌تواند به اندازه خود جنگ، بدن و روان را فرسوده کند؛ چون مغز و جسم در این حالت هرگز کاملاً به آرامش نمی‌رسند. 📌متن کامل

۲۸ ام این ماه میلادی این سیاره ها نزدیکای صبح در مرز غربی و جنوب غربی کشور در یک خط دیده می‌شن این اتفاق تقریبا ۲۰ تا ۴۰ سال یک بار میوفته سری قبلی ۲۰۰۴ سری قبلش ۱۹۸۲ منظور خاصی ندارم ! از صفحه امیر حسین ذنوبی

اثر ظلم محال است به ظالم نرسد ناله پیش از هدف از پشت کمان می‌خیزد... 👤صائب تبریزى

فروپاشی اخلاقی معمولاً بی‌سروصداست. با یک دروغ بزرگ شروع نمی‌شود؛ با عادت کردن به «اشکالی ندارد» در کارهای کوچک آغاز می‌شود.

آیا ما اهل یک کشور نیستیم و شما فاتحید و ما مغلوب؟ بهرام بیضایی

این‌ها کفش نیستند. مدارک جرم‌اند. مدرک این‌که در این سرزمین آدم‌های عادی به جرم خواستن یک زندگی عادی حذف می‌شوند. نه اسلحه داشتند، نه قدرت، نه برنامه‌ای برای قهرمان شدن. فقط زندگی می‌خواستند.